Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zaterdag 17-03: Rachel is jarig!

Eergisteren was Rachel dus jarig. Acht jaar alweer en zo rond die leeftijd is een verjaardag een grootste gebeurtenis. Rachel was er al lang tevoren mee bezig: wat ze voor feestje wilde - bij de paarden op de manege, een discofeest, een lentefeest, van alles kwam voorbij. En wat ze voor haar verjaardag wilde: een filmcamera van mijn ouders, een mobieltje van ons ("Gebeurt niet," zei ik direct. "Een mobieltje pas als je minstens tien jaar bent."), een wii, naar K3. K3 geeft namelijk een reeks concerten in Ahoy en dat wil ze toch wel eens meemaken.

Ik overlegde met mijn ouders. De dames hadden allebei al een keer naar een wii zitten hinten en dat leek me toch een leuker cadeau dan een filmcamera, waar ze een paar keer mee zou spelen en wat dan in de kast zou belanden. Maar een wii is best een duur cadeau en zou dan voor allebei de meiden moeten zijn, anders krijg je het: "Nee, jij mag niet op de wii, die is van MIJ!" Dus na een kort babbeltje besloten we gezamelijk zo'n apparaat te kopen, wat spelletjes erbij, en dat dan als gezamelijk cadeau van ouders en grootouders aan zowel Esther en Rachel te geven. K3 gaven mama en papa dan als cadeau erbij, en Rachel mocht twee vriendinnen vragen die ook meemochten, en dat loste meteen het dillemma van het kinderfeestje op. Rachel vond dat een goed idee en koos direct Amber en Jesca.

Twee dagen of zo nadat mijn moeder en ik de wii en toebehoren gekocht hadden - inclusief extra controller voor meisje twee - zei Esther ineens: "Mama, ik wil een wii voor mijn verjaardag, met Mario Party 9."

"Dat is een goed idee," zei ik, "maar dat zou dan wel een cadeau voor jullie allebei zijn, want het is wel een heel duur cadeau," enzovoorts enzovoorts. Nou, dat het voor allebei de dames zou zijn vond Esther heel redelijk.

Rachel was uit logeren en toen we haar ophaalden met de auto, hoorde ik Esther tegen haar zeggen: "Rachel, wil jij ook een wii voor je verjaardag, met Mario Party 9?" (Wat dat Mario Party betreft, dat zal ze wel van een reclame hebben.) "Jaa, een wii!" juichte Rachel.

Hop, daar ging ik weer: "...dan wel voor jullie allebei, wel een heel duur cadeau, samen met oma en opa..." Ja, ja, de meiden vonden alles best. Zolang ze maar een wii kregen.

Rachel viste er wel heel erg naar, nu dat idee eenmaal had post gevat in haar hoofd. "Mama, hoe groot is de kans dat ik een wii voor mijn verjaardag krijg?"

"Daar doe ik geen uitspraak over," antwoordde ik, terwijl het apparaat ondertussen geduldig achter het gordijn in de slaapkamer van mijn ouders stond te wachten totdat ik het mee kon nemen zonder dat de kinderen het zagen. Daarna stond het onder mijn bureau verstopt.

Maar goed, eergisteren was het dan zover. Rachel was jarig. De dagen ervoor was ze al zenuwachtig. "Dan vraagt de juf wat er 's ochtends gebeurde en dan weet ik niet wat ik moet zeggen."

"Nou, misschien dat je ontbijt op bed kreeg, of dat je dan al je cadeautje mocht uitpakken, dat soort dingen." En inderdaad maakten we Rachel zingend wakker met een dienblad met daarop melk en een bord met een donut, de verjaardagskaarten die ze al met de post had gekregen en twee pakjes: het kleine pakje waar de controller in zat en een groter pak dat Esther's cadeau bevatte. Rachel werd wakker en was natuurlijk meteen opgewonden. "HOERA, EEN WII!!" riep ze uit toen ze de controller zag.

Ik vertelde haar dat ze de rest die middag zou krijgen, wanneer mijn ouders kwamen.

Esther's cadeau viel ook in de smaak: een nieuwe discobal met spiegeltjes en mooie lampjes.

"Mag ik ook een donut?" vroeg Esther toen we weer beneden waren. Ja, Esther mocht ook een donut. En toen was het wassen, mooie feestkleren aan en naar school.

Dan was er nog het hoofdstuk traktaties. "Wil jij dezelfde traktaties die ik vorig jaar voor Esther heb gemaakt?" vroeg ik. Nee, dat wilde ze niet. "Wat dan wel?" Nou, dat wist ze nog niet. Dat schoot lekker op, want het was al dinsdag.

Woensdagochtend kreeg ik ineens een idee. Op school zijn ze bezig met het thema 'Ruimte' - erg actueel met Andre Kuipers in het ISS, natuurlijk. Op aandringen van Rachel had ik al in haar klas mijn hangertje van een meteroriet laten zien, en een brokje meteorietglas. Samen met een geimproviseerd kort lesje over wat meteorieten precies zijn.

Terug lopend van schaken op woensdagochtend dacht ik nog na over de traktaties. Iets met het thema ruimte. Planeten? Ingepakte appels of zo? Saai, zoiets had ik trouwens al eens gedaan. Wacht eens - vliegende schotels

Ja, dat was het gouden idee. Ronde vouwblaadjes, op elkaar plakken, in het zakje dat ontstaat wat lekkers stoppen, met wat strookjes papier een staart van de schotel maken, wat sterretjes of rondjes erop plakken, klaar.

Toen moesten we de spullen ervoor nog kopen. De ronde vouwblaadjes waren snel genoeg gevonden, bij de V&D. Rondjes om erop te plakken ook. De Hema om de hoek leverde een deel van de inhoud van de schotels (rozijntjes of gedroogde appelstukjes of aardbeienstukjes in een klein doosje) en vlaggetjes om op de schotels te doen. De supermarkt om de hoek had snoep-vliegende schotels en toen was het tijd voor Rachel om naar dansen te gaan.

Terwijl zij dat deed ging ik nog even de stad in: ik wilde holografisch plakband om de randen van de vliegende schotels mee te maken. En dat vinden bleek de grootste opgave te zijn, want dat spul was nergens te koop. De hobbywinkel niet. De hobbydiscounter niet. De Action niet. De witte boekhandel niet. Uiteindelijk wist ik me te herinneren dat er een dumpzaak in het centrum zat die dat nog wel eens verkocht en waarempel, die hadden het. En ook een soort buigbare staafjes van glitterend materiaal, uitstekend geschikt voor staartjes. Hoera, we hadden alle spullen, nu kon mama aan de knutsel.

Helaas is zoiets altijd sneller bedacht dan gemaakt en dus was ik pas - begonnen na kinderbedtijd - klaar rond middernacht. Tegen die tijd had ik zoveel vliegende schotels gemaakt dat ik alleen nog maar "bliep bliep, tuut tuut" kon zeggen. Maar het resultaat was er naar!

De schotels waren op school een groot succes en de rest van de verjaardag ook. Na schooltijd ging vriendin Jesca mee naar huis om een stukje taart te halen. Mijn ouders kwamen eerst op bezoek en toen mocht Rachel eindelijk de rest van de wii uitpakken. Er zat een spel in de verpakking (Mario Cart) en ze kreeg ook nog een spel van De Gelaarsde Kat (Puss in Boots). Nu moesten we alleen nog wachten op papa om dat ding aan te sluiten, want ik zag het niet zitten om met een paar stuiterende kinderen om me heen in mijn eentje te kijken welk kabeltje in welk gaatje moest.

Mijn ouders gingen weer weg en de meiden gingen naar buiten. Het was prachtig weer, de eerste mooie lentedag, en al gauw kwamen een paar vriendinnen van Rachel aan de deur om te vragen of ze kwam spelen. "Blijf wel in de buurt," zei ik tegen Rachel, "want oma Mieke en opa Chris komen straks ook nog."

"Ik blijf rond het blok," zei Rachel. Maar ze moest zich eerst even omkleden, want ze was net met Jesca bij het water gaan spelen en toen tot haar middel in het water gevallen. "Sufferd," luidde mijn commentaar. Het is een ondiep slootje en je moet je best doen om natter te worden dan dat als je erin valt, maar Esther heeft nog geen zwemdiploma en is natuurlijk ook nog een stuk jonger, dus die mag daar nog niet spelen.

Oma Mieke en opa Chris arriveerden, en Rachel was in geen velden of wegen te bekennen. Esther stepte een rondje rond het blok: geen Rachel. Hmmmmm. Dan maar even mijn gastvrouwelijke plichten verzaken (nou ja, ze hadden wel al koffie en thee gekregen) om naar Rachel te zoeken. Natuurlijk zaten ze met z'n allen op het schoolplein, dus mama was eventjes niet blij. Maar ik jaagde het hele groepje mee naar huis en daar kregen zowel oma en opa als alle vriendinnetje een stuk taart, dus toen had Rachel toch een soort van kinderfeestje.

De dag werd feestelijk afgesloten met patat en frikandel, en Jesca mocht blijven eten. Daarna hebben Harald en ik ons over de wii gebogen en het ding aan de praat gekregen, en daarna was de dag zo'n beetje voorbij. Het was een intensieve maar leuke verjaardag... en morgen gaan we naar K3.