Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 12-01: En ijs!

Er ligt dus ijs. En ondanks het feit dat er vooralsnog geen Elfstedentocht inzit, heeft de schaatskoorts Nederland toch bevangen. Ook Rachel wil natuurlijk leren schaatsen.

Gisteren hadden we even gepraat met Veerle en keken we of we vandaag konden afspreken om te gaan schaatsen. Dat ging helaas niet door, maar Veerle bleek wel schaatsen te hebben die haar te klein waren en die hebben wij overgenomen. Voor Esther heb ik een paar dubbelglijdertjes gekocht. Zelf moet ik nog ergens noren hebben, ergens diep begraven in een kast, maar ik vroeg of ik Thea's kunstschaatsen mocht lenen en dat mocht.

Dus we konden schaatsen! Ware het niet dat ik vanochtend vergeten was de schaatsen mee te nemen naar huis…
Enfin, wij dus naar mijn ouders. "Esther, ga jij mee schaatsen of wil je hierblijven?"

"Hier blijven," zei Esther, en dus gingen Rachel en ik naar het strandje bij het Gooimeer.

Uitgestorven. Waar is iedereen? Half Almere schijnt op de schaats te staan, maar niet hier kennelijk. Er was wel een klein schaatsbaantje sneeuwvrij gemaakt, daar had ik zondag nog bij geholpen. Daar gingen we dus heen, trokken de schaatsen aan en daar stonden we.

Nou, dat was me wat. Rachel ging natuurlijk vaker liggen dan dat ze op de ijzers stond, maar elke keer krabbelde ze weer moedig overeind en ging verder. Ze heeft zelfs inderdaad een paar keer een meter of wat weten door te krabbelen voordat ze weer onderuit ging.

Bij mij ging het wat stijfjes maar ik ging in elk geval niet neer. Kunstschaatsen liggen me echt beter dan noren. Misschien toch binnenkort nog eens kijken voor een eigen paar…

We hebben een kwartiertje op de schaatsen gestaan (althans, ik gestaan en Rachel gestaan en gelegen) en een beetje rondgekrast.

Het bleef uitgestorven, op een eenzame wandelaarster met hond na. Ik begon het koud te krijgen en Rachel zag ondertussen meer wit dan roze, door alle sneeuw. Ze begon ook dorst te krijgen en dus deden we de schaatsen weer uit en gingen we terug naar mijn ouders.

Hier hebben we ons bijgewarmd en omdat Harald deze avond moest werken hebben we er ook gezellig gegeten. Daarna gingen we terug naar ons eigen huis, kindertjes lekker lang in bad en daarna mocht Rachel op Esther's kamer slapen. De meiden hebben nog een uurtje liggen giechelen en daarna was het stil.

Maar Rachel vond het zeker leuk! We zullen zeker nog wel vaker schaatsen – totdat de dooi gaat vallen. En ik ben supertrots op mijn meisje!!