Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 13-01: Oeps-moment

Iedereen heeft het wel eens: een 'oeps'-moment. Zo'n moment dat je er op zondagochtend achterkomt dat je geen cadeautje voor iemands verjaardag hebt gekocht, bijvoorbeeld, zodat je alleen nog een papieren briefje in een envelop kunt stuffen met een mooie kaart erbij. Of vijf minuten voordat je er moet zijn realiseren dat je een afspraak hebt met de tandarts. Dat soort dingen dus.

Vrijdag had ik de mijne.

Eens in de zoveel tijd zijn de kinderen op school 'koekiemonster'. Dan nemen ze koekjes mee die ze zelf gemaakt hebben, of daar in elk geval mee hebben geholpen. Die mogen ze uitdelen in de klas, heel gezellig allemaal. Rachel vindt dat natuurlijk helemaal geweldig en die is er dan ook al een aardige tijd van tevoren mee bezig. Zij weet precies wanneer zij aan de beurt is. Voor Esther is het natuurlijk ook leuk, maar het houdt haar minder bezig.

En dus vroeg ik me de eerste vrijdag van het nieuwe jaar af wanneer Esther eigenlijk aan de beurt was voor koekiemonster. Rachel was al geweest, dus daar hoefde ik me niet mee bezig te houden. Maar Esther? Ik denk dat mijn onderbewuste mij vanuit de diepte op mijn schouder tikte, want toen ik in het voorbijgaan een blik op de lijst wierp, zag ik waar ik al bang voor was: natuurlijk, Esther was die dag het koekiemonster.

Oeps.

Ik stuiterde naar Esther, gaf haar gauw een knuffeltje en fluisterde tegen haar: "Esther, jij bent het koekiemonster vandaag!" Nou, dat was natuurlijk groot feest. "Ik ben alleen vergeten de koekjes mee te nemen, dus ik kom zometeen nog even terug."

Nou, dat was goed. Onmiddellijk drongen verschillende kinderen om Esther heen om te vragen of zij mee mochten helpen met uitdelen – er is altijd een zo'n gelukkige die mee mag helpen en dus moest er gekozen worden.

Ik legde dus ook even kort aan Cora uit dat ik de koekjes zo zou brengen en speerde er vandoor.

Koekjes brengen?! Welke koekjes?

Gelukkig ben ik goed in improviseren. Mama weet raad! Nog voordat ik weer thuis was had ik al iets bedacht. Ik rende naar binnen, greep tas en portemonnee, sprong weer op de fiets en zoefde door de motregen naar de supermarkt. Daar heb ik 30 cakejes gehaald – je zou denken dat dat toch wel genoeg moest zijn, maar het was maar net aan – een stapel witte repen en een doosje met roze en witte strooiseltjes.

De witte repen werden in stukjes gebroken en in een bakje gedaan, het bakje werd in een pan water gezet en dat ging op het vuur. Toen de chocolade eenmaal gesmolten was, probeerde ik er wat van met een lepel op de cakejes te gieten, maar dat werd niet mooi. Dus cakeje gepakt en in de chocola gedoopt, daarna in een van de bakjes met strooiseltjes. Resultaat: mooie mini-muffin met een witte bovenkant en roze en witte hartjes, of roze en paarse hagelslagjes, of roze hartjes, of roze suiker. Dit keer dertig. Klaar.

Haastig de spullen in de auto gezet en naar school gezoefd en minder dan een uur nadat ik Esther had afgeleverd, stonden ook de Koekiemonster-koekjes in de klas. Mama opgelucht, Esther blij, iedereen tevreden.

De resterende chocola heb ik later gebruikt om lange vingers mee te versieren, wat overigens niet zo goed werkte als ik wilde, en chocoladebolletjes met hagelslag. En ik heb hiermee ook een idee voor traktaties…