Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 24-10: Een bijzondere picknick

Gisteren holde ik langs de Hoge Vaart richting het gemaal. Ja, na een pauze van een paar maanden ben ik weer gaan rennen. Ik zal er nooit zo fanatiek in worden als Harald, maar na enkele maanden erg weinig lichaamsbeweging durfde ik de weegschaal nauwelijks meer aan te kijken, en toen een paar broeken ook verdacht strak begonnen te zitten besloot ik toch dat het voor mij ook weer tijd was om te beginnen.

Dus, we zijn weer aan het lopen.

De route langs de Hoge Vaart is prachtig. Je rent eerst een stuk langs de huizen, dan kun je afbuigen naar de Leeghwaterplas of de vaart blijven volgen. Je komt onder nog een aantal bruggen door en tenslotte onder de Buitenring. Dan begint het mooie stuk: je bent Almere dan uit en links van je komen de Noorderplassen. Dit stuk nodigt gewoon uit tot rennen, de weidse verte in.

Als je de Noorderplassen gewoon links laat liggen, steek je de ophaalbrug over naar het 'Schateiland' (het heet echt zo!) en van daaruit ren je door het riet en langs de wilgen en braamstruiken richting het gemaal. Gisteren was het zo'n mooi weer dat toen ik het bordje zag dat  naar  de observatiehut wees, ik spontaan besloot dat pad ook maar even te verkennen.

Het pad liep daar dood, maar dat maakte niet uit: ik keek even rond in de hut, door de kleine venstertjes naar de Lepelaarsplassen die erachter lagen. Daarna rende ik weer terug naar de vaart en verder naar het gemaal, klein stukje over de dijk en aan de andere kant van de vaart weer terug. Het was schitterend weer en ik genoot. "Dit zou ik aan de meisjes moeten laten zien," dacht ik tijdens het lopen, en dus stelde ik voor dat we vandaag zouden gaan picknicken.

Omdat Harald en de kinderen dit jaar niet tegelijkertijd herfstvakantie hebben – Almere moet weer 'ns afwijken! – moest mijn knuf vandaag helaas werken. Gelukkig heeft hij wel woensdag, donderdag en vrijdag vrij, maar dan zou het weer weer slechter worden. Dan maar geen papa mee op de picknick: het werd een meidenfeestje.

Ik maakte lekkere boterhammen klaar: sandwiches met roomkaas, kaas, ham en plakjes komkommer en een superchocoladesandwich met smullertje en hagelslag. Daarna gingen we nog even naar de buurtsuper en kochten daar croissantjes, wat pakjes drinken en nog wat te knabbelen. Dit alles in een rugzak en we waren er klaar voor.

Het was wat ver lopen voor de kinderen, dus gingen we eerst met de auto naar de Noorderplassen en van daaruit wandelen. Als eerste liepen we naar de observatiehut. Gisteren zat daar nog maar een eenzame vogelaar, nu zaten er een stuk of zes, allemaal met camera's met enorme telelenzen in beschermhoezen, veelal met camouflageprint. Er werd wat raar opgekeken toen wij daar binnen kwamen wandelen en ik uit de rugzak borden, broodtrommeltjes, pakjes en eten haalde.

Maar de kinderen gedroegen zich keurig, ik lette erop dat ze zachtjes praatten – hoewel de meeste vogels ruim buiten gehoorsafstand waren en bleven – en zorgde ervoor dat we alle rommel weer mee terug namen. Ik maakte ook een paar foto's van de kinderen, de mensen en de vogels met m'n iPad. Het maakte enkele van de vogelaars aan het lachen: "Zo kan het natuurlijk ook!" Dat wel, maar ik wed dat hun foto's er toch een stukje professioneler uit zien dan de mijne.

Toen de kinderen een broodje en een pakje op hadden, kregen ze allemaal een mini-taaitaai poppetje. De vogelaars keken weer een beetje raar op, zeker toen ik daarna elk van hen er ook een aanbood. Ze werden dankbaar aanvaard.

Daarna namen we weer afscheid en liepen verder naar de sluis. Af en toe vonden we een verdwaalde braam en plukten die, en de kinderen liepen al gauw te zwaaien met grote rietpluimen. Het was nog steeds prachtig weer.

We kwamen aan bij de dijk en natuurlijk was het eerste wat de kinderen zagen een speeltuintje, waar ik al verschillende keren langs was gerend zonder dat het me ooit was opgevallen. Ik besloot dat we daar zometeen nog even zouden gaan zitten en de tweede helft van de picknick zouden houden. Maar eerst liepen we even naar het gemaal: het grote witte gebouw op het punt waar de vaarten bij elkaar kwamen. Ik liet de kinderen naar binnen kijken en we liepen er even langs om te kijken naar het punt waar het water naar binnen werd gezogen. Daarna liepen we langs de sluis terug.

Net toen we de brug overstaken, zagen we dat het water in de sluis gedaald was. In de verte kwam een schip aangevaren en de sluisdeuren aan de kant van de vaart gingen langzaam open. Hee, buitenkansje! We bleven staan kijken – en toen kwam net de sluiswachter naar buiten.

Ik heb 'm lief aangekeken en gevraagd of we vanuit zijn kantoor mochten kijken. En dat mocht! De kinderen waren heel geïnteresseerd, keken naar de schermen en naar buiten en zagen hoe het schip langzaam de sluis in manouvreerde, de deuren dichtgingen en daarna het water weer de sluis in stroomde. Het voordeel van wonen in de polder is dat een sluis hier zo'n enorm verval heeft en dat er dus wel echt iets is om naar te kijken! Ondertussen maakte ik een gezellig babbeltje met de sluiswachter, die wel lol had in zijn onverwachte toeschouwers.

Toen de deuren aan de andere kant weer open gingen en het schip zijn weg vervolgde naar het Markermeer, namen wij ook afscheid. We gingen zitten bij het speeltuintje (een klimrek met een schommel), de kinderen kregen nog een broodje en een pakje en nog een paar taai-taaitjes, en daarna gingen we langzaam weer naar huis. Moe maar voldaan.

Een heerlijke dag!