Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 06-03: Onweer

In mijn vorige stukje heb ik het al even gehad over de storm van afgelopen weekend. Een echte flinke storm, met alles erop en eraan: regen, windstoten, hagel… en onweer.

Dat gezeur heb je natuurlijk altijd midden in de nacht. Ik lag te slapen, echt in diepe slaap, toen de deur van de slaapkamer van de meisjes openging. Trippeltrippeltrippel… klik, licht van de badkamer aan. "Maaamaaaaa!"

Duf pelde ik een oog open. "Wat is er, Rachel?"

"Het doet flits buiten!"

Heb ik al 'ns verteld dat ik een hekel aan onweer heb? Vooral 's nachts. Maar omdat ik dat dus absoluut niet aan de kinderen wil overdragen, hield ik me zo kalm mogelijk. Ik stond op en ging naar de badkamer. Inderdaad, het deed behoorlijk 'flits' buiten. Het onweer moet recht boven ons hebben gezeten, want het ene weerlicht na het andere flitste voorbij.

Ik vertelde aan Rachel, met mijn rustigste stem, dat het buiten heel hard aan het stormen was. Rikketikketikketik! deed het buiten. "Hoor je dat? Het hagelt. Net als bij Jip en Janneke."

Nou, dat klonk in elk geval bekend en dat was al een hele geruststelling.

"Mama, wil jij me in bed stuffen?"

"Ja hoor. Maar dan laten we het licht in de badkamer heel even aan, anders kan ik je bed niet zien." Goeie smoes, mama!

Rachel werd 'in bed gestuft' en netjes toegedekt. Van achter het dunne gordijn in de kamer van de meisjes bleef het weerlichten en rommelen buiten. "Hee, Rachel, weet je nog wat malle Jasper, de hond van oma en opa, nu doet?"

"Nee?"

"Die is nu heel hard aan het blaffen." Jasper heeft ook een hekel aan onweer.

"En wat zeggen oma en opa dan?" Nu zijn oma Mieke en opa Chris op vakantie, maar ik wilde de boel niet nodeloos compliceren.

"Dan zeggen ze: 'Malle hond, het is toch alleen maar onweer? Ga slapen'."

Ik wees Rachel erop dat de katten het helemaal niet eng vonden, dat Sterne lekker lag te slapen en dat Poes ook helemaal niet bang was. Rachel kroop lekker onder de dekens en snuggelde tegen Poes aan. "Welterusten, Rachel."

Ik deed de deur weer dicht, ging naar mijn eigen bed – en deed daar het licht aan totdat het onweer weggetrokken was. Toen, eindelijk, viel ik ook in slaap.