Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 19-05: Boem is ho, het vervolg

Eenmaal bij Gwenn en Kim was er nog wat meer regelwerk. De auto moest natuurlijk van de plaats waar die nu heen gesleept was worden verplaatst naar de garage in Almere. En ik wilde Harald nog even bellen. Natuurlijk belde hij mij net op toen ik het nummer in wilde toetsen. Nog even met Harald gesproken, nog even met mijn moeder die ondertussen gearriveerd was, haar ook gerust stellen dat er met mij echt niets was gebeurd. Nog even met Rachel gesproken, die ook wilde weten of de rook nu weg was en of het stuur nog vast zat (ik zag Gwenn en Kim glimlachen bij die vraag).

En toen was alles geregeld wat geregeld kon worden en konden we kijken wat we gingen doen. Ik naar huis? Toch naar Brussel? Bij Gwenn blijven?

Uiteindelijk besloot ik dat ik wel naar huis kon gaan, maar daar zou ik alleen maar kunnen gaan zitten piekeren over wat er was gebeurd en wat er had *kunnen* gebeuren. Hier was afleiding… Ik bleef hier wel.

We gingen naar Brussel, naar de tentoonstelling. Daarna naar Leuven, sightseeing Gwenn's studiestad, daar een hapje eten, daarna terug naar Brussel voor een drankje en een film. Onderweg terug naar Brussel overwoog ik serieus nog terug te gaan naar Almere die avond, maar ik besloot in elk geval te blijven totdat ik die 'Loony Tunes bar' gezien had – dat was een afspraak met Gwenn die al heel lang stond. En eenmaal daar besloot ik toch te blijven. Ik heb nog wel even gebeld met het thuisfront (de mobiele telefoonrekening zal deze maand wel hoog zijn) en dat zorgde er ook voor dat ik een heel stuk tot rust kwam. De Green Fizz cocktail hielp ook aardig mee.

De film die we bekeken was best leuk. Absoluut geen diepgang, leuke special effects, veel boem en leuke quotes. Heerlijk om bij onderuit te zakken en even de gedachten te verzetten.

Na de film gingen we naar Gwenn's huis terug, dronken nog even een drankje bij de buren (erg gezellig) en gingen we slapen.

De volgende dag ging ik met de trein naar huis. Natuurlijk was er meteen met de eerste trein die ik wilde nemen een probleem dat –ie niet op het spoor stond waar die zou moeten staan. Gevolg: trein weg en een uur vertraging.

Een uur door te brengen op station Brussel Zuid. Ik wilde even wat te eten en te drinken meenemen voor onderweg, want er komt in de trein wel een 'Railtender' langs maar de spullen daar zijn schreeuwend duur (en ons bent zuunig, toch?). Ik liep een winkeltje binnen dat bonbons, chocolade en snoep verkocht, kocht wat marsepeinen stukjes fruit voor de kinderen en een zakje koffieboontjes voor Harald en voor mijn ouders.

Ah, natuurlijk, realiseerde ik me bij de kassa. In Brussel spreken ze vrijwel uitsluitend Frans. Ongeacht of ze Nederlands verstaat of niet. Maar omdat ik al een half uurtje hier had doorgebracht, rolde het 'Bonjour, au revoir, merci beaucoup,' me redelijk vloeiend de mond uit.

Even verderop was een klein supermarktje. Mooi. Twee kleine blikjes Cherry Coke en wat te knabbelen. Ik zag een pak koekjes liggen die - daadwerkelijk - "Rachel" heette, dus die nam ik meteen mee. Kassa, 'Au revoir, merci,' en weer weg.

Nu nog op zoek naar iets leesbaars. Ik had hier nog bijna drie kwartier, daarna een treinreis van ruim drie uur, en het boek dat ik meehad was bijna uit. Het kostte me enige moeite om het Brusselse equivalent van de AKO te vinden die open was, maar na wat speuren bleek er inderdaad toch een te zijn. Hoera!

Nou ja, hoera... Met mijn zes woorden Frans was het kopen van een boek in die taal niet handig. De paar nederlandse boeken die er stonden waren chicklits of 'spannende verhalen'. In het Engels was de keuze nog schaarser. Jaah, engelse chick lit en spannende boeken. Oh, en alle Harry Potters, maar ja, die heb ik natuurlijk al.

Ik bladerde door wat boekjes en overwoog of ze de moeite waard waren om te kopen. Nee, nee en nee. Tijdschriften? Er stond ook een Psychologie tussen, het tijdschrift-equivalent van een Mars: het ziet er altijd lekker uit, maar je bent er zo doorheen en hebt daarna toch altijd weer spijt dat je 't gedaan hebt. Nee, geen Psychologie, dus.

Uiteindelijk besloot ik maar een kladblok te kopen, dan kon ik in elk geval nog wat dingen schrijven als ik echt door mijn boek heen was. En toen was het tijd voor de trein.

Vervolgens miste ik de aansluiting op Schiphol en dus was ik al met al pas om zeven uur thuis. Maar wat was ik blij dat ik er eindelijk weer was, bij Harald en bij Esther en Rachel…