Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 08-07: Dansen, deel 2

Maar in elk geval hadden Harald en ik nu even een uurtje of twee voor onszelf en dat was wel prettig. We gingen redelijk op tijd naar het centrum, haalden de kaartjes op en gingen nog even iets drinken. Daarna de voorstelling, en wat was het leuk gedaan! Er dansten nog wat kinderen mee die we kenden – een vriendinnetje van school, en tot Rachel's verbazing ook nog een goede vriendin van haar die vorig jaar naar een andere school is gegaan. Die avond, na de voorstelling, grepen we meteen de kans om weer 'ns met die ouders bij te babbelen, want zoals de meiden het altijd goed met elkaar konden vinden, zo mochten die ouders en wij elkaar ook wel. We hebben ook meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om 'ns wat af te spreken, over een week of wat.

Na de voorstelling zijn we nog wat gaan drinken bij het Berenrestaurant, dat tegenover de Kunstlinie ligt. Oh, wat voelde Rachel zich stoer dat we zo laat nog wat gingen drinken! Maar ze was moe hoor, die kleine, oh, wat was ze moe. We bleven dan ook niet lang hangen, al hebben we ook die avond nog een reservering geplaatst bij dat restaurant: voor vanavond, om te vieren dat mijn grote knuf en ik gisteren twaalf jaar geleden getrouwd zijn.

(TWAALF JAAR! Miep! Het lijkt nog maar zo kort geleden, en nu zitten we hier, twaalf jaar verder, met nog steeds onze twee katten, onze vier lieve ouders, en onze twee mooie, prachtige, schitterende, lieve, spontane, knuffelige meiden!)

Rachel is die avond als een blok in slaap gevallen.

Zaterdagavond was het de beurt aan Esther, en hier maakte ik me een stuk nerveuzer over dan over Rachel. Die 'grote' redt zich wel in zo'n drukte, die babbelt met iedereen, praat over school en de voorstelling en het schaakexamen en over haar zusje die ook danst en over de katten en over van alles en nog wat, speelt met haar vriendinnetjes, die trekt het wel. Maar als Esther moe is kan ze nukkig en sjacherijnig zijn en heel erg dwars.

Ik zorgde er dit keer dus echt voor om ruim op tijd te zijn en gaf haar Knuffie mee, met aan zijn staart vastgemaakt – een van mijn heldere ideeën – een visitekaartje van mij met daarop de tekst "Knuffie is van Esther!". Dan had ze tenminste nog iets aan houvast voor als het wachten te lang duurde – en hadden de hulpouders en dansjuffen mijn mobiele nummer voor als dat nodig was.

De namiddag ging voorbij en we werden niet gebeld.

Esther had een groter publiek dan Rachel, de avond ervoor: naast mama en papa waren ook oma Thea mee, Rachel zelf, en een goede vriend van ons. Ditmaal hoefden we niet op tijd te zijn om de kaartjes af te halen.

We zaten weer op het balkon, nu op de tweede rij in plaats van de eerste. Rachel zat lekker tussen mama en papa in. Ze vond het wel bijzonder, want gisteren had ze zelf op het toneel gestaan en kon dus nauwelijks zien wat de andere groepen allemaal voor dansjes hadden, en nu zat ze in de zaal en kon ze de hele voorstelling zien.

Esther's groepje zat redelijk in het begin, in elk geval voor de pauze, en omdat we de dag ervoor ook al geweest waren, wist ik ongeveer wanneer ze zouden komen. Ik hield mijn hart vast. Ook al was er dan geen telefoon geweest, ik ken mijn dwarse purretje, ons draakje dwarskop, en ik was bang dat ze, eenmaal op het toneel, helemaal zou bevriezen of zich zou omdraaien en meteen weg zou rennen…

Maar niets van dat alles! De groep kleine zustertjes kwam het toneel op en stond voor het overgrote deel een beetje verdwaasd rond te kijken en half-half hun dansje te doen. Maar Esther deed het prima! Ongehinderd door het felle licht en de toch wel harde muziek deed ze het fantastisch, draaide, twipste, handjes op de heupen, toen de handjes op de bips. Ik geloof dat de opluchting en vreugde van het balkon af de zaal in golfte en toen het liedje en dansje was afgelopen, volgde er van onze zijde een donderend applaus!

Ook op het einde, toen iedereen voor de grote finale op het toneel verscheen, zaten we te stuiteren en luid te klappen. Esther had zich kranig gehouden. Op het toneel pakte ze nog snel een paar ballonnen, liet er een vallen en stond uiteindelijk nog even met een duim in haar mond en in haar andere hand een ballon naar de drukte om zich heen te kijken.

Rachel vond het trouwens fascinerend om 'haar' koksdans te zien, uitgevoerd door een andere groep. Ze zat te kijken of het dansje wel precies hetzelfde was en was heel tevreden toen de 'andere groep' het ook op haar manier deed. Ja, die deden het ook goed.

Ditmaal gingen we niet nog even wat drinken, maar gingen we gewoon rechtstreeks naar huis. We hebben Esther ook platgeknuffeld en, net als haar zus de dag ervoor, de hemel in geprezen over hoe goed ze het heeft gedaan.

Die avond vielen er twee meisjes als een blok in slaap en zondag hebben we er een heel luie dag van gemaakt. Oma Mieke en opa Chris kwamen nog even op bezoek en kregen het hele verhaal in geuren en kleuren te horen, en daarna hebben we vooral veel gehangen…