Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 05-10: Aviodrome

Vandaag was het de 'dag van de leraar'. Echt waar? Ja, ik wist ook niet dat het bestond. Maar dat was dus vandaag en dus waren alle leerlingen vrij. Het feit dat vandaag de kinderboekenweek begint zal ook wel hebben meegehopen. In de stad waren er allerlei activiteiten, zowel voor de kinderboekenweek als voor die 'dag van de leraar', maar als je dat wilde ontlopen, waren er op de website van de school allerlei kortingsbonnen te vinden voor verschillende activiteiten. Bijvoorbeeld voor het zwembad in Almere-Stad – vonden de kinderen jammer, ze hadden liever naar het bad in Almere-Buiten gegaan. Of de Bataviawerf in Lelystad, of het Aviodrome, of het Dolfinarium.

Tot mijn verbazing hadden de kinderen geen zin in het Dolfinarium! Dat moet echt de eerste keer geweest zijn. Ik had het best leuk gevonden, maar de dames hadden meer zin in het Aviodrome. Helemaal toen ik op hun website las dat vandaag een vliegtuig, een oude Dakota, zou aankomen om legostenen vanuit Denemarken naar Nederland te brengen voor een evenement dat 'Legoworld' heet.

Van die aankomst werd natuurlijk een spektakel gemaakt. Er was een korting op de toegangsprijs (altijd goed natuurlijk – ook het Aviodrome is behoorlijk aan de prijs), het vliegtuig zou worden ingehaald door een motorstoet en ieder kind zou een zakje legostenen krijgen.

Goed, het werd dus het Aviodrome. Ik vroeg nog of mijn moeder zin had om mee te gaan, maar die liet het even lopen. En dus stapten we vanochtend gedrieën in de auto om richting Lelygat te gaan. Want al heette het 'de dag van de leraar' te zijn vandaag, Harald had géén vrij.

We kwamen aan en ik weet niet wie het leuker vond, de kinderen of ik. De meiden renden meteen naar het eerste het beste vliegtuig (een Fokker 50 die voor de ingang stond). "Mogen we 'm aanraken?" Nou, er stond nergens een bordje dat het niet mocht, en aangezien ik me niet kan voorstellen dat kinderhandjes zoveel kwaad kunnen zei ik: "Ga je gang."

Nadat we het vliegtuig hadden betast en geaaid ("Hij heeft ogen en een neus en een mondje!" vond Esther) gingen we naar binnen. En daarna eigenlijk vrijwel meteen weer aan de andere kant naar buiten, want daar wilden ze de echte vliegtuigen zien.

Buiten stond een enorme 747 ("Zo een heb ik er ook!" riep Esther opgetogen toen ze 'm vanuit de verte zag. "Maar dan kleiner." Ja, een klein beetje kleiner maar…) en daar gingen we als eerste op af. We beklommen de trap en gingen naar binnen, en het was verbazingwekkend hoeveel herinneringen dat opriep.

Bij het naar binnen gaan kon je naar links en daar was het vliegtuig ingericht als vrachtruimte, als je naar rechts ging lag er op dezelfde vloer een kleedje en stonden de stoelen er netjes. Ik liet ze de kombuis zien (de meiden keken er maar matig geïnteresseerd naar) en we liepen naar voren. Daar leidde een trap naar boven, naar de business class en – vooral – naar de cockpit.

Nee, de meiden wilden de trap niet op. Dat vonden ze eng. ("Eng?!" Het was nou niet alsof het een hele steile, open trap was, of zo.) "Ja, wat jullie doen weet ik niet, maar ik ga in elk geval naar boven," zei ik uiteindelijk kordaat en ging de trap op. Hop, meisje een, hop, meisje twee, en daar zaten ze boven. Daar waren natuurlijk de mooie, ruime stoelen, waar ze wel in mochten zitten en waar ze natuurlijk meteen gebruik van maakten. Rachel is er wel eerder geweest, met Gideon en zijn vrouw, maar dat is jaren en jaren geleden. Voor Esther was het de eerste keer.

Terwijl Esther nog even van die lekkere stoel bleef genieten en bestudeerde hoe de riem werkte, liet ik Rachel de cockpit zien en wees ik een paar dingen aan: "Stoel voor de piloot… copiloot… boordwerktuigkundige… Met deze handel versnel je of rem je af, tijdens het opstijgen of remmen… Hier heb je de stuurknuppel, da's net zoiets als het stuur van een auto, maar niet helemaal. Je kunt ermee naar links en naar rechts sturen, maar ook naar je toetrekken of van je afduwen en dan gaat het vliegtuig omhoog-" ik demonstreerde met de opgerolde plattegrond, "of naar beneden." Ik herkende nog meer, maar Rachel's belangstelling begon alweer te tanen. Er was natuurlijk zoveel te zien, zoveel te doen. Ik maakte nog wel een paar snelle foto's en toen gingen we weer verder.

Nog even langs de twee straaljagers, even bij de MiG naar binnen gluren, en toen naar binnen. Daar was nog veel meer te zien: een overzicht van Martinair (wat ik natuurlijk met veel belangstelling bekeek), een ander vliegtuig wat we van binnen bekeken. Ik maakte nog een vriendelijk babbeltje met een van de mensen van het Aviodrome, die in het vliegtuig stond en die merkte dat ik ook in deze cockpit redelijk de weg wist.

We wilden net richting de kantine gaan om wat te eten en te drinken (Esther wilde een milkshake) toen werd omgeroepen dat degenen die naar de landing van het Lego-vliegtuig wilden gaan naar een zaal moesten komen.

Nou, daar zaten we dan, als een van de eersten. Bij de kassa had zich ondertussen een lange rij gevormd van mensen die naar binnen wilden. Al die mensen druppelden langzamerhand de zaal in. Het was ondoenlijk om de kinderen een half uur lang op de stoel te laten zitten wachten totdat er wat zou gebeuren, dus ik liet ze lekker rondrennen met de andere kinderen en pakte er ondertussen mijn boek bij.

Uiteindelijk verscheen er een dame met een stewardessenblouse en een vlotte spijkerbroek. Hoera, er ging wat gebeuren! Ja: er werd gevraagd om in een rij voor de deur te gaan staan, daar kreeg iedereen een vlaggetje en gingen we naar buiten.

Nu was het nog ongeveer een kwartier wachten totdat de Dakota aan zou komen en er werden dappere pogingen gedaan er de stemming in te brengen. Ondanks het weer – het was bewolkt en miezerde af en toe – lukte dat nog best aardig. De kinderen wuifden met hun vlaggetjes, riepen om het hardst "LEGO!!!" zodat het vliegtuig de goede kant op zou vliegen (uh-huh…) en zongen mee met een liedje van het entertainmentkoppel.

En daar kwam toen eindelijk het vliegtuig. Het vloog eerst een rondje over de luchthaven, wat de presentator deed roepen dat het wel leek alsof ze naar het Dolfinarium vlogen. Ik kon het niet laten om tegen de meiden te zeggen: "Zie je wel, hadden we toch naar het Dolfinarium moeten gaan! Nee hoor… Wat moeten ze daar nou met allemaal legostenen? Bij Morgan in het aquarium gooien? Die kan er toch helemaal niet mee spelen…" Hetgeen bij Esther, die een beetje moe begon te worden, een flauw glimlachje rond haar duim ontlokte.

Het vliegtuig vloog over ons heen, maakte nog een bocht en begon toen richting de landingsbaan te vliegen. Daar verdween het achter het gebouw van het Aviodrome. Het bleef nog een poosje stil, toen klonk het geloei van sirenes en onder begeleiding van een stoet motoren kwam de Dakota aangetaxied. Mooi voor het gebouwtje en voor de groep kinderen kwam het vliegtuig tot stilstand, en toen volgde er een parade van verschillende legofiguren: een lego-dinosaurus, een lego-Buzz Lightyear en nog zo wat van die dingen. Uit het vliegtuig stapten een mens-grote 'legohaai' ("Wat is dat?" vroeg mijn buurvrouw-toeschouwer. "Een orka?" "Een haai." Ik hield Knuffie omhoog en grijnste. "Dit is een orka…"), een 'lego-brandweerman' en een 'lego-samoerai' en die liepen langs de kinderen om ze een handje te geven.

Ondertussen werden grote dozen legostenen uit het vliegtuig gehaald en voor de klaarstaande vrachtwagen neergelegd. En daar kwamen dan eindelijk mensen die kleine zakjes legostenen uit begonnen te delen. Dat was voor de meesten het punt waarop ze omdraaiden en langzamerhand weggingen: de buit was binnen. Voor ons was dat trouwens ook een mooi moment om weg te gaan. In tegenstelling tot de meeste andere kinderen hier waren wij hier al een paar uur en ik vond het wel welletjes.

We lieten de kantine hier links liggen, want zo denderend vond ik die een vorige keer dat ik hier was niet en van wat ik er zo van had gezien in het langsrennen leek het er niet veel beter op te zijn geworden. In plaats daarvan liepen we nog even door het winkeltje heen, waar Esther graag een stuiterbal met haar naam erop wilde en Rachel een diabolo. Vliegtuigen, modellen, boeken genoeg om uit te kiezen, maar nee, ze wilden speelgoed dat je ook in elke speelgoedwinkel kon kopen. Ik vond het allang best – al kon ik het niet laten om samen met de meiden voor mijn vader een pluche Martinair vliegtuig te kopen.

Daarna reden we naar de McDonalds, die ook niet echt bekend staat om hun kwaliteitsvoedsel, maar in elk geval appetijtelijker was dan het spul van het Aviodrome-restaurant, en van daaruit gingen we nog even bij mijn ouders langs om het vliegtuigje te bezorgen en te vertellen hoe het geweest was.

Toen we de Parkwijklaan in reden zei Rachel: "Het was echt een leuke dag vandaag," en Esther onderstreepte dat ook. "Ik vond het ook een leuke dag," antwoordde ik met een glimlach. Leuk en heel gezellig!