Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 17-11: Sinterklaas

En zaterdag was de intocht van Sinterklaas. De landelijke intocht was dit jaar in Almere. Het zou dus druk worden. Heel druk. Op woensdag zag ik al bij de Stichtsebrug – de toegangspoort van de A27 de polder in – een bordje dat automobilisten naar een parkeerplaats dirigeerde, vanwaar er pendelbussen naar Haven zouden rijden. Het openbaar vervoer zou zaterdag gratis zijn, er waren nog veel meer parkeerplaatsen aan de rand van Almere ingericht, en een deel van het centrum was afgezet: alles om maar te voorkomen dat het kleine Almere-Haven overspoeld zou worden door auto's.

Natuurlijk was de afzetting precies op de toegangsweg naar mijn ouders. Maar ik had me voorgenomen om toch met de auto naar m'n ouders te gaan, dat was een stuk makkelijker dan met twee kinderen in twee drukke bussen te moeten stappen. Tenminste, als die afzetting er niet zou zijn…

Er stonden twee auto's voor ons te wachten en we zagen dat de bestuurder van de voorste auto in heftige discussie was met een van de mensen die de wegversperring bemande. De man maakte gebaren om de automobilist kennelijk naar een andere parkeerplaats te dirigeren. Harald en ik keken elkaar aan. "Pak je telefoon maar vast," zei ik, want we hadden afgesproken dat we desnoods Thea zouden bellen als die mensen moeilijk zouden doen.

"Ook alvast bellen?" vroeg Harald, in zijn zak gravend naar zijn telefoon. "Nee… of wacht, doe ook maar wel," antwoordde ik, nog steeds kijkend naar het gesprek twee auto's voor me. Als ze straks ook bij mij moeilijk zouden gaan doen, kon het helpen als mijn moeder eraan kwam: kijk, bestemmingsverkeer.

Harald belde. Nauwelijks was hij klaar of het gesprek tussen auto 1 en wegversperder was afgerond. De auto keerde en reed weg. Wegversperder liep naar auto 2, een kort gesprek volgde… en hij mocht doorrijden, langs de wegversperring!
Ik glimlachte lief naar wegversperder toen hij naar ons toegelopen kwam. Laat ik maar eerst de lieve glimlach proberen in plaats van meteen klaar te staan om vol in de aanval te gaan. "Ik moet naar m'n ouders, hier op de ***wierde."

"Op de ***wierde?" herhaalde de man. "Rijd maar door."

Okee?! "Hartelijk dank!" zei ik vriendelijk, deed het raampje weer dicht en reed door. Een klein eindje verderop kwam mijn moeder ons al tegemoet, maar we konden haar dus vertellen dat alles in orde was.

We bleven een uurtje bij m'n ouders, dronken wat, gingen daarna met de meisjes het centrum in. En inderdaad, wat we al verwachtten, het was druk. Mensen waren inderdaad uit het hele land gekomen om de intocht van Sinterklaas te bekijken en hadden daar soms al uren staan wachten om een goede plaats te krijgen. Zoiets kun je Esther natuurlijk niet aandoen, dus moesten wij maar met een 'minder goede plaats' genoegen nemen. Rachel werd op onze schouders gezet en had dus een goed uitzicht op de stoomboot die aan kwam varen. Esther had meer interesse in het rondrennen op het grasveldje voor ons, dus terwijl een van ons Rachel droeg, hield de ander Esther in de gaten.

Van een afstandje hebben we dus de aankomst gezien, de boot, de Zwarte Pieten, en natuurlijk Sinterklaas. Daarna zou de goede Sint een kort tochtje door het centrum van Haven maken. Wij wilden ondertussen naar het plein voor Corrosia lopen, waar een podium was ingericht voor Sinterklaas.

Maar het was druk, ach, wat was het druk. Het hele plein – toch aanzienlijk kleiner dan de havenkom – stond al vol, we kwamen er niet eens in de buurt. En Esther was moe en niet meer te houden, ze wilde niet meer op schouders zitten, ze wilde gewoon lopen, rennen of eigenlijk naar huis.

Dus een paar pepernootjes later hebben we de meisjes weer meegenomen naar mijn ouders en daar hebben we op tv de rest van de intocht gezien. Ondertussen was er ook een Piet bij mijn ouders langs gekomen en die had in de slofjes van de meisjes twee zakjes met chocolademuntjes gedaan.

Over gebrek aan snoep hebben de dames voorlopig niet te klagen!