Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zaterdag 19-1: Twee meiden op één kamer

Deze avond zijn we bezig met een experiment: twee zusjes op één kamer. Waarom, zou je denken? Ze hebben tenslotte elk een eigen kamer en dat bevalt op zich goed. Maar we merkten de laatste tijd dat Rachel nog steeds de neiging heeft om 's avonds en 's nachts te spelen. Spullen uit haar kast migreren op raadselachtige wijze naar haar tafeltje en haar bed. Volgende ochtend dan weer een preek van mama of papa, die dat maar niets vinden. De volgende avond begint het dan weer van voor af aan.

Het werd op een gegeven moment zo erg, dat Rachel haar keukentje niet meer in haar kamer wilde, omdat ze er toch mee ging schuiven wanneer die wel in haar kamer bleef. Het keukentje heeft dus een paar dagen in de huiskamer gestaan en is toen weer teruggeschoven naar haar eigen kamer. Weliswaar naar een ander plekje, en met het deurtje naar de muur geschoven zodat ze niet 's nachts het keukentje leeg kan halen, dat dan wel.

En zo zijn er meer dingen. Gisteren moest ineens het hamertje-tik-spel en de kassa de kamer uit. Dat veto-de mama dan weer, maar daarna stopte ik het in de kast en schoof de kastdeur dicht. Probleem ook weer opgelost.

Mijn vermoeden is dat Rachel die spullen 's nachts niet wil zien. Misschien als een soort zelf-regulering: als ik dit niet kan zien, kan ik het niet pakken en ermee gaan spelen. Misschien werpt het speelgoed in het donker schaduwen en wil ze het liever of heel dichtbij hebben, of buiten zicht. Het blijft speculeren, natuurlijk. Maar hoe dan ook was mijn gevoel dat slapen in een kamer zonder (veel) speelgoed, zonder prikkels, haar geen kwaad kan doen.

Al langer speelden we met het idee om wanneer de meisjes wat groter waren, ze samen op een kamer te laten slapen en de kamer beneden in te richten als speelkamer. Mits ze dat zelf zouden willen, natuurlijk. Nu is Esther te jong om haar daarover te polsen, maar bij Rachel hadden we het er af en toe wel eens over gehad en het leek haar op zich wel wat.

Dus gisterenavond, toen ze de kassa en het hamertje-tik weg wilde hebben, stelde ik haar voor om de volgende nacht een matras bij Esther op de kamer neer te leggen. Harald en ik willen eerst weten of het beide meiden (en ons natuurlijk!) bevalt, twee meisjes op een kamer, en hebben geen zin om uitgebreid Rachel's bed uit elkaar te halen, naar boven te verhuizen, weer in elkaar te zetten, om er na een paar nachten achter te komen dat dit tòch niet helemaal lekker gaat.

Vandaag overdag nog maar een keer gevraagd of Rachel dat wel zag zitten, een nachtje bij Esther op de kamer. Ja hoor, Rachel wel. Het reserve-matras uit Rachel's kamer (dat normaal achter haar bed staat als 'het poezenplankje') heb ik dus naar boven gesjouwd.

Dat vereiste in Esther's kamer nog wat heen en weer schuiven. Uiteindelijk stond Esther's bedje voor het raam, de commode ernaast tussen bedje en boekenkast, en Rachel's matras tegen de muur waar Esther's bedje eerst stond. De meiden stuiterden over het matras heen en hadden dolle pret.

Verhaaltjes-voorleestijd. Harald nam Rachel mee naar onze slaapkamer voor haar verhaaltje, ik las Esther voor in haar eigen kamertje. En toen kwam het grote moment: beide meisjes in bed. Knuffel, kusje, aai over bolletje, voor Esther 'de dansende konijntjes' (de Nijntje-mobiel) aan, en deur dicht. Nu maar afwachten.

Dat duurde niet lang. Eerst moest Rachel een plasje doen. Dat was makkelijk, de badkamer is om de hoek. Rachel weer naar bed. "Mama, ik kan de deur niet vinden!" Hm? Dat was een nieuwe. "Ik kan de deur niet dichtdoen!" "Rachel, dat kun je best." "Nee!" *klik*.

Akte twee volgde al snel. Gegil uit de kamer. "Esther, stil!" "Pah!" Mamaaaaa! Esther wil niet slapen!"

Goed, mama naar boven. Geprobeerd uit te leggen dat als Rachel niet reageert op Esther's gebabbel, het wel snel stil wordt. Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan een zakformaat kleutertje. Nogmaals dansende konijntjes aangezet, aaitje, kusje, mama weer weg.

Akte drie. Zie akte twee. "Maaaaamaaa! Esther wil niet slapen!"

Ditmaal ging Harald naar boven. Probeerde het uit te leggen op zijn manier. Of Rachel nu vermoeider was, of Esther, of dat het nu wel doordrong, geen idee, maar daarna volgde er nog een korte akte vijf (Rachel moest nog een plasje doen, wilde nu naar beneden, mocht niet, ging dus toch maar boven, ging weer naar binnen en naar bed)…

…En daarna werd het stil.

En nu is het nog steeds stil.

Het zal mij benieuwen hoe het verder gaat…