Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 06-01: De wereld in

Nee, geen verhaal over de meisjes, ditmaal. Het heeft in elk geval niet direct met ze te maken. De aanleiding voor dit stuk is iets heel anders – Israël en de Gaza-strook.

De achtergrond kennen we natuurlijk allemaal. Het wordt breed uitgemeten op het nieuws. Gazastrook: stuk land dat grenst aan Israël en aan Egypte, wonen Palestijnen, en vanaf dat grondgebied vuurt Hamas dagelijks raketten af op Israëlische dorpen en steden. Israël is dat ondertussen goed zat en is terug aan het slaan: eerst door beschietingen, een paar dagen geleden zijn grondtroepen het gebied binnengevallen.

Andere landen reageren verdeeld: men is het of eens met de inval van Israël, of grondig oneens, of men zoekt naar diplomatieke oplossingen – die overigens zowel door Hamas als door Israël van tafel worden geveegd. De Palestijnen schreeuwen om een nieuwe intifada (en dat verschilt van de huidige situatie op welke manier? Oh ja, nog meer zelfmoordaanslagen. Natuurlijk. Sorry.) De regeringen van de omringende Arabische landen houden zich opvallend op de vlakte – nee, die willen Hamas ook niet.

Tot zover de achtergrond. De directe aanleiding voor dit stukje was de reportage op het journaal, gisteren. Een schrijnend beeld: een jammerende vader over het lijk van zijn dode kindje. Onschuldig slachtoffer van de inval. Natuurlijk brak mijn hart, wat ook precies de bedoeling was van degene die de opname maakte. Natuurlijk zag ik daar mijn eigen kleintje liggen, natuurlijk voelde ik mee.

Maar tegelijkertijd voelde ik me bekocht. Gemanipuleerd. Ja, natuurlijk is het vreselijk als er slachtoffertjes vallen, onschuldige kinderen die niets met de oorlog te maken hebben, die nog helemaal geen weet hebben van de strijd tussen Joden en Palestijnen. Maar nu de keerzijde.

De mensen die wonen in de Gazastrook *weten* dat de Hamas daar zit en steunen ze aan alle kanten. De beschietingen op Israël worden uitgevoerd vanuit huizen die midden in woonwijken staan, vanuit ziekenhuizen, vanuit scholen. Dus bij elk schot dat Israël afvuurt om zich te verdedigen vallen burgerslachtoffers. Een goor, politiek spel.

Hamas en zijn zusterorganisaties hebben allang laten zien dat ze geen ENKELE waarde hechten aan een mensenleven. Zelfmoordaanslagen zijn het hoogste goed, en ieder slachtoffer aan Palestijnse kant is automatisch een martelaar, een dode voor het hoogste goed. En iedere Jood is een vijand.

Maar nee, die kant laat het nieuws niet zien. Wel de aantallen: "Er zijn meer dan vijfhonderd Palestijnen gedood en 2500 gewond geraakt," berichtte nieuws-site www.nu.nl gisteren. En in hetzelfde artikel: "In de Gazastrook hebben de Israëlische aanvallers maandagmorgen volgens hulpverleners zeker acht kinderen gedood". En daarna wordt Hamas geciteerd, die alleen maar roept tot meer aanvallen op Israëlische doelen. Hun argument daarvoor komt neer op "Maar zij begonnen!"

Ik wou dat ik tegen hen hetzelfde zou kunnen schreeuwen als wat ik wel eens tegen mijn kinderen zeg: "Kan me niet schelen wie er begonnen is, nu houden jullie allebei op!" Maar omdat dat helaas niet mogelijk is, kunnen we dan in elk geval ophouden met de eenzijdige berichtgeving? Nee, natuurlijk niet. Kleine dode Palestijnse kindertjes spreken veel meer tot de verbeelding dan verwoeste Israëlische huizen, waar gelukkig geen doden zijn gevallen en misschien wel een paar gewonden omdat daar het luchtalarm op tijd is afgegaan.

Afgelopen weekend was er een demonstratie in Amsterdam om de arme Palestijntjes die in de Gaza-strook wonen te steunen. Een vriend van me was daar toevallig in de buurt en hij vertelde me later dat het opvallend was hoeveel allochtonen daar rondliepen.

En maar zeggen dat er geen anti-semitisme meer is! Stelletje hypocrieten: Hamas, de bevolking die ze steunt, de mensen die demonstreren, de mensen die de extra-zielige beelden nog eens lekker laten zien.

Ik heb er mijn buik meer dan vol van.

En ik ben er de hele avond van slag van geweest, gisteren. Mijn eerste neiging was natuurlijk om naar boven te gaan, de meisjes nog een knuffeltje en een kusje te geven, te voelen, te zien dat zij nog leven, dat zij godzijdank wonen in een stukje wereld waar het nog veilig is om Joods en klein te zijn. Maar Esther was nog wakker en dus was naar boven gaan geen goed idee. Ik heb in plaats daarvan even wat te drinken gepakt, heb daarna een ander programma op de tv aangezet wat erg ver weg was van die hele toestand rond Israël en het midden-Oosten, en op die manier heb ik geprobeerd het van me af te zetten. Maar toch merkte ik dat dat ene beeld zich steeds weer opdrong.

Nu heb ik hoe dan ook een hekel aan verslaggevers die met hun vette camera's dicht op mensen staan die zo'n ontzettend groot verdriet hebben. Mensen die bij een ramp hun hele gezin verloren hebben, bij een ongeluk, bij een aanslag: kleine lijkjes, huilende vrouwen, schreeuwende mannen: ik kan er niet meer naar kijken. Ik heb hoe dan ook de neiging om te schreeuwen tegen zo'n cameraman: Heb je dan niet het fatsoen om iets anders te tonen? Laat die mensen alleen met hun verdriet, gooi dat ding aan de kant, doe iets, help hen! En als je het aan de wereld wilt laten zien wat er gebeurt, pak een pen en papier, of een computer, en schrijf!

Dat zei ik uiteindelijk ook tegen mezelf. Schrijf, gooi het eruit, laat het niet in je hoofd ronddansen, zet het op papier! Het beeld hoeft niet meer in mijn hoofd rond te spoken, ik slinger het de wereld in, samen met mijn gedachten.

Laat het een tegenwicht bieden aan wat iedereen heeft gezien.