Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 20-1: Twee meiden, één kamer, het vervolg

Nou, het is Rachel uitstekend bevallen, gisterennacht. Rond middernacht, toen wij naar bed gingen, sloop ik nog even hun slaapkamer in, gewapend met videocamera in nachtstand. Twee vredig slapende meisjes, een in het ledikantje en een in het bed, werden opgenomen op de camera. Daarna sloop ik op mijn tenen het kamertje weer uit en ging me klaarmaken voor de nacht.

Twee minuten later ging de deur open. Rachel, die nog een plasje wilde doen. Goed. Plasje, kusje, "Mama, wil jij de kamerdeur dicht doen?" "Ja hoor." En Rachel ging weer naar bed.

Ergens later die nacht ging nog een keer *snip* het licht in de gang aan, *bonk*, de deur van de badkamer open (dat gaat nooit subtiel). Weer klein meisje op toiletbezoek. Ik pelde mijn ogen alweer open en wachtte op een nieuw verzoek. Dat niet kwam. Rachel deed keurig het licht weer uit, de deur weer dicht en kroop weer lekker op haar matras.

Toen de volgende ochtend. Ook daar hadden we ons hart voor vastgehouden, bevreesd voor een keet-partij om half acht 's ochtends. Op zondagochtend was dat het laatste wat we wilden hebben.

En het kwam niet! Pas rond een uur of negen – gebruikelijke tijd op zondag – hoorden we Esther pruttelen dat ze nu toch echt wel even een flesje wilde snacken in bed. Esther flesje gebracht, Rachel ging even bij ons liggen, kwartiertje later Esther ook gepakt en lekker rustig wakker geworden. De eerste nacht is prima verlopen.

Toen begon het. We hadden zelf bedacht dat we dat met dat matras eerst een paar nachtjes aan wilden kijken, om te zien hoe het ging. Maar Rachel had daar andere plannen over. Die wilde haar bed naar boven en de kamer beneden een speelkamer, en wel het liefst nu en wel meteen.

"Maar als je bed eenmaal boven staat, dan blijft die ook boven," waarschuwden Harald en ik, in onze strengste mama-en-papa-bui.

"Ja hoor!" zei Rachel opgewekt.

Tenslotte bedachten we ons dat als Rachel het over een paar nachtjes alsnog wilde, en het dan nog steeds goed zou gaan, we het bed midden in de week uit elkaar moesten houden en dat we daar ook niet op zaten te wachten. We kwamen dus met een compromis, dat we het bed nu naar boven zouden brengen en als het deze week echt niet ging, dan gaat –ie volgend weekend weer naar beneden.

Zo gezegd, zo gedaan. Reserve-matras naar beneden. Bed uit elkaar. Onderdelen naar boven. Matras naar boven. Alle knuffels in de lades onder Rachel's bed naar boven. Bed weer in elkaar. Bed weer opgemaakt. Knuffels terug in la. Beneden in wat nu de speelkamer is de twee reserve-matrassen op elkaar gestapeld, grand foulard eroverheen, kussens erop en presto: een speelbank voor de meiden. Ballenbak erin, speelgoed de kamer in, beetje heen en weer gesleept met spullen om de handigste indeling te vinden, en spelen maar.

Toen Esther eenmaal goed en wel in bed lag, kwam onverwacht Amber met haar moeder langs en zijn Amber en Rachel de speelkamer grondig gaan inwijden. Al gauw zag het eruit alsof er een bom was afgegaan in die kamer. Ja, zo'n speelkamer is een geweldige uitvinding.

's Avonds zijn de meisjes in bad gegaan, pyjama'tjes aan en daarna zijn ze, gezeten op Rachel's bed, om de beurt voorgelezen. Rachel klauterde haar bed in, Esther liet zich zeer gewillig in haar eigen bedje leggen. Welterusten, kusje, aaitje, en de deur ging dicht.

En wederom bleef het stil…

Wordt vervolgd!