Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 13-01: Mijn vader

Nee, even geen stukje over de meiden, deze keer. Mijn vader is al een tijd ernstig ziek. Na een hartaanval, een bypassoperatie, angina pectoris en nog meer hart-gerelateerde ellende heeft hij nu hartfalen en een zeer slechte hartfunctie. Afgelopen jaar is bij hem een ICD geïmplanteerd, een combinatie van een pacemaker en een defibrilator. Sinds die tijd is het eigenlijk rustig geweest… tot gisteren.

's Avonds belde mijn moeder met het nieuws dat de ICD twee keer een schok heeft afgegeven, een keer 's ochtends toen mijn vader nog in bed lag, en een keer 's middags. Ze zijn dus naar het AMC geweest waar het apparaat werd uitgelezen en daar werd uiteindelijk bekend (het duurde even voordat ze een technicus van het ICD-team te pakken hadden, zo in het weekend) dat het inderdaad terechte schokken waren. Tja, ze hebben het apparaat iets anders afgesteld, zodat het zich iets langer focust op de pacemaker-functie voordat het een schok afgeeft, en ze hebben de hoeveelheid diuretica-pillen verhoogd, en dat was het weer. Gaat u maar weer naar huis, meneer, meer kunnen we niet voor u doen.

Tja.

Het verraderlijke van die relatieve rust tussen het implanteren en nu is dat je bijna in slaap gewiegd wordt. Je kunt niet voortdurend blijven leven met de gedachte dat het elk moment afgelopen kan zijn. Hoewel het natuurlijk nooit volledig uit je gedachten verdwijnt, blijft het niet op de voorgrond liggen. En wanneer er dan ineens zoiets gebeurt, wordt je even ruw wakker geschud: ja, mijn vader is nog steeds ernstig ziek, ja, het kan zomaar ineens afgelopen zijn.

En dan de gedachten, dromen, verlangens. Ik wil mijn vader nog niet kwijt. Ik wil dat hij nog zijn verjaardag meemaakt, de verjaardag van Rachel daarna, van Esther, van mij, van Thea. Vorig jaar vierden we dat hij zeventig werd, met de gedachte "Wat er ook gebeurt, dit hebben we in elk geval bereikt." Ik wil er nog een jaar bij, en meer. Ik wil dat mijn vader op z'n minst 72 wordt, net zo oud als mijn opa wordt, liefst ouder. Ik wil dat Esther en Rachel zich mijn vader nog bewust kunnen herinneren. Ik wil, ik wil… Ik wil nog zoveel! Een paar weken geleden had Romy het er ineens over dat hij nog een keer met me naar Rome zou willen, en dat wil ik ook. Of het ooit nog kan? Geen idee, maar ik zou het zo graag willen. Ik wil, ik wil… Ik wil dat hij 120 wordt, zoals hij zelf altijd beweert. Ik ben er nog niet klaar voor om mijn vader te verliezen.

Natuurlijk, ik zal er nooit klaar voor zijn. Elke keer kan ik alleen maar denken: "Nee, nee, nu nog even niet…"

Er zijn nog zoveel dingen die ik zou willen vragen. Dingen waar ik vaak de moed niet voor heb, wetend dat het bij hem veel dingen openhaalt. Zal ik het hem ooit vragen? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik niet genoeg kan zeggen hoeveel ik van hem houd.

Mijn vader, met wie ik vroeger musea bezocht, en wandelde over het strand bij Zandvoort en door de duinen, waar ik pannekoeken mee at in de watertoren daar, met wie ik altijd ging zwemmen op zondag – ik in het water, mijn vader met de krant of een boek in het restaurant. Na afloop een patatje. Een van de zwembaden waar we heen gingen is allang verdwenen: het zwembad aan de Heiligeweg. Er kwam bijna nooit iemand. Nu is het een onderdeel van het Kalvertoren-complex, alleen de ingang bestaat nog.

Mijn vader, rustige, stille man. Gebogen over een boek, zittend aan tafel. Spelletjes Rummikub of Gin-rummy spelen toen mijn moeder 's avonds werkte. Die 'Giro Giro Tondo' met me zong, en dat liedje nu nog zingt met Esther en Rachel.

Ik houd van je. Blijf nog heel lang bij ons.

Word in gezondheid 120 jaar…