Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 12-01: Veel meer sneeuw…

Ondertussen bijna twee weken dat Almere alweer onder een deken sneeuw begraven ligt en het eind is vooralsnog nog niet in zicht. Het is dat de sneeuw ervoor zorgt dat er niet een mooie dikke ijslaag overal ligt, anders hadden mensen ondertussen alweer visioenen van een Elfstedentocht. (Natuurlijk, de echte diehards hebben die nog steeds, maar voorlopig zit het in er elk geval niet in.)

Maar de sneeuw is lollig – meestal in elk geval. Zo niet vorige week woensdag. Cor belde op met de mededeling dat het in Amsterdam stevig sneeuwde en dat hij dus niet met het openbaar vervoer kon gaan naar onze wekelijkse roleplay-afspraak. Ik, optimist dat ik ben, zei: "Dan kom ik je toch even halen?"

Net op dat moment belde Amber aan. Of Rachel kwam spelen. "Is goed… Ik loop wel even mee." Haastig trok ik jas en schoenen aan en maakte Esther klaar. Rachel en Amber stoven al vooruit.

Ik liep even mee, vroeg aan Amber's moeder of ze het erg vond als Rachel daar een poosje bleef spelen, zodat ik ondertussen naar Amsterdam heen en weer kon. Nou, dat was goed, Rachel kon ook wel blijven eten. Ik nam Esther weer onder m'n arm (niet letterlijk, natuurlijk), stapte in de auto en reed weg. Naar Amsterdam zelf zou niet zo'n probleem worden, verwachtte ik, tenslotte stonden de files normaal gesproken de andere kant op, om deze tijd. De terugweg, ach, dat zag ik dan wel weer.

Tussen Muiden en de Maxis, op de A1, ging het mis. Daar kwam de eerste file. En tegen die tijd, iets voor vijven, hoorde ik ook de verkeersinformatie op de radio. En daarin werd verteld dat rond Amsterdam de boel grondig vaststond, op de hele ring…

Nou, dat was ook wel te zien, even later. Aan de rand van de A1, vlak voor de brug over het kanaal, staat een bord waarop de file-informatie van de ring A10 wordt getoond: die ring was vrijwel helemaal rood.

Het stond *echt* helemaal vast. Het sneeuwde hier ondertussen flink – in Almere waren alleen wat aarzelende vlokjes naar beneden gekomen – en de snelweg werd langzamerhand wit. Ik belde Harald. Wat nou gedoe met hands-free bellen (ik had niet eens m'n oortelefoontje bij me, trouwens): het stond toch stil.

"Hoi, ik ben toch onderweg naar Amsterdam om Cor op te halen, ik weet niet hoe het zit met de treinen, zal ik jou ook oppikken?"

Harald dacht even na. "Is goed."

Ik draaide de A9 op, niet zonder enige moeite, want ik zat nog op de meest linkerbaan. Maar de andere automobilisten waren aardig en lieten me er even door. Al was het maar omdat ze daardoor zelf een extra gaatje kregen, denk ik.

De A9 was nog vrij – in elk geval dit stukje ervan, want op de radio hoorde ik dat het een eind verderop daar ook goed vast stond. Ik had geen zin om door de Bijlmer heen te crossen met die slipsneeuw, dus ik nam de Gooiseweg. En daar duurde het niet lang of ik kwam weer vast te zitten. Ester zat ondertussen nog steeds onderin, ik was een uur onderweg.

Harald belde op. "Ik heb op internet gekeken en de treinen rijden nog wel zonder problemen. Ik denk dat ik toch gewoon de trein naar huis neem."

Ik reageerde opgelucht: het was al bij half zes en ik moest nog naar huis zien te komen, en Rachel was nog steeds bij Amber.

Harald beloofde Rachel op te halen en ik zou hem op de hoogte houden.

Tegen de tijd dat ik ter hoogte van de A10 was, besloot ik dat het zinloos was om te proberen Cor op te halen. Het nieuws op de radio werd er ook niet beter op: niet alleen de hele ring Amsterdam zat vol met blik, maar ook de stad zelf zat op slot. Het idee van 'Oh, dan rijd ik toch gewoon door Amsterdam heen' hadden dus ook meer mensen gekregen.

Ik belde Cor op en vertelde dat het echt niet meer ging lukken. Nu moest ik alleen nog Amsterdam weer uit zien te komen.

Op de Gooiseweg stond ik echter nog steeds voorgesorteerd om Amsterdam in te rijden en ik kon niet op tijd meer de linkerbaan bereiken om al bij de A10 te draaien. Dan maar de weg blijven vervolgen tot het Prins Bernhardplein, bij het Amstelstation, en daar draaien.

Dat stuk – anderhalve kilometer? Hooguit – kostte me ruim een uur. Ondertussen kreeg ik wel van Harald te horen dat hij Rachel had opgehaald. Ze had bij Amber gegeten, inderdaad, en ook al onder de douche geweest, en kon dus zo in bed.

Eindelijk, eindelijk kon ik draaien. Weer terug naar de A10, die nog steeds, de stad uit, helemaal vast stond. Ik bleef dus maar op de Gooiseweg en gokte op de A9, en gelukkig, toen ging het snel. Al met al was ik om half acht thuis – precies de tijd dat m'n vaste afspraak zou beginnen…

Achteraf gezien had Cor dus makkelijk met de trein kunnen komen, want voor de verandering reden die, ondanks het 'extreme weer', wel gewoon.