Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 30-09: Esther

Het zit me dwars. En het gekke is dat ik niet eens precies weet waarom. Maar het zit me niet lekker en dus doe ik maar wat ik altijd doe als iets in mijn hoofd blijft rondzingen: ik kwak het op papier. Of, in dit geval, op de computer.

Wat is er nou weer aan de hand? Esther. De laatste dagen is ze weer gruwelijk dwars, boos en opstandig. Geen idee waarom. De laatste tijd ging het best goed, eigenlijk. We zijn vorige maand naar de PABU in Utrecht geweest om Esther te laten testen (IQ-test en persoonlijkheidsonderzoek) en daar kwam uit dat Esther wel duidelijk meerbegaafd was, maar op basis van de op dat moment afgenomen test niet hoogbegaafd – voor zover je daar, op die leeftijd, echt van kunt spreken.

Andere dingen die eruit kwamen waren: erg speels, korte aandachtsboog. Nou ja. We kregen wat tips mee voor huis en voor school, zouden binnenkort nog de rapportage thuisgestuurd krijgen (nog niet ontvangen trouwens) en dat was het weer.
Maar het lijkt net alsof ergens deze week in dat koppie een knopje werd omgezet. Afgelopen maandag was ze nog supergezellig. Esther moest naar zwemles en het was survival deze week – eens per maand hebben de kinderen zwemles met kleren aan en zonder bandjes of kurk, en dat vindt Esther nog steeds eng. Maar ze deed het hartstikke goed, luisterde behoorlijk goed naar de meester en deed, wel met wat protest maar zonder de eerdere paniek en schreeuwbuien, wel wat hij wilde.

Dinsdag zat ze bij me achter de computer en wilde toen ineens naar oma. Uit logeren. Niet eens omdat ik boos was op haar – boze mama leidt nog wel eens tot een: "Ik wil oma!" – maar gewoon, ineens kwam ze ermee.

"Nou, het is nu daar wel een beetje laat voor," zei ik. Het was half zes en ik had net de oven aangezet.

Esther in tranen. Nou, okee, vooruit dan maar, bel oma maar. We zien wel of het mag. Even later hing een snikkende Esther aan de telefoon: ze miste oma zo en wilde een nachtje blijven slapen. En lieve oma was zo goed nog niet of ze kwam hierheen om Esther op te halen.

De volgende ochtend – Rachel was nog op school – werd ik opgebeld door mijn moeder: Esther was zo ontzettend stout en ondeugend, ze kwam haar zometeen naar huis brengen. En inderdaad, een klein half uur later was daar een – weer heel verdrietige – Esther en een eveneens verdrietige, machteloze en boze oma.

Machteloos, ja, dat is hoe ik me voel.

Esther was de dag ervoor vroeg naar bed gegaan, was midden in de nacht wakker geworden. En als Esther wakker is, is ze ook *wakker*. En dus Thea ook. Al met al heeft Esther niet lang geslapen en haar humeur de dag erna was er dan ook. Veel "Nee!", veel "Ik wil niet!" en vooral veel niet luisteren. Ze lag boos op de grond bij de tandarts, rende de straat op terwijl Thea haar had gezegd om op de stoep te blijven en luisterde niet toen ze moest komen bij de schoenenwinkel.

Even later ondervond ik het zelf aan den lijve, want toen we Rachel uit school hadden opgehaald liepen we nog even naar de plaatselijke supermarkt voor wat croissantjes. En ook daar was Esther boos: ik had geen muntjes om een kinderkarretje te pakken (heel stom: eerst had ik twee van die wagenmuntjes en nu ondertussen niet een meer). We namen dus een mandje met wieltjes en toen begon het gezeur: wie mocht het mandje vasthouden? Nou, Esther was het er niet mee eens en hop, toen begon ze ook daar op de grond te dweilen.

Ik had er toen al geen zin meer in: "Dag Esther," zei ik en liep verder. Snelle voetstapjes achter me. "Nee, mama, ga nou niet weg!"

Het werd er die dag niet veel beter op. Ze moest natuurlijk mee toen we met Rachel naar dansen gingen en maakten even een rondje door de stad. Bij een schoenenwinkel wilde ze naar binnen, zag pantoffels met een tijgerkopje en wilde die hebben en wel NU. Nee dus. Toen wilde ze schoenen hebben, want die had ze die ochtend van mijn moeder niet gekregen. Esther, nee. (Dat was een van de tips van het PABU: niet met Esther in discussie gaan, gewoon kort en duidelijk zijn. Nou, korter en duidelijker dan "Esther, nee!" is er niet.)

Purretje weer boos. "Nu heb ik geen laarzen!" Nee, dat klopt. Andere keer, Esther. Maar na Rachel's dansles hebben we gedrieën een ijsje gesmikkeld – na een verregende zomer krijgen we nu ineens in de herfst schitterend weer! – en toen was alles weer goed.

Naar deel 2