Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 08-07: Dansen

Schaken is niet de enige hobby die de kinderen hebben. Afgelopen jaar zijn ze voor het eerst op dansen gegaan: kleuterdans voor Esther en 'Dance for kids' voor Rachel. Nou, daar hadden ze lol in, hoor! Er waren een paar kijklessen en dat was erg leuk om te zien. Al die meisjes in witte of roze balletpakjes, haren netjes in staartjes. De groep van Rachel waren over het algemeen ranke, slanke dametjes, de een met een beter gevoel voor ritme en timing dan de ander, maar allemaal erg enthousiast.

Bij de groep van Esther zat een eenzaam jongetje, die het allemaal wel best leek te vinden, eigenlijk. Voor de rest allemaal kleuters in roze balletpakjes, die voordat de les begon allemaal als jonge hondjes door elkaar heen renden.

Het eerste half jaar deden ze verschillende soorten dansjes, maar na de kerstvakantie begonnen ze zich langzamerhand voor te bereiden op de afsluitende voorstelling. Esther kwam uit de zaal gestuiterd met het verhaal dat ze de 'Twips' hadden gedanst. Nu is 'Ja zuster, nee zuster' net voor mijn tijd, dus 'Twips'? Wat? Moest dat niet de 'Twist' zijn? Zoveel wist ik dan ook wel weer dat ik wist dat de twist een dans was.

Maar nee, het was de Twips. "Twips, twips, twips," zong Esther al dansend. "Eerst de handen op de heupen, dan de handen op de bips. Twips, twips, twips!" Toen ze vertelde dat ze ook 'Ja zuster, nee zuster' gingen doen als dansje, begon me een lichtje op te gaan. Ja hoor, Esther had het goed, het was echt de twips.

Rachel studeerde ondertussen hard aan de Koksdans. Elke week kwam er weer een stukje bij en dat vond ze af en toe wel vermoeiend. "En, wat hebben jullie voor dans gedaan, Rachel?"

"Wéér de koksdans, mam. Gaan we nu wat gezelligs doen?"

Ja, iets gezelligs doen, dat hoorde voor Rachel toch ook wel bij dansen. Al was het maar omdat zij op de woensdagmiddag danste, wanneer Esther bij oma was. En dan gingen we na het dansen nog wel eens even het centrum in. Maar voor Rachel was 'iets gezelligs doen' gelijk aan een McDonalds of een Burger King bezoeken. Of dan, desnoods, maar een ijsje. Soms deden we dat inderdaad, maar al te vaak kwam er als reactie: "Nee, vandaag even niet." Tot Rachel's grote teleurstelling, maar helaas, je kunt niet alles hebben.

Naarmate de dag van het optreden dichterbij kwam, werd het wel spannender. "De koksmutsen zijn er, mam, en de schortjes ook. En we moesten dansen met een houten lepel." En bij Esther werden de zusterjurkjes gepast.

Ondertussen moesten er nog steeds kaartjes worden gekocht, iets wat ik, gezien het feit dat mijn vader nog steeds in het ziekenhuis lag, steeds maar voor me uit had geschoven. Maar op de dag dat mijn vader naar huis mocht heb ik geïnventariseerd wie er allemaal mee gingen en die dag heb ik het geregeld: eerst via internet, daarna opgebeld omdat ik met mijn warrige hoofd wat kaartjes vergeten was, om me later te realiseren dat Esther op de vrijdag eigenlijk helemaal niet mee kan.

Want wat was nu het geval? De groep kinderen die dansten was zo groot dat ze twee voorstellingsdagen hadden: de vrijdag en de zaterdag. En ik had de pech – of het geluk, 't is maar hoe je het bekijkt – dat Rachel vrijdag moest dansen en Esther op de zaterdag. En allebei de voorstellingen waren 's avonds, van zeven uur tot ongeveer kwart voor tien.

Nou, ga er maar aanstaan, voor die kleine! Twee avonden na tienen naar bed vond ik geen geslaagd idee, en dus mocht Esther die bewuste vrijdag bij oma logeren en gingen Harald en ik alleen kijken naar Rachel. (En Poes natuurlijk, die haalde ik uit mijn tas toen Rachel's koksdans begon en die mocht kijken. Op speciaal verzoek van Rachel. Nog een geluk dat het donker was in die zaal en dus niet half Almere kon zien dat er een oude pluche poes op het balkon stond te stuiteren…)

Bij het ophalen van de kaartjes kon ik gelukkig de chaos van de internet-en-telefoonbestelling redelijk beperken. Het was absoluut geen probleem dat ik minder kaartjes kwam halen dan ik door de telefoon had aangegeven – gelukkig maar! Ik had niet gedacht dat ze zo flexibel waren! – en zo had ik eigenlijk alleen op zaterdag een kaartje over. Wat op zich wel klopte, want Romy ging toch maar niet mee, dat werd hem toch te druk en te lang.

Vrijdag dus Rachel. Rondrennen, rondrennen. Meiden uit school halen, Esther naar oma brengen, daarna Rachel naar dansen. We hadden wat drukte onderweg en daarna moeite met een parkeerplaats zoeken en dus waren we laat. En toen was haar groepje al opgehaald. En haar haar zat niet netjes en ik had mijn borstel niet bij me. En geen extra elastiekje om haar haar in een vlecht te doen, wat eigenlijk wel moest. En dus nog dat gedoe met die kaartjes.

Uiteindelijk werd Rachel door een andere juf naar haar groepje gebracht, en natuurlijk kwam het met het haar allemaal goed – thuis bleek trouwens, zul je altijd zien, dat mijn borstel toch in mijn tas zat. Maar ik denk dat net die dag alle spanning eruit kwam, van mijn vader, de drukte van de afgelopen weken, het rondrennen met Rachel, het drukke weekend…