Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 7-10: Schoolreisje

Ben je wel eens mee op schoolreisje geweest? Ja, okee, natuurlijk, toen je zelf nog op school zat. Maar ik bedoel als ouder, met wat kindertjes uit de klas. Nou, ik tot vorige week ook niet.

Maar Esther zit ondertussen ook op de basisschool, en omdat ze bet gevoelig is voor veel prikkels (er snel vermoeid van wordt, wat zich bij haar uit in zich in zichzelf terugtrekken en boos gedrag) en soms wat moeite heeft met sociale interacties kost haar dat best veel moeite. Ze gaat op dit moment dan ook op maandag en dinsdag hele dagen naar school, op woensdag is ze zowieso vrij omdat ze nog in de onderbouw zit, en op donderdag en vrijdag gaat ze alleen 's ochtends naar school. En dat gaat redelijk goed, al is het wel duidelijk dat die maandagen en dinsdagen toch vaak echt wel lang voor haar zijn.

Maar goed, schoolreisje dus. Tot nog toe ging de onderbouw steeds aan het eind van het schooljaar op schoolreisje, maar om de een of andere onnavolgbare reden werd het dit jaar ineens omgegooid. Dus gingen ze vorig schooljaar in juni, nu ineens al in september. Toen in juni is Esther niet meegegaan – ze was toen nog aan het wennen en dat zou wel heel erg druk voor haar geworden zijn. Maar nu ze min of meer volledig meedraait, wilden we – juf, Harald en ik – toch wel dat ze dit keer meeging. Maar ze kon wel wat extra steun gebruiken en dus mocht ik mee. Hoihoi!

We gingen naar 'Sprookjeswonderland' in Enkhuizen. Een rit, vanaf Almere, van toch al gauw een uur. We vertrokken vanaf het hoofdgebouw, uitgezwaaid door alle klassen. Toch wel jammer dat we niet vertrokken vanaf de lokatie waar Rachel en Esther zitten, want dan had Rachel haar kleine zusje uit kunnen zwaaien, maar goed, je kunt niet alles hebben.

Net als de andere moeders (geen vaders. Wel een oma) had ik een groepje van vier kinderen bij me: Esther, Tessa, Pheyliënne en Xaria. Xaria kende ik al een beetje, want die zat bij Rachel in de klas vorig jaar, en op de laatste dag voor de grote vakantie was Rachel naar Xaria's verjaardagsfeestje geweest. Met Pheyliënne heeft Esther vroeger wel 'ns op het schoolplein gespeeld. Alleen Tessa kende ik nauwelijks, ik heb haar samen met haar zusje wel eens een paar keer langs zien stuiteren, maar dat was het dan ook wel.

En daar gingen we. In de dubbeldekbus – de dames klauterden natuurlijk meteen naar boven en daarna begon de 'strijd' tussen wie er naast Esther mocht zitten! Zowel Xaria als Tessa wilden dat graag, Tessa 'won' en Xaria ging naast Pheyliënne achter de andere twee dames zitten.

Wat een kippenhok, daar in die bus! Ruim dertig zeer opgewonden door elkaar heen kakelende kindertjes, heen en weer springend als vlooien, draaiend en wiebelend op hun stoelen: probeer ze maar eens een uur lang stil te houden! We reden over de IJsselmeerdijk naar Lelystad en toen over de dijk naar Enkhuizen. Een prachtige tocht, dat wel. Er was somber weer voorspeld, maar op dat moment was het nog mooi: een wat waterig zonnetje, wat ochtendnevel. Het was nog nazomer maar het zag er al echt herfstig uit.

Uiteindelijk kwamen we aan, stapten uit, kregen de kaartjes en we mochten het park in. We hadden een papiertje meegekregen waarop stond hoe laat we weer terug moesten zijn bij de ingang en voor de rest: ga maar zwerven.

Ik had maar vier kinderen bij me, schreef ik toch? Nou, op sommige momenten leken het er wel veertig te zijn. Ik was voortdurend aan het rondkijken: "Heb ik ze nog allemaal? Wat zijn ze nou weer aan het doen? Waar gaat die nou weer naar toe? Wacht even, dames, niet rennen! Ik zei NIET REN-… zucht…"

De karakters van de vier dames was me ook al gauw duidelijk, en nee, Esther was niet eens de moeilijkste van die vier. Okee, misschien had een van de andere ouders daar anders over gedacht, maar Esther's gedragspatronen ken ik natuurlijk.

Pheyliënne was nog de relatief rustigste van de vier. Gezellige kwebbel, dat wel. Dan was er Xaria, die ook wel rustig was en best wel stil, maar als er iemand wat overkwam deze dag, was zij het. Dus zij was degene die zich steeds stootte, viel, botste, heel-nodig-naar-de-wc-moest-en-wel-nu en die op een gegeven moment ook een beetje natte onderbroek had maar gelukkig een reserve bij zich had, waardoor we de ene voor de andere moesten verwisselen in een gelukkig redelijk ruim toilet.
En dan was er Tessa, die ook al niet op haar mondje gevallen was – en die stokdoof scheen te zijn voor het woordje 'Nee'. "Tessa, we gaan nu deze kant op. Tessa, blijf je even in de buurt? Tessa, niet rennen, even wachten, ik zei NIET RE-... zucht…"

En natuurlijk voortdurend om je heen kijken. Zijn ze er nog allemaal? Waar zijn ze nu weer naar toe? We begonnen bij de paddestoelenhuisjes en wanneer er nog twee of drie bij een huisje stonden te kijken, rende de andere (meestal Tessa, ja) alweer naar het volgende huisje. En net stonden ze daar allemaal te kijken of bij het huisje waar ze net waren geweest begon een liedje te spelen – Pheyliënne, die schijnbaar al eens eerder in het Sprookjesbos geweest was, kende ze allemaal – en hop, dan rende het hele span weer terug. Behalve Tessa, die dan alweer naar het volgende huisje rende. Enzovoorts.

Ach, het was grappig, hoor. De paardjes bij de speeltuin – mechanische dingen die een rondje reden en waar je dus op kon zitten – waren erg gewild, ondanks de lange rij: de dames zijn er wel vijf, zes keer achter elkaar op gegaan. De 'fietsratten' van de 'Rattenvanger van Hamelen' – ook mechanische dingen die een rondje reden, maar hier moest je zelf trappen – waren ook heel populair. De dieren van de dierenboerderij waren wel grappig, maar na een of twee keer aaien was daar de lol wel af. Het hoogtepunt was natuurlijk de speeltuin.

Natuurlijk was het weer steeds Xaria die ergens vanaf viel (geen grote drama's of zware verwondingen, gelukkig, maar wel weer tranen), zich stootte, geduwd werd of zand in haar ogen kreeg. Natuurlijk zat je in de speeltuin helemààl alle kanten op te kijken of ze er allemaal nog waren, want denk maar niet dat de dames dan samen iets gaan doen. Nee, een gaat er van de glijbaan (Esther), en nog eens en nog eens en nog eens, een gaat er op de schommel, en dan naar de volgende schommel en dan naar de volgende, de derde en de vierde gaan voor de tigste keer in de rij voor de paardjes staan, dan klautert er ineens weer een op een klimrek…

Twintig handen en dertig paar ogen moet je hebben!

Ik was doodop toen langzamerhand de rest van de school zich verzamelde in de speeltuin. Gelukkig kwam er iemand met ijsjes voor de kinderen en – jippie! – koffie en thee voor de kleumende leerkrachten en meemama's. Het was ondertussen gaan regenen. Het maakte de kinderen niet uit, ze sabbelden tevreden aan hun raketijsjes.

En daarna moesten we onze groepjes weer verzamelen uit de krioelende mierenhoop van kinderen en terug gaan naar de bus. Het was ondertussen opgehouden met zachtjes regenen, Esther was moe, hangerig en sjacherijnig en vervolgens probeerden vier kinderen onder mijn opvouwbaar-mini-parapluutje te kruipen. Het duurde nogal een tijd voordat de bus er was of voordat we erin mochten, welke van de twee het ook was.

Maar uiteindelijk zaten we weer in de bus. Nu wilde 'mijn' vierspan achterin. Vond ik best, maar daarna begon het geschuif. Die wilde naast die, die wilde weer niet naast die, die wilde echt wel weer naast die, Esther wilde naast mama en toen weer niet en toen weer wel… Na de vierde verwissel in vijf minuten was ik het zat en verordonneerde ik dat iedereen nu bleef zitten waar ze zaten.

De terugreis, met allemaal dodelijk vermoeide, hangerige kinderen en een dvd van Kabouter Plop te hard op de achtergrond, duurde zo mogelijk nog langer dan de heenreis.

Ja leuk, schoolreis!