Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 12-09: Poes is weer terug, deel 1

Drie weken, hadden ze gezegd. Of eigenlijk drie weken en een beetje, want ze rekenden altijd van zaterdag tot zaterdag. En dus zou ik eigenlijk pas kunnen bellen rond 18 september. Ha! Rachel telde nu al elke dag en Poes was nog geen week weg toen ze al vroeg of ik kon bellen of ze met haar klaar waren.

Okee, dat kon natuurlijk niet, maar ik had me wel voorgenomen om een weekje eerder te bellen dan ze gevraagd hadden, in de hoop dat Poes toevallig wat eerder klaar was. Dus afgelopen vrijdag, toen de kinderen naar school waren, belde ik maar eens op.

"De poes? Nee, die is nog niet klaar. Probeert u het eens rond de vijfentwintigste," zei een vriendelijke dame.

Ik verslikte me. Wat?! Op het briefje stond de achttiende!"

"Tja, maar de knuffels en poppen worden gerepareerd op volgorde van binnenkomst en het is op dit moment erg druk."

Maar, maar, nog twee weken?! "Mijn dochter mist haar poes nu al zo verschrikkelijk!"

"Hee, wat raar. Meestal wordt er in zo'n geval op het briefje bij geschreven dat het spoed heeft. Ik zal het er nu even bij zetten en belt u dan dinsdag nog een keer."

Ik bedankte haar hartelijk en hing op, maar ondertussen dacht ik bij mezelf: "Hoezo geen spoed? Had die man die Poes aannam dan niet gezien hoeveel moeite Rachel had met het afscheid? Het feit dat ze Poes nog een keer een knuffeltje wilde geven vlak voordat we de winkel verlieten, of dat ik twee, drie keer vroeg of ze het echt zeker wist, terwijl we allemaal wisten dat we eigenlijk geen keus hadden, omdat Poes echt gerepareerd moest worden, was dat niet duidelijk genoeg? Nee, kennelijk niet.

Dinsdag, dus. Rachel vroeg of ze mee zou kunnen naar Amsterdam, maar dat kon natuurlijk niet. "Kunnen Esther en ik dan niet vrij krijgen van school?" probeerde ze nog, maar ik lachte: "De juf ziet me aankomen als ik dat vraag!" Ik beloofde wel dat als Poes klaar was, ik haar dinsdag op zou halen en dat ik haar ook mee zou nemen wanneer ik Rachel op ging halen van school.

Ik belde op. Eerst al rond kwart voor tien, maar toen bleek de winkel nog niet open te zijn. Na tienen kreeg ik ze wel te pakken: dezelfde vriendelijke dame die ik vrijdag gesproken had.

"Goedemorgen, U spreekt met Rebecca Palmas, ik zou nog even bellen of de poes van mijn dochter klaar…"

"Ja! Inderdaad, de poes is klaar hoor." De dame wist duidelijk meteen waar het over ging. Ze waarschuwde ons wel dat Poes er anders uit zag, maar dat hadden we ook wel verwacht. We hoopten alleen dat het kopje van Poes er nog net zo uit zag als eerst, dat ze op die manier nog wel leek op de Poes van vroeger. "Maar ik vind zelf dat ze heel mooi is geworden."

Thea en ik – zoals elke dinsdagochtend was ik bij mijn ouders – tuften naar Amsterdam. In eerste instantie zouden we met de auto naar station Muziekwijk gaan en daar de trein nemen, maar we waren Almere nog niet uit of mam zei: "We lijken wel gek dat we met de trein gaan, ik heb toch een auto!"

"Tja, als je denkt dat we daar in de buurt kunnen parkeren," peinsde ik. "We kunnen het proberen."

"Ja, wat denk jij?" vroeg mijn moeder. Ik keek naar buiten, waar het na een paar prachtige nazomerdagen inmiddels flink begon te regenen. "Laten we het maar proberen."

"Ik kan me de tijd niet heugen dat ik met de auto in Amsterdam ben geweest," overpeinste Thea. Ik grijnste. "En nog langer geleden dat je met de trein naar Amsterdam bent geweest?"

Ik geloof dat ze dat nog nooit heeft gedaan…