Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 19-05: Boem is ho, deel drie

Maandag hield meer regelwerk en meer papierwerk in. Er moest nog een schadeformulier worden ingevuld – mijn eigen schadeformulier bevond zich nog in het dashboard van mijn auto.

Mijn moeder kwam nog even naar me toe, 's middags. Ik was blij, naast Harald en de kinderen wilde ik haar toch ook graag zien. We haalden Rachel op uit school en besloten nog even naar de Toyota-garage te gaan om te kijken of mijn auto al gebracht was, en om even te snuffelen wat daar aan andere occasions hadden staan.

Oh, er stonden genoeg occasions. De goedkoopste, een zakformaat auto'tje, was 'slechts' 6000 euro en van daaruit liepen de prijzen snel op.

We gingen naar binnen. Rachel dreutelde naar de balie, nadat ze tussen de occasions al had gekeken naar een 'klein rood autotje met een deuk'. "Nou, ga het maar vragen aan die mevrouw daar," zei ik tegen Rachel, duidend op de dame achter de balie.

Rachel, nooit om een praatje verlegen, vroeg meteen of de auto met de deuk er al was, want mama was in België tegen – ik weet niet meer precies wat ze ervan maakte, maar ze bedoelde een vangrail – gebotst. Ik gaf er even een korte verklaring bij. Nee, de auto was nog niet binnengebracht. Maar, zei de dame tegen Rachel, ik heb wel een ballon voor je.
Nou, die wilde Rachel wel hebben. Thea was zo lief om de ballon op te blazen. Vervolgens vroeg Rachel: "Zit er helium in de ballon?" De mond van de vrouw viel open, de man die ook achter de balie zat begon te lachen. Ja, slimme tante, Rachel.

We bleven nog even wachten op een verkoper. Esther had ondertussen een picknickmand ontdekt die bij een display stond en wilde de nep-druiven gaan plukken. "Esther, nee." "Brul."

We namen de kinderen mee naar de speelhoek, maar eenmaal daar aangegeven begon ik te twijfelen. "Laten we het maar niet doen. Harald en ik kunnen ons op dit moment echt geen andere auto veroorloven, dus Harald gaat dit nooit goed vinden."

"Maar je moet toch een auto hebben?" zei Thea.

"Nou, moeten… Het is wel heel makkelijk, een auto, maar noodzakelijk is het niet." We wonen ten slotte dicht bij een station, en dicht bij de bushalte, en okee, je springt niet even makkelijk in de auto om ergens heen te gaan, niet met twee kinderen, maar je komt er wel. Het punt is alleen dat je er zo makkelijk aan went, aan een autotje, en dan is het best lastig een stap terug te doen.

"Goed, dan gaan we terug." We namen afscheid van de dame achter de balie en gingen terug naar huis. Daar, vlak voordat Thea naar huis ging, kreeg ik het nog even te kwaad.

"Je staat toch niet te piepen om een stomme auto, he?" vroeg Thea terwijl ik om haar hals hing.

"Nee, natuurlijk niet," snufte ik. "Ik denk dat dit gewoon de trigger was… even de ontlading van het afgelopen weekend." (ik kon het, zelfs op dat moment, niet laten mijn eigen emoties te analyseren. Leuk hoor, psycholoog.)

Thea klopte me op mijn schouder. "Maak je maar geen zorgen, het komt allemaal wel goed."

"Natuurlijk, dat weet ik," zei ik en gaf haar een dikke knuffel terug. "Bedankt voor alles."

Thea ging naar huis. Vlak daarna knalde Rachel's ballon, door Esther's schuld, en zat ik even later met twee huilende meisjes. Dieptepunt! Maar een kwartiertje later zat Esther weer naar de 'Opapa' te kijken en was Rachel aan het spelen met Jeremy, en was het hier weer even rustig.

En toen kwam een nieuwe schok – een goede, ditmaal. Thea belde op. "De garage waar we hadden gekeken is wel erg duur met z'n occasions… Wat denk je van een Fiat?"

Tja, wat denk ik van een Fiat. Leuke autotjes. De bekende reclame van de grinnikende motoragent, ja. Verder nooit echt bij stilgestaan, ze vormden een onderdeel van de andere kleurige stukken blik op de weg. Dus hoezo, wat denk ik van een Fiat? Dit ging even te snel voor me.

Het bleek dat mijn moeder aan m'n vader verteld had wat we hadden gezien bij de garage, en toen hebben ze gepraat met een vriend van mijn vader. Dus wat ik van een Fiat dacht. Tja, leuke autotjes.

Mijn vader zou met Domenico naar de garage gaan en daar gaan kijken – en als ze een leuk autotje zagen voor niet al teveel geld, zou die voor mij zijn. Als 'het kleine rode autotje' dan inderdaad zou worden afgeschreven, krijgen zij het verzekeringsgeld.

Stilte. Dit moest ik even goed verwerken. Stotterstotter, bedankt, Rebecca sprakeloos. En dat gebeurt niet vaak. Gedachten schoten door mijn hoofd. "Ho, niet zo snel!" "Mijn autotje is nog niet eens officieel afgeschreven!" "Um, wacht, ho?"

Toen ging het snel. Kwartier, half uur later werd ik terug gebeld, mijn vader en Domenico hadden een auto gekocht, een Fiat Panda uit 2004. Donderdag bij de garage.

U zegt?! Ik kon mijn oren nog steeds niet geloven. Toen Harald opbelde dat hij onderweg was kreeg hij dit, tamelijk verwarde, verhaal te horen en zijn reactie was hetzelfde: "Ehh?"

Toen de kinderen eenmaal goed en wel in bed lagen, belden we nog even terug, in alle rust ditmaal. (Wel, niet helemaal 'in alle rust' – Rachel had nog geen zin om te gaan slapen en was aan het rekken). Het is Thea gelukt, in dat gesprek, om ook Harald met zijn mond vol tanden te krijgen. En dat is iets wat echt zelden voorkomt.

Romy, Thea, nogmaals nogmaals heel hartelijk bedankt!! Jullie zijn geweldig!

En over een paar weken nemen we ze mee uit eten – naar een Italiaans restaurant.