Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 18-07: Een-nul voor Harald

De vakantie is nu echt in zicht. De kinderen hebben dit jaar opnieuw als laatste vakantie – ja, lang leve de vakantiespreiding, hoera. Hoewel het deze keer op zich wel goed uitkomt, want ook Harald moet vrij lang doorgaan. Meestal lukt het hem nog wel om na de diploma-uitreiking nog een paar gespaarde vrije dagen op te nemen en op die manier eerder vrij te krijgen, maar dit jaar ging dat helaas niet. Hij gaat komend schooljaar een dag in de week lesgeven in Haarlem en daar zit een hoop voorbereidend werk aan vast. Leuk om de lessen te ontwikkelen, daar niet van, maar er gaat nogal wat tijd in zitten.

We lopen dan ook ondertussen redelijk op ons tandvlees. De kinderen zijn al een tijdje moe en gespannen. Vooral Esther is hier gevoelig voor, die pikt de spanning om zich heen op lijkt het, maar ook bij Rachel is het te merken. Ze kan een stuk minder hebben dan anders en reageert dan snauwerig en prikkelbaar. 's Avonds hebben de meiden moeite met in slaap te vallen, en dat het zo lang licht blijft helpt daar ook niet mee.

Vooral Rachel lijkt, net als mama en papa, een avondmens te zijn. Er gaat dan ook geen avond voorbij of ze komt wel een keer haar bed uit. "Ik heb keelpijn," of "Ik heb buikpijn." Het "Ik heb nog trek" probeerde ze eerst, maar dat wordt meestal vrij kort afgedaan met een "Dan had je beter moeten eten," van ons, waarna ze weer naar bed wordt gestuurd. De keelpijn kwam daarna, omdat ze een keer van Harald een snoepje tegen keelpijn had gekregen en dat was wel erg lekker.

Zo zaten Harald en ik eergisteren in de huiskamer tv te kijken, 's avonds. Meestal blijven we beneden zitten, omdat ik tussendoor dan ook achter mijn computer zit te hangen, maar deze keer zaten we lekker op de bank. We hoorden Rachel's deur open gaan en keken elkaar aan. "Ik heb buikpijn," zei ik zacht. "Keelpijn," zei Harald.

Ja hoor, daar ging de deur open en verscheen er een mager sprietje in de deuropening. "Ik heb keelpijn…"

"Yes!" zei Harald.

Rachel keek eerst verbaasd, daarna verontwaardigd toen we uitlegden waar dat nu weer op sloeg. Maar het weerhield haar er niet van om nog te bedelen om keelsnoepjes. Die we weigerden te geven. Uiteindelijk gaf ik Rachel de tip om een heel klein beetje tandpasta in haar mond te doen en daarmee te spoelen, en ze verdween weer. Even later stuiterde ze weer naar beneden met de vrolijke mededeling dat dat net zo goed werkte als een snoepje! Mooi zo. Papa kusje, mama kusje en Rachel ging weer naar bed.