Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 28-06: Schaken

Ondertussen hebben we ook nog steeds twee meisjes. Het leven gaat gewoon door, persoonlijke drama's of niet. Kleren moeten nog steeds worden gewassen en gestreken, er moet eten worden gemaakt, schoongemaakt, boodschappen gedaan, in bad, naar bed. Naar school, want de regio waar wij wonen heeft laat zomervakantie, dit jaar.

Maar dingen beginnen wel op zijn eind te lopen en dus heeft Rachel vandaag haar schaakexamen.

Ik ben benieuwd hoe het gaat. Rachel heeft er wel flink voor geoefend, zij het onder vaak luid protest. Meestal schaakte ze een beetje hapsnap, de afgelopen maanden, deed af en toe eens een oefening of wat onder begeleiding van Harald. Maar Harald had het druk de laatste tijd, en wij hadden het ook druk, en Rachel geloofde het wel.

Maar de laatste weken werd Harald ineens een stuk strikter en toen moest Rachel er wel aan geloven. Ze moest eerst het boekje afmaken en daarna oefeningen doen voor het examen, en dat betekende: elke dag aan het werk.

Nou, daar had mevrouw he-le-maal geen zin in. Vooral niet op momenten dat Esther ondertussen boven tv zat te kijken of een spelletje zat te doen, want dat was niet eerlijk en gemeen. Ze had er geen zin in en dat werd luidruchtig duidelijk gemaakt.

Maar helaas, zowel mama als papa waren hard, wreed en onrechtvaardig, want we bleven er op hameren dat ze net zo lang bleef zitten totdat ze haar huiswerk had gedaan. En vaak daarna nog wel langer, want Rachel maakte alras gebruik van de nobele kunst van het afraffelen - en heel gek, dat vonden wij ook al niet goed.

De voornaamste reden waarom we doorgingen met haar achter de vodden aan te zitten en haar elke dag te laten schaken is omdat ze echt wel talent heeft. Zodra ze de impuls weet te bedwingen om meteen maar de eerste de beste zet te doen, soms zelfs ongeacht de opdracht, en echt goed gaat kijken, ziet ze vaak best behoorlijk moeilijke opgaven. Ze kan het dus wel, het inzicht zit er, maar dat moet wel geoefend worden. En daar bleven we behoorlijk op hameren. Als ze absoluut geen talent voor schaken had gehad, hadden we hier ook lang niet zo hard op aangedrongen - dan hadden we haar het boekje af laten maken, verder niet aangedrongen op een examen en het volgend jaar zoetjes aan laten vergeten.

Waar we vooral de laatste week op hebben aangedrongen is dat ze elke opgave niet alleen op papier beantwoordt, maar dat ze de stelling ook op het bord zet. Dat leidde tot nieuwe protesten. "Ik kan het niet! Ik heb er geen zin in! Ik heb die vraag al beantwoord!"

"Ja, maar hij is fout, Rachel."

Hop, dan werd er naar de gum gegrepen en naar het potlood, wilde ze alweer een nieuwe lijn trekken zonder eigenlijk precies te weten wat ze deed. "Nee, opzetten! En nu echt goed kijken." En nadat de protesten dan eindelijk verstomd waren en ze de stelling eindelijk had staan, zag ze het wel.

Ondertussen zit ik hier te wachten terwijl Rachel het examen maakt. Ik zou het liefst achter haar stoel gaan staan en steeds maar blijven herhalen: "Kijk eens goed. Is dit veilig? Weet je het zeker? Is dat een veilige zet? Wat moet je precies doen? Weet je het echt zeker? Schrijf dan maar op." 

Ze is klaar. Nu maar wachten op de uitslag. Ik ben benieuwd.

 

Naschrift:

Helaas, ze heeft het niet gehaald. Maar niet getreurd, Rachel gaat met frisse moed verder met schaken. Voorlopig een bladzijde per keer en daarna een spelletje schaken met Harald. Ze heeft ook meegedaan met het schoolschaaktoernooi, met haar gebruikelijke volle inzet en gezellig gebabbel. Ook daar heeft ze niets gewonnen, maar wel een toernooivaantje gekregen, wat nu naast de andere vaantjes aan haar prikbord hangt.

Okee, ze zal geen Judit Polgar worden, maar dat hoeft ook helemaal niet. Zolang ze er maar lol in heeft – en dat heeft ze!

Overigens is kleine zus Esther ook nu met schaken begonnen! Zo heel verwonderlijk is dat niet, want Rachel begon immers ook toen ze in groep 2 zat, en na de zomer is het voor Esther ook al zover. Esther schaakt nu geregeld ook een half uurtje met papa 's avonds en ze voelt zich maar wat stoer en groot dat zij nu ook 'mag'. En ze is zo mogelijk nog sneller dan haar grote zus! Ja, niet heel verwonderlijk: Esther houdt van regeltjes en structuur en dat is schaken natuurlijk bij uitstek. Een loper loopt schuin en niet zomaar ineens recht, een paard kan ergens overheen springen en een dame natuurlijk niet.

Als die twee zo doorgaan, zie ik ze nog wel met papa meegaan naar de schaakclub, over een aantal jaar! En ach, wie weet gaat mama dan ook weer 'ns schaken. De wonderen zijn tenslotte de wereld nog niet uit.