Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 14-02: Winterse buien

Met de sneeuw en andere perikelen die in mijn vorige stukjes beschreven werden was de winter nog niet voorbij. Elke week zijn er wel nieuwe sneeuwbuien gevallen sinds die tijd, zodat iedere keer wanneer de dooi even inviel en de straten weer hun gewone kleuren hadden, en mensen dachten 'dat hebben we ook weer gehad', ze een paar dagen later beteuterd keken toen de witte vlokjes weer uit de lucht kwamen dwarrelen.

Veel sneeuw en overlast, dus. Ondertussen begin ik de inuit weer te begrijpen, die twintig verschillende woorden hebben om soorten sneeuw te beschrijven. We onderscheiden bijvoorbeeld:

Goed, het zijn er nog geen twintig, maar we wonen ten slotte dan ook niet op Groenland of IJsland.

De schade is tot nu toe bij ons beperkt gebleven, ondanks de herhaalde gladheid. Nog geen botsing met de auto gehad (wel een paar keer klamme handjes hoor!), en nog maar één keer uitgegleden met de fiets over een verraderlijk dun ijslaagje toen het even regende maar de grond nog bevroren was. Gelukkig zat Rachel toen niet achterop. Ik ben wel verschillende keren afgestapt toen het, op weg naar school, te glad was, en het is al even terug dat Rachel op haar eigen fiets naar school ging.

Want ondertussen is in Nederland strooizout een schaars goed geworden, en de fietspaden in Almere (fiets-vriendelijke gemeente, toch? Dat dacht je…) worden nauwelijks gestrooid. Een paar keer was het minder gevaarlijk om over het voetpad te fietsen dan over het fietspad zelf, toen de papsneeuw van de vorige dag flink was opgevroren en zich op het fietspad allemaal gevaarlijke sporen hadden gevormd.

Maar ondanks dat alles – en het vele geklaag over het weer, wat natuurlijk een nationale sport is – is het nog steeds een prachtig gezicht. Vandaag besloten we met de kinderen lekker een wandeling te maken door de witte wereld. We gingen naar Almere-Haven, hebben daar eerst een kopje koffie gedronken bij mijn ouders en zijn toen naar de dijk gegaan. Bij het zwemstrandje zijn we weer een klein stukje het Gooimeer op geweest – op de plaats waar we een maand geleden geschaatst hebben – want de afgelopen week heeft het ook weer flink gevroren, 's nachts. Op het ijs hebben we een echt sneeuwballengevecht gehouden!

Daarna zijn we langs het strand verder gegaan, en daarna richting de haven. Daar zijn we naar binnen gestapt bij de Pannenkoekenboot en hebben we de kinderen en onszelf getrakteerd op pannenkoeken. Voor de kinderen een ijsje toe en daarna zaten we grondig vol. De kinderen kregen bij de pannenkoeken twee vrolijk gekleurde pennen, ze mochten een kleurplaat inkleuren en ze konden tussendoor spelen met andere kinderen.

Bij het ijsje zat een stokje sterretjes-vuurwerk en een koekje (dat laatste vonden ze minder interessant) en toen we weggingen kregen ze elk nog een ballon. Nou, groot feest al met al!

We liepen weer terug naar de Zandwierde, namen nog even kort afscheid van mijn ouders, stapten weer in de auto en reden moe maar voldaan terug. Nu hangen de meiden een beetje uitgeblust voor de televisie. De ballonnen zijn alweer gesneuveld, die van Rachel botste tegen een stekeltje aan van de vuurdoorn naast de voordeur, die van Esther deed 'pang' toen Rachel 'm heel lichtjes induwde met haar voet. Gelukkig maakten ze er geen van beide een drama van.

Ik denk niet dat we nog veel aan het eten hoeven te doen, vanavond. Het is nu kwart voor zes en ik heb in elk geval totaal geen trek meer…