Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 22-08: Poppendokter voor poes…

Het moest er van komen. Poes is ondertussen erg oud aan het worden – wat voor Rachel nog maar het begin van haar leven is, acht jaar, zijn voor een klein knuffelpoesje acht zware jaren geweest. Ze is platgeknuffeld, verschillende keren verloren en weer terug gevonden: in een kringloopwinkel, in de tuin van een vriendje, blijven liggen en gevonden door een vriendinnetje in de apotheek, verloren tijdens het boodschappen doen en terug gevonden op het station. Ze is in de koffie gedoopt, in water gevallen (maar gelukkig nooit in een gracht), haar pootje is verbrand, ze is meegegaan op vakanties, in het zand terecht gekomen. Ze heeft alle hoeken van het huis gezien – en mama en papa op zoek naar Poes dus ook. En vooral heel, heel veel geknuffeld.

Poes heeft grote kale plekken, de vulling is helemaal slap geworden en de balletjesvulling is helemaal uit haar pootjes verdwenen, er zitten gaatjes in en slijtplekken, en haar pootjes zijn al verschillende keren gerepareerd. Kortom, Poes is een zeer geliefde, zeer versleten knuffel. En na de vakantie, na de nieuwste beschadigingen, was het eigenlijk wel duidelijk dat het zo niet langer kon.

Mijn moeder bracht de poppendokter ter sprake. Ik had er ook wel eens aan gedacht. Ten slotte was Grote Dikke Beer – mijn oude knuffel toen ik zo oud was als Rachel – ook al eens naar de poppendokter geweest. Dus toen Thea het dinsdag noemde, zocht ik meteen maar eens op of er nog een in Amsterdam bestond.

Ja, inderdaad. In de Reestraat in het centrum. En hoewel Rachel er wel huiverig tegenover stond, want op de website stond dat een reparatie gemiddeld zo'n twee weken duurt, wilde ze er toch naar toe.

Dus zijn we vandaag naar Amsterdam gegaan: Harald, Rachel, Poes en ik. Esther was bij mijn ouders, zoals altijd op woensdag. Hoewel dat ook niet lang meer gaat, over twee weken is de zomervakantie voorbij en dan gaat Esther, net als haar grote zus, ook op woensdagochtend naar school.

Maar goed, Amsterdam. We liepen langs de voor mij zo vertrouwde plaatsen: de Nieuwendijk, Nieuwezijds Voorburgwal, langs het paleis en het oude postkantoor, tegenwoordig Magna Plaza. Door de Paleisstraat, toen de Herengracht op en via de Hartenstraat naar de Reestraat. Daar was het even zoeken, want de poppendokter was niet een zelfstandig winkeltje, maar hoorde bij een winkel met kaarsen en andere vage parafernalia. Alleen een bordje op het raam verraadde dat we goed zaten. Ik was er al twee keer langs gelopen toen Harald het zag.

"We zijn op zoek naar de poppen- en knuffeldokter," zei ik tegen de man die achter in het winkeltje bij de kassa zat. Hij knikte ten teken dat we goed zaten.

Ik haalde Poes uit de tas en liet haar zien. Tja, de beschadigingen kon wel gerepareerd worden, zei de man, maar daar zat veel werk in en dat zou dus duur worden. Aan welk bedrag dacht hij? Nou, zo'n- Hij noemde een bedrag. Belachelijk hoog voor een gewone knuffel, maar Poes is geen gewone knuffel. Poes is, nou ja, gewoon Poes. Dus: "Dat is geen probleem. En hoe lang zou het ongeveer duren?"

Nou, we moesten toch wel denken aan een week of drie. Nog een week langer dan Rachel dacht! Ik denk dat ze er wel van schrok.

"Weet je het zeker?" vroeg ik aan onze grote meid. Dappere griet, ze knikte.

We namen uitgebreid afscheid van Poes. Poes en Poesjka – de aangewezen Poesvervanger, die ook mee was – gaven elkaar een neusje, en ik vertelde Rachel dat alle liefde van Poes nu in Poesjka zat, zodat ze die bij zich kon houden in die tijd. Er werd een papiertje om Poes gewikkeld met onze gegevens en over drie weken konden we bellen.

En daarna liepen we weg.

We waren de straat nog niet uit of Rachel had het er al moeilijk mee. "We kunnen nog terug," zei ik zacht, hoewel we allemaal wisten dat het eigenlijk geen optie was. We gingen niet terug, maar verder.

Daarna hebben we er nog wel een beetje een gezellige middag van gemaakt. We hebben even rondgesnuffeld bij The Gamekeeper, een spellenwinkel in de Hartenstraat, hebben wat lunch gekocht bij de Albert Heijn en zijn via de Dam terug gelopen naar het CS.

Ook het naar bed gaan verliep rustig. Ik had alle andere poezen die ik kon vinden in Rachel's bed gelegd, waaronder Poesjka en het Poestasje dat Rachel vorig jaar van een vriendin van me gekregen heeft. Ze knuffelde de katjes tegen zich aan en ging liggen.

Een uurtje later kwam ze naar beneden. Ach, arme meid, wat miste ze Poes. De andere knuffels waren maar een schamele vervanging. "Zouden ze nu aan Poes werken, of zouden ze haar vergeten?"

"Nou, om deze tijd denk ik niet dat ze nog aan het werk zijn, maar ik weet heel zeker dat ze Poes niet vergeten. En ze is vast ook niet alleen, er zijn vast nog andere knuffels en poppen in de winkel waar andere kinderen ook heel veel van houden en die ook gemaakt moeten worden," vertelde ik. En ik gaf haar een foto waarop Rachel, een jaar oud, ligt te slapen in de buggy, met Poes tegen zich aan. "Die mag je in je bed hebben."

"Ik heb nog een foto waar Poes op staat in mijn kamer. Mag die dan ook in mijn bed?"

Natuurlijk mocht dat, en Rachel ging weer naar boven.

Een half uurtje later stond ze hier weer. "De foto's van Poes werken niet. Ik mis haar zo…"

We hebben nog even wat gepraat en uiteindelijk is ze weer gaan liggen, na nog wat geknuffeld te hebben met haar levende poezevriendje Nuni. Maar wat zijn drie weken zonder Poes lang, als je nog pas acht bent…