Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 25-1: Purretjepraat en prietpraat

Het valt niet altijd evenveel op, gezien haar praatgrage zusje, maar ook Esther begint gestaag meer te babbelen – en meer te doen. Vandaag maakte ze opa blij met zijn verjaardag door voor het eerst echt 'Opa' te zeggen, in plaats van plagerig 'Paaaaapa.'
Verdere nieuwe toevoegingen zijn "'Dikkie Dik", "Zo, klaar!" en "Karin", de naam van degene die bij Thea schoonmaakt. En natuurlijk "Daaaag", waarbij ze heel lief met haar handje zwaait. Als ik naar beneden ga en Esther is nog in de huiskamer aan het spelen, bijvoorbeeld. Of wanneer we van de peuterschool vertrekken. Dan lopen we al buiten en dan zwaait ze nog even. "Daaag." Dat klinkt zo schattig!

Ze houdt er ook van spelen met dassen, mutsjes en haarbanden, om de een of andere reden. Dan loopt ze naar de kapstok, pakt een das, doet die om, pakt een muts, doet die ook op, weer af, weer op, weer af, dasje af, mutsje weer op, dasje weer op… Enfin. Op een gegeven moment, toen we een paar weken terug Rachel van school gingen halen, had ze al twee dasjes om en toen ze in de buggy zat reikte ze al naar een derde… En toen dat niet mocht was mevrouw zeer beledigd.

Vandaag dus een grapje met Esther uitgehaald. Toen we Rachel weer gingen ophalen, had ik ook Knuffie de knuffelorca een das omgeknoopt. Toen zette ik Esther's muts op. Esther zette de muts even snel weer af, stapte parmantig de kamer door, liep naar Knuffie die al in de buggy zat en zette de orca het mutsje op. "Zo, klaar!" zei ze tevreden.

Tja, was niets tegenin te brengen… Knuffie das om, dan Knuffie ook een mutsje op…

En dan nog even in het kader 'prietpraat'. We rijden in de auto naar mijn ouders en we passeren een Smart. Je weet wel, zo'n zakformaat auto. Zegt Rachel achterin: "Als die auto nog een beetje harder rijdt, valt –ie uit elkaar, he?"

Ik kijk eerst verbaasd om me heen, zie dan de Smart, en klap vervolgens bijna tegen het stuur aan van het lachen. Rachel vraagt daarna: "Waarom valt ie bijna uit elkaar, mama?"

Nog steeds nagniffelend zeg ik: "Omdat het wel een heel klein peppel-autotje is, Rachel."
"Maar deze auto is toch ook een klein autotje?"

"Rachel," zeg ik, "vergeleken met dat autotje is deze ontzettend ruim."

Hoe ze daar nu weer bij kwam? Iemand zal dat wel 'ns gezegd hebben binnen Rachel's gehoorafstand. Maar ze deed me wel weer vreselijk lachen, die kleine wijsneus.