Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zaterdag 17-03: Timmerdorp, deel 2

Het is ondertussen acht uur en misschien had ik beter geen thee mee kunnen nemen. De deur van de school is nog dicht en er zijn geen handige struikjes in de buurt. Het is wel een stuk rustiger dan vorig jaar. Ik heb zelf even een snelle telling gedaan: alle stoelen geteld en ik zit op stoel 53. Dat ziet er goed uit. De zon is net achter de school tevoorschijnĀ  gekomen maar het is nog steeds koud. Ik heb net al even een rondje gelopen en ik denk dat ik dat zometeen nog maar eens moet doen. De vorige keer kreeg ik mijn formuliertje om vijf voor half tien, dus we hebben nog anderhalf uur te gaan.

Weet je: brrr.

Om me heen lossen ouders elkaar af. Ben jaloers. Volgend jaar teamwedstrijd of niet: Harald mag.

Negen uur en de zon is verdwenen. Het was vannacht dan misschien wat warmer dan vorig jaar, maar nu is het toch echt een stuk kouder. Ik zit hier te vernikkelen. Heb me ondertussen wel een beetje geamuseerd door met mijn spiksplinternieuwe smartphone via Whatsapp Harald te spammen (niet dat hij reageert, hij is echt nog niet op, of in elk geval niet in de buurt van zijn spiksplinternieuwe smartphone. Harald en Rebecca opgestuwd in de vaart der volkeren! Na vijf of zes jaar trouwe dienst heb ik nu ook eindelijk mijn oude foontje ingeruild voor een moderner exemplaar).

Ik heb in elk geval wel even mijn nood kunnen ledigen. Een half uurtje geleden wandelde iemand met een krat spullen langs, richting de deur van de school. Ik er meteen achteraan. Ja hoor, daar kwam iemand van uit het gebouw aangewandeld en deed de deur voor de krat met man open. "Mag ik even van het toilet gebruik maken?" vroeg ik meteen. Ja, dat mocht, en met grote opluchting loosde ik een hoeveelheid voormalige thee.

Het zonnetje laat zich voorzichtig van achter een wolkje zien, lijkt te aarzelen of het wat langer zal blijven of weer zal gaan verschuilen. Nog iets van een half uur, denk ik. En dan naar huis - en weer naar bed...

Naschrift: Dit jaar waren er voor het eerst nog plaatsen over voor het timmerdorp toen de hele rij aan de beurt geweest was! Dat houd je toch niet voor mogelijk. Meestal staan er veel meer mensen dan dat er plaatsen zijn. Als ik dat van tevoren had geweten, had ik daar niet de halve nacht hoeven zitten kleumen. Maar echt, dit verwacht je niet. Het verbijsterde de Castricummers ook, moet ik zeggen...