Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 11-2: Wendag

Zeven uur is een barbaarse tijd om op te staan. Zeker als je, zoals ik, een overtuigd avondmens bent en de wereld zich daar niet aan lijkt te willen passen. Zeker als je de nacht voordat je zo vroeg opmoet nogal rommelig geslapen hebt en vaak wakker bent geworden.

Maar goed, uiteindelijk werd het zeven uur en het alarm ging af. Rachel's eerste wendag op de 'grote school' is aangebroken.

In totaal mag ze vijf ochtenden komen wennen. Afgesproken is dat dat de komende vijf maandagochtenden worden. Er zit nog een krokusvakantie tussendoor (hoewel de eerste krokussen nu al hun hoofdjes boven de aarde hebben gestoken, ligt de krokusvakantie zelf nog twee weken in de toekomst), en na haar verjaardag gaat Rachel dan definitief naar de basisschool.

Van tevoren hadden Harald en ik afgesproken in welke volgorde we dingen gingen doen, wetend dat we geen van beiden 's ochtends op ons best zijn. We stonden op en Harald nam Rachel mee naar beneden. Ik ging me ondertussen wassen en aankleden en gaf Esther een flesje. Kleedde toen Esther aan en nam die mee naar beneden. Ondertussen ging Harald zich wassen en nam Rachel mee om die klaar te maken. Terwijl hij daarmee bezig was, ging ik naar buiten en manouvreerde de fietskar aan de fiets. Het is alweer even geleden dat ik dat voor het laatst gedaan had, en het was dus even priegelen. Het feit dat het nog halfdonker was hielp ook niet mee.

Maar uiteindelijk zat de fietskar vast. Weer naar binnen, fruit snijden in stukjes en in broodtrommeltje doen, drinken pakken en dit alles in Rachel's rugzak. Ook die had ik verder de avond ervoor klaargezet, inclusief de pantoffeltjes die de kinderen overdag op school dragen. Daarna hoefde ik alleen nog maar de kinderen in jasjes en schoenen te hijsen en konden we weg.

Met fietskar en al naar school. Niet al te lang ritje in de ochtendkou. Voor en in de school was het uiteraard een drukte van belang, kinderen die over het algemeen zo *groot* leken en ouders. Juf Cora was er nog even niet, maar een van de contactouders ving me op toen ik bezig was om Rachel's jas en schoenen uit te doen. Terwijl ik nog met die moeder stond te praten, stuiterde Rachel al de klas in en was even later druk bezig met twee andere meisjes.

De juf kwam binnen en begroette Rachel en mij. Rachel zat al op wat haar plaats zou worden en was druk bezig. Ik pakte Esther weer op, gaf Rachel nog een kusje, beloofde nog even naar haar te zwaaien en vertrok toen weer naar huis.

Wat wordt ze al groot…