Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 18-06: Gezellig uit eten

Vandaag zijn mijn ouders 38 jaar getrouwd, en omdat ze erg veel voor ons gedaan hebben wilden we onze waardering tonen door ze mee uit eten te nemen. Naar een italiaans restaurant, uiteraard.

We gingen deze keer naar restaurant Sergio, bij de sluit in Almere-Haven. Mijn ouders waren daar wel vaker geweest, maar wij niet.
Van tevoren eerst maar even gebeld. Rond de tijd dat wij daar wilden gaan eten verwachtte ik niet dat het storm zou lopen, maar toch, voor alle zekerheid toch maar even gebeld. "Goedemiddag, u spreekt met Rebecca *** uit Almere, vanavond wil ik graag langskomen met een gezelschap dat bestaat uit vier volwassenen en twee jonge kinderen, kan dat?" Nou, natuurlijk kon dat, geen probleem. Hoe laat ongeveer? Nou, zo rond een uur of zes, het waren wel erg jonge kinderen namelijk en die moesten toch wel op tijd naar bed. Nee, dat was prima. Tot vanavond.

Goed.

Dus, rond een uur of zes kwamen we daar aan. Keurig netjes, de jassen werden aangenomen en we werden naar een tafel geleid. Geen kinderstoeltje, maar dat kon geregeld worden. Het bestek dat voor Esther lag werd weggehaald.

Het ging allemaal goed tot het hoofdgerecht. Bij het voorgerecht snapte Rachel niet helemaal waarom Harald, opa en ik wel eten kregen en de rest nog niet, maar dat werd wel uitgelegd. Ondertussen werd Esther behoorlijk ongeduldig (maar ze had geen zin om calamari te proeven) en dus nogal luidruchtig. "Mama sjoot. Mama sjoot!!"

Rachel wilde ondertussen in een glas appelsap drinken, en in een tweede glas water. Zodra Esther dat zag, wilde ze dat natuurlijk ook. Dat ging allemaal redelijk goed, totdat Esther ineens het flesje appelsap leeg wilde gieten in haar glas. Helaas ging een groot deel ernaast en over de tafel. Servetje, depdepdep, nieuw servetje vragen en klaar.

Toen kwam het hoofdgerecht. Voor Esther hadden we spaghetti bolognese besteld en dat was het eerste gerecht dat op tafel verscheen – nog stomend heet. Esther, gretig als altijd, wilde een hap nemen, ik wilde haar tegenhouden maar te laat. Er kwam wat hete spaghetti op haar arm terecht en ze gilde de boel bij elkaar. Mijn moeder pakte haastig het bord – Esther nog steeds gillen, natuurlijk, want het was heet en het deed pijn en nu werd ook nog haar bord afgepakt.

Mijn moeder blies zo hard ze kon om de boel wat af te koelen en het bord werd weer terug gegeven. Esther huilde nog steeds en het duurde even voordat ze bereid was om heel voorzichtig weer wat spaghetti te proeven. Toen ze echter doorhad dat het nu was afgekoeld, dook ze erin. Maar toch, dat hadden de obers of de koks wel kunnen bedenken, dat je een peuter van twee geen gloeiend heet bord voorzet!

Rachel, ondertussen, kreeg een immens bord vol patat voor zich. Voor Rachel hadden we om een extra bord gevraagd, zodat ze wat vis van Thea en mijzelf mee zou kunnen eten, en 'wat extra patat'. Maar niet een bord vol! Wat daarop stond deed niet onder voor een anderhalf-persoons portie patat van de gemiddelde snackbar.

We zetten het bord neer in het midden van de tafel, tot groot protest van Rachel, en legden uit dat die patatjes eigenlijk voor iedereen waren. Wat misschien ook wel zo was, ik heb eigenlijk geen idee van wat hun gedachten waren. Maar ondertussen had Rachel nog steeds geen bord. Ik begon tegen die tijd het gevoel te krijgen dat we in zo'n programma van Gordon Ramsay zaten, waarbij hij naar een noodlijdend restaurant gaat om te proberen het weer op de rails te krijgen. (Ik geloof dat er een Nederlands equivalent bestaat met Herman den Blijker, maar ik heb dat programma nooit langer dan vijf minuten kunnen waarderen.)  Elk moment verwachtte ik een vermoeid "Fuck me…" uit de keuken te horen.

Na een verzoek van mijn moeder kreeg Rachel dan toch een bord, er werd wat eten opgeschept (patatjes, vis en wat sla) en we konden gaan eten. Esther at nog steeds met vol enthousiasme en ging nog door lang nadat de rest allemaal klaar was. Haar omgeving zag eruit als een slagveld, spaghetti op de grond, op haar stoel, op haar kleren en op het bord. Vier servetjes waren gebruikt om het geknoei nog enigszins in toom te houden.

Nagerecht. Esther keek wat teleurgesteld toen haar bord werd weggehaald. De rest van het gezelschap kreeg een kaart om een keuze te maken. En nu begon de Gordon Ramsay-act pas echt. Er werd gevraagd om een cappucino, een espresso, een Irish Coffee een kinderijsje met wat aardbei, slagroom "en een kinderparaplutje", waar Rachel met nadruk om vroeg, en een tiramisu.

Eerst kreeg mijn moeder de cappucino, daarna pas werd (op mijn verzoek) Esther's bord weggehaald. Daarna verscheen Rachel's 'kinderijsje' – een flinke ijscoupe met drie bolletjes aardbeienijs, een flinke dot slagroom, twee wafelrolletjes en een clowntje van papier in plaats van het paraplutje. Rachel ging enthusiast van start.

Daarna gebeurde er een tijdje niets. Toen kreeg mijn vader zijn espresso en Harald zijn Irish coffee, en daarna gebeurde er weer een tijdje niets. Althans… bij het uitgiftevenster, waar zowel Harald als ik een mooi uitzicht op hadden, stond wel een tiramisu-vormig blok. Maar er werd niets mee gedaan.

Na een minuut of twee liep er een ober naar toe en begon het op te maken. Dot slagroom erbij. Een plastic bakje werd gepakt en open gemaakt. Nee, niet het goede bakje schijnbaar. De ober verdween weer uit beeld.

Even later kwam hij weer terug in beeld met een ander plastic bakje. Koekje bij de tiramisu. Wat chocoladesaus ter garnering. Wat blokjes sucade-achtig spul, ook ter garnering. En uiteindelijk werd de tiramisu gebracht – op een bord waar met gemak een pizza op gepast had.

Nou waren ze ook niet kleinzielig met de hoeveelheid tiramisu, dat moet dan wel eerlijk gezegd worden. Maar het was toch praktisch geweest als ze de uitgifte enigszins op elkaar hadden afgestemd, want tegen de tijd dat ik mijn nagerecht kreeg was de rest al bijna klaar.
Rachel baande zich dapper een weg door haar ijsje, maar kreeg het niet helemaal weg en gaf de rest aan Esther. Knoeipartij nummer twee als gevolg, want Esther wil zich niet laten voeren maar had duidelijk moeite met het ijs netjes weg te werken. Nog twee servetjes later was de coupe eindelijk leeg. Mijn bord niet, overigens, de tiramisu was nogal machtig…

We rekenden af, waarbij ik mijn visitekaartje achter liet met daarop de URL van dit stukje en de tekst "De recentie is te lezen op…".

Eindoordeel restaurant Sergio:

Kwaliteit: voldoende
Kwantiteit: voldoende
Bediening: matig tot slecht
Kindvriendelijkheid: slecht.
Amusementswaarde: "Fuck me…" Hoog.