Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 17-11: Sint Maarten en Sinterklaas

Vorige week was het Sint Maarten. Ditmaal liep Esther er niet voor spek en bonen bij, zoals het jaar ervoor, maar liep ze met een eigen lampionnetje, op de peuterschool gemaakt.

Vorig jaar hebben we Sint Maarten gevierd met Amber erbij, dit jaar met Veerle. Veerle en haar ouders kwamen hier eerst eten en toen gingen we met de hele kudde naar buiten. Rachel en Veerle met de lampionnetjes die ze op school gemaakt hadden van karton en van doorzichtig papier, Esther met een lampionnetje van eierdozen, die ze geverfd had en bestrooid waren met glitters, en ook met doorschijnend papier. En toen 'het blokje om'.

Veerle en Rachel stormden steeds naar voren om aan te bellen – Veerle belde meestal als eerste aan. Dan wachten of de deur open ging. De twee 'grote' dames zongen meestal "Sinte Sinte Maarten, er waren twee tomaten, de ene had een petje op, de ander had een kale kop." Het was een liedje waar ze veel succes mee hadden, want de meeste mensen begonnen te lachen en vertelden dat ze die nog nooit gehoord hadden.

Af en toe werd 't afgewisseld met "Sinte Sinte Mikmak, mijn vader is een dikzak, m'n moeder is een dunnetje, mag ik een pepermuntje?" maar die was duidelijk bij de dames minder favoriet.

Esther kende eigenlijk alleen: "Sinte Sinte Maarten, de koeien hebben staarten, de meisjes hebben rokjes aan, daar komt Sinte Maarten aan," en zong deze ook, zij het heel zachtjes.

Maar het meest hebben we gelachen om Esther en de snoepjes. De oudste twee begrepen uiteraard dat het snoep dat ze ophaalden het best in een tas bewaard kon worden, maar dat was voor Esther nog wel een grote stap. Zo heb je lekkers en zo moet je het weer weggeven!

Het eerste huis was nog geen probleem. Liedje zingen, snoepje krijgen, hoihoi. Snoepje in de ene hand en de lampion in de andere, gaat prima. Maar bij het tweede huis kreeg Esther nog een snoepje, en waar moet je die nu laten? Goed, Esther legde het eerste snoepje terug op de schaal en pakte het tweede snoepje. (Ik pakte snoepje 1 op en liet die snel in de tas verdwijnen). Tot zover nog geen probleem. Huis drie: Esther kreeg de eerste lollie. Lollie!! Snoepje twee verdween de tas in en Esther hield de lollie stevig vast. Huis vier: ander snoepje. Lollie in de tas? Nee, kon je vergeten, lollie NIET in tas. "Is mijn lollie, is mijn mooie lollie!" Maar het nieuw gekregen snoepje in de tas? Nee, ook niet. Dus liep Esther verder met een lampion in de ene hand en een snoepje en een lollie in de andere.

Daarna kreeg Esther nog een lollie en toen werd het ingewikkeld. Snoepje in de tas. Twee lollies in haar hand die Esther met geen mogelijkheid wilde afgeven. "Mama lampjon vasthouden." Nou, dacht het even niet. En toen kwam lollie nummer drie…

Uiteindelijk lukte het om een lollie in de tas te werken. De andere twee bleef ze vasthouden. Af en toe liet ze nonchalant de lampion vallen zodat ze haar andere hand kon gebruiken om een ander snoepje aan te pakken. Onderweg werkte ze er al een stuk of twee naar binnen. En ondertussen zongen Rachel en Veerle manmoedig door.

Al met al was de avond een doorslaand succes.