Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 12-05: Bedtijd

Het is lente, en mooi weer, en dus blijft het langer licht. En aangezien de slaapkamer van de meisjes geen verduisteringsrolgordijn heeft, wordt het daar ook niet echt donker wanneer het bedtijd is. Nu maakte het de afgelopen paar weken niet zo heel erg uit als ze iets langer wakker bleven, want Rachel had toch vakantie, maar vanaf morgen gaat de wekker weer 'gewoon' om tien over zeven.

Maar het is zo gezellig, met z'n tweeën! "Welterusten, dames," en de deur gaat dicht om zeven uur 's avonds. Maar daarmee is het nog niet stil, boven.

Het was ruim na achten dat we boven zaten en naar de tv keken. We hadden al wat gegiechel en gebabbel gehoord, Harald had al even boven gekeken en de dames streng toegesproken. Maar helemaal rustig werd het daarmee niet, want ineens hoorden we "Bonk!"

Bonk?

Ik sloop de trap op, de mama-sluip-techniek.

"Bonk!"

Sluipsluip de gang door, en hop, slaapkamerdeur open. "Dames!"

"Niet boos worden, mama!" riep Rachel, die rechtop in bed zat. Esther, die op haar bed *stond*, liet zich acuut achterover vallen en trok het dekbed over zich heen. "Slapen!"

"Inderdaad, Esther, slapen."

Er werd naar het bed van grote zus gewenkt en Knuffie-geluidjes gemaakt, dus ik pakte Knuffie en gaf die aan Esther. Rachel was inmiddels ook weer gaan liggen en had ook het dekbed over zich heen getrokken. "Maar ik *kan* niet slapen!" riep ze, de klacht van elke avond herhalend. "Mag babbelen wel?"

"Als jullie het maar zachtjes doen," zei ik.

"En zingen?"

"Dat moet je helemaal zelf weten. Maar jullie gaan hier niet de boel afbreken. Welterusten." En strenge mama trok zich weer terug.

Tien minuten later klonk er weer "Bonk!"

Nu mocht strenge papa naar boven – Harald kan zo indrukwekkend klinken. "Brommerdebrommerdebrom, en blijft het nu stil boven?"

Geprotesteer. Gehuil. "Maar ik *kan* niet slapen!" klonk het duidelijk van boven.

Hop, deur weer dicht, Harald weer naar beneden. Hij had de dames rechtop zittend in bed aangetroffen, gedreigd dat als het nou niet stil werd, Rachel ergens anders zou gaan slapen. Esther had zich onmiddellijk weer laten vallen, "Slapen!"

En daarna werd het inderdaad, dan eindelijk, weer stil…