Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 16-10: De Grote Vraag

Dit jaar heeft Rachel dan De Grote Vraag gesteld: "Mama, bestaat Sinterklaas?" Vorig jaar begon de twijfel voor het eerst al een beetje op te spelen (zie: Woensdag 17-11: Oude man met baard, twijfels en mijters), maar toen konden we het nog af doen met een "Wat denk jij?" en dan kwam toch weer het antwoord: "Hij bestaat."

Maar gisteren, toen we bij oma waren voordat we naar het zwembad in Almere-Haven gingen (Rachel is bezig met de laatste voorbereidingen voor het B-diploma), kwam de grote vraag weer om de hoek kijken. Sinterklaas is nog lang niet in het land, maar de voorbereidingen zijn alweer begonnen: in de hier bezorgde speelgoedcatalogi verschijnen hopen kruisjes met onbeholpen letters, 'R' en 'E', er naast, pepernoten en chocola liggen alweer in de winkel en hier in huis worden ook geregeld chocoladepepernoten geknabbeld.

Thea en ik keken of Esther niet in de buurt was en stelden de bekende tegenvraag. Nu kwam er geen half-overtuigd: "Ik denk het wel," maar eerder een reflectie over zakken met cadeautjes die achter kamerschermen verborgen stonden, zo rond vijf december. Of wij de cadeautjes dan kochten?

Nog even rondkijken. Esther speelde in een ander hoekje van de huiskamer. Thea en ik wisselden blikken. Ik begon. Gelukkig had ik al een poosje de tijd gehad om hierover na te denken – ruim een jaar. "Nou, Rachel… het is eigenlijk allebei waar…" Ik begon uit te leggen dat Sinterklaas lang geleden geleefd had en toen zulke goede dingen had gedaan dat dat nog steeds gevierd wordt, maar inderdaad: de cadeautjes worden door de mama's en papa's, oma's en opa's gekocht.

Rachel begon te glimmen toen we haar op het hart drukten dat dit een groot geheim was, dat ze nog niet aan Esther mocht vertellen. "Dus daarom droeg Zwarte Piet een pruik!"

Nu kwamen de vragen. Waar wij de cadeautjes dan verstopten? In het 'holletje' van oma Thea (de zolder) en in de gangkast of onder het 'gladde bureau' bij ons thuis. En de gedichtjes? Die schreven mama en oma zelf. Ik vertelde ook, naar aanleiding van het verhaal over de pruik, over mijn eigen ervaring met 'Sinterklaas' op de lagere school: de bovenbouw die in de aula zat – allemaal kinderen die allang niet meer in de Sint geloofden, maar dat maakte het alleen maar leuker. Het gedicht dat ik samen met een ander meisje mocht voordragen bij Sinterklaas, en – wat bij het gedicht hoorde – de ruk aan de baard van de oude man. Genoemde baard was met elastiek bevestigd en ging een mooi eind naar beneden, tot hilariteit van alle daar verzamelde klassen. Het mooie was dat het jaar erop, ik zat intussen in de zesde klas (groep acht voor de wat jongeren onder ons) ik nog een keer naar voren geroepen werd en het natuurlijk nog een keertje deed. Rachel vond het een fantastisch verhaal.

Ja, ze vond het een bijzondere middag. Ze was nu 'een van de groten' en kende 'het grote geheim'. Nadat ik haar verteld had dat ik Gideon jarenlang lekker gemaakt had met "Als jij zeven jaar bent, vertel ik je een groot geheim" – tegen de tijd dat hij zeven was, wist hij het al toen ik het hem vertelde, maar ik heb hem wel drie jaar lang lekker nieuwsgierig kunnen maken – begon Rachel natuurlijk ook tegen Esther met "Als jij zeven bent, dan…" Helaas, Esther interesseerde het maar matig. Maar dat maakt voor Rachel niet uit.

Wat wordt ze toch al groot…