Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 30-09: Meer over Esther

Gisteren was helemaal een ramp. Bij haar eigen dansles heeft ze nauwelijks meegedaan, 's avonds in bad was een drama. De dames hebben de halve badkamer doordrenkt en kregen toen al te horen dat ik graag had dat het water *in* het bad bleef in plaats van ernaast. En toen zei ik dat ze het bad uit moesten komen als ze nog een verhaaltje wilden…

Rachel was redelijk snel het bad uit, maar Esther bleef liggen waar ze lag. "Esther, bad uit, nu, anders geen verhaaltje."

Esther bleef liggen.

"Esther, laatste waarschuwing, NU het bad uit."

Esther bleef liggen.

"Okee, Esther wil duidelijk geen verhaaltje."

Esther begon te schoppen met haar benen. Flatsj, flatsj ging het water. "NEEE! Ik wil een verhaaltje!!!"
Ik was ondertussen ook behoorlijk kwaad. Niet luisteren en daarna de badkamer doordrenken. "Nee, Esther. Dat kun je nu wel vergeten."

Brul krijs schreeuw driftbui. Schop schop trap trap! Flatsj, flatsj, flatsj! Uiteindelijk nat purretje uit bad met handdoek beetje om zich heen geslagen. "Maar mama, ik hou zo van je!" Ze grijpt m'n benen beet en klemt zich vast. "Ik wil zo graag een verhaaltje!"

Maar als ik nu toegeef ben ik echt niet consequent. Ik heb medelijden met het purretje, maar ben tegelijkertijd nog steeds kwaad. "Nee. Je mag meeluisteren naar het verhaal van Rachel of je mag zelf een beetje lezen, maar je krijgt geen verhaaltje."

Snik snik. "Ik mis oma!"

"Je mag oma best even bellen, maar ze komt niet hierheen en je mag nog steeds geen verhaal."

Een nog nasnikkende Esther gaat mee naar beneden en pakt de telefoon. Het is inmiddels tien voor half acht.

"Rebecca," klinkt de stem van mijn vader uit de telefoon.

"Hai opa…" Sip stemmetje van Esther. "Ik mag geen verhaaltje…"

"Esther! Ik geef je oma wel even."

"Hee Esther! Hoor jij niet al lang in bed te liggen?"

"Hai oma… Ik mag geen verhaaltje…"

"Oh? Ben je soms stout geweest?"

"Nee…"

Ik leg het verhaal uit, einde gesprek. Daarna lees ik Rachel voor. Daarna naar boven om Esther in bed te leggen. Het is ondertussen half acht.

"Mama, mag ik nog even lezen?"

"Nou, Esther, ik dacht het niet."

"Maar ik wil 'Kom je bij me eten' nog even afmaken!"

"Esther, nee."

"Maar ik wil 'Kom je bij me eten' nog even afmaken!!" Ook een bekende tactiek van Esther: na 'Nee' met nog wat meer nadruk herhalen wat ze wil. Alsof we het de eerste keer niet begrepen. Helaas, mijn antwoord blijft hetzelfde.

Esther pakt het boek en doet het dolfijnlampje aan. Even twijfel ik: de weg van de minste weerstand is nu weglopen en net doen of ik het niet zie. Maar Esther is niet achterlijk, en ik ook niet, en ik had nu eenmaal 'Nee' gezegd.

Dus ik doe het licht weer uit en leg het boek op de grond.

Nieuwe driftbui! Brullen, schoppen, krijsen. "Nee, Esther, welterusten." Ik geef haar nog een knuffel en een kus. Ze schopt meteen het dekbed weer van zich af. "MAAR IK WIL LEZEN!"

Ik doe de deur dicht en sta op het punt om naar Rachel's kamer te lopen. Achter me gaat de deur weer open.

"IK KAN NIET SLAPEN!" Ze klampt zich weer aan me vast. "GA NOU NIET WEG!"

Ik loop weer met Esther naar haar kamer, leg haar weer in bed. "Welterusten, Esther."

"Neee!! Ga nou niet weg, ik kan nog niet slapen, ik hou zo van je!!"

"Ik hou ook van jou, Esther, maar je moet nu gaan slapen. Welterusten."

Opnieuw doe ik de deur dicht, terwijl de kreten achter me nog doorgaan. Met een diepe zucht loop ik de trap af.

"Mam, ik vind het wel zielig voor Esther, hoor!" zegt Rachel.

"Ja, wat wil je dan dat ik doe, tegen haar zeggen dat ze toch mag lezen? Dan is ze morgen op school heel erg moe."

Nee, dat hoefde dan ook weer niet, maar ze vond het toch zielig. Ja, ik ook, maar ik wil ook niet toegeven.

Ook Rachel krijgt nog een knuffel en een dikke kus en dan wordt het eindelijk rustig. Doodaf loop ik naar beneden.
Dan vandaag. Ik zou met Esther mee naar school gaan om samen met haar een uurtje werkjes te doen. We komen in de klas en het blijkt dat er eerst wat anders moet gebeuren: ze moeten eerst een dansje oefenen voor een optreden volgende week. Daarna gaan ze pas werken.

Ja, iets onverwachts, en daar reageert Esther niet altijd even goed op. Zo ook nu. Het is zo'n lang dansje en ze wil niet meedoen. En vooral niet. Ik zeg haar dat ze toch mee moet doen en dat we daarna aan het werk gaan.

Esther verdomt het. En daarna zeg ik dus dat als Esther niet gaat dansen, ik weg ga. Esther blijft staan. Ik sta op. Esther blijft staan. Ik draai me om om weg te gaan. Esther draait zich om en klampt zich aan me vast. "Ga nou niet weg!"
Enfin, ik ben maar met haar de gang op gegaan, stond al mijn jas aan te trekken en toen beloofde ze mee te gaan dansen.

We gingen weer naar binnen, maar daar vertrok zich een herhaling van wat er eerst gebeurde: ze stond erbij en ze keek ernaar.

Ik weer naar buiten, Esther ook, ik pakte mijn spullen. Esther gooide zich weer helemaal in een driftbui. Ondertussen was het dansje afgelopen en ik bleef nog even staan om het uit te leggen aan haar juf.

Esther was nog steeds helemaal over de rooie. "We zouden werken, je had het beloofd, blijf nou alsjeblieft, ik hou zo van je!"

"Esther, ik hou ook van jou, maar je zou mee gaan dansen en dat heb je niet gedaan, en dus ga ik nu weg."

Ze bleef zich aan me vastklampen. Uiteindelijk heeft de juf haar van me overgenomen en haar mee de klas in geleid, maar haar kreten bleven door de school nagalmen – alle klassen moeten haar hebben gehoord. "MAAR MAMAAAAA!"
Ik liep weg en voelde me rot. Voel me nog steeds rot. En inderdaad: machteloos. Maar ook hier: als ik toegeef beloon ik haar opstandigheid. Ik voel me alsof ik tegen een muur sta te beuken.

Hoe kan ik dat purretje toch helpen?!