Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 6-2: Winterefteling

De Winterefteling, dus. Thea kon via een grote bank kaartjes krijgen voor de winterefteling. Naar bleek was dit een speciale dag voor eigenaars van deze kaartjes, aangezien de 'officiële' winterefteling alweer een paar weken dicht was. We hadden mooi de gelegenheid om te zien hoe vreselijk duur de Efteling onder normale omstandigheden is en dat is inderdaad een lief bedragje. Alleen al om gewoon de Efteling in te mogen en om daarna weer weg te mogen rijden met de auto ben je al een hoeveelheid geld kwijt die je geregeld bij last-minute-aanbiedingen naar het Middellandse Zee-gebied ziet.

Maar goed, gelukkig hoefden we daar ons nu niets van aan te trekken. Toen we eenmaal goed en wel de Efteling in waren, bleken we nog bijna een uur te moeten wachten voordat het 'echte' park open ging. En zoals mijn moeder al eerder voorspeld had, was dit inderdaad de koudste dag van het jaar. Temperaturen net boven het vriespunt en er lag, in de schaduw weliswaar, een miniem laagje sneeuw.

We besloten net terug te gaan naar het al geopende restaurant dat we eerder gepasseerd waren, toen er enige activiteit ontstond. Ondertussen hadden zich steeds meer mensen op het plein verzameld en ineens stond er in de muziektent op het plein (door Rachel stelselmatig 'de bonbon' genoemd) een mannetje dat een praatje begon te houden. Helaas was door de afstand niet helemaal goed te horen wat er gezegd werd.

Ondertussen kwamen er ook een paar sprookjesfiguren langs, en Rachel was aanzienlijk meer onder de indruk van de jager met zijn grote geweer dan van wat er allemaal op de bonbon in de verte gebeurde. Dus terwijl op de bonbon iemand het publiek warm probeerde te maken voor een dansje, vroeg Rachel me honderduit over de jager.

"Wat gebeurt er dan als er een boze wolf komt?"

"Dan vraagt de jager: 'Jij bent toch geen kleine meisjes aan het pesten?'"

"En als de wolf dat wel aan het doen is?"

"Dan zegt de jager: 'Zeg, wolf, zie jij dit grote geweer?' 'Jaaa,' zegt de wolf dan. 'Als jij nu niet heel snel dat kleine meisje met rust laat, weet je wat ik dan ga doen met dit geweer?' 'Nee?' 'Dan schiet ik met dit geweer in je billen en dan kun je een hele tijd niet meer zitten of liggen, alleen maar staan.'"

Dat verhaal vond Rachel veel interessanter dan dat wat er daar in de verte gebeurde en ik moest het dus nog een paar keer herhalen. Totdat uiteindelijk de man op de bonbon klaar was met zijn praatje, het park officieel geopend werd en er ineens allemaal kunstsneeuw door de lucht dwarrelde. Onder Rachel's vrolijk gejuich van "Het sneeuwt!" gingen we richting het Sprookjesbos.

Tja. De klassiekers, natuurlijk. De paddestoelen met muziek, de dansende rode schoentjes, Holle Bolle Gijs, Langnek. Het was grappig om Rachel te zien, zo helemaal over een paddestoel gebogen, en weten dat er thuis nog foto's zijn van ik die, op haar leeftijd, hetzelfde deed. Geweldig om hier dan te zijn met mijn eigen kind, dat enthusiasme te zien en die stralende ogen.

Na een half rondje Sprookjesbos kwamen we uit bij een poffertjeskraam-restaurant. Tijd om even wat gaatjes op te vullen. Thea nam poffertjes met gember, ik met een stoofpeertje en Rachel kreeg een poffertjes-kindermenu met een plastic bordje dat ze ook nog mee mocht nemen. We hadden geluk: toen wij binnenkwamen was het er nog rustig, maar even later kwam de grote drukte binnen. Net toen wij zo'n beetje klaar waren, zat het er bomvol en konden wij vluchten.

We waren ondertussen vlak bij de stoomcarrousel en het Diorama. Ik nam Rachel mee naar binnen om de stoomcarrousel te zien en dat vond ze helemaal geweldig. Dus na een poosje in de rij te hebben gestaan was het onze beurt. Rachel wilde op een paard.

Als je dan bedenkt dat het een grote draaimolen is op volwassenen-formaat, kun je je wel voorstellen dat ik eigenlijk dacht dat Rachel het doodeng zou vinden. Ze is al zo huiverig voor van alles en nog wat, dus ik verwachtte dat Rachel zodra het ding zich in beweging zou zetten eraf zou willen. Maar nee hoor. Draaimolen begon te draaien, het paard begon te bewegen, en Rachel straalde. Ze vond het helemaal geweldig en zwaaide enthusiast, iedere keer dat we Thea passeerden.

Daarna gingen we even naar het Diorama, een reusachtig landschap waar treintjes doorheen reden. Bergjes, een meer met een bootje, kleine dorpjes, een kabelbaantje dat omhoog en naar beneden ging, een dorpje-bij-nacht waar het onweerde en waar de nachttrein doorheen reed. Ook dat vond Rachel zeer fascinerend, vooral het nachtdeel. We bleven hier een tijdje kijken en gingen toen verder.

We hebben nog een paar attracties bezocht. De Pagode, die hoog door de lucht zweeft en een prachtig uitzicht over de Efteling biedt. Thea hield daar niet zo erg van en bleef dus beneden, Rachel en ik zijn er wel in geweest. Rachel ontdekte een 'klein speeltuintje' en toen we goed en wel beneden waren zijn we daarnaar op zoek gegaan.

Onderweg naar het 'kleine speeltuintje' kwamen we een doolhof tegen en daar wilde Rachel ook in. Goed, Rachel en ik het doolhof in (ik moest me door een kind-formaat poortje wringen, wat nog niet zo eenvoudig was omdat ik de rugzak met drinken en fruit vergeten was af te doen). Rachel stuiterde vrolijk het doolhof door, terwijl ik bij elke kruising aan haar vroeg welke kant we nu weer op moesten.

Uiteindelijk kwamen we (enigszins door mij de goede kant op gestuurd) weer het doolhof uit en toen kwam Rachel eindelijk bij het door haar gewenste kleine speeltuintje. Ondertussen had ik een andere attractie gezien die mij wel leuk leek, Vogel Roc. Kun je nagaan hoe lang het geleden was dat ik bij de Efteling was, voor mij was het een nieuwe attractie. Wat het precies was, wist ik niet, maar uit de beschrijving maakte ik op dat het niet echt iets voor Rachel was.

Thea paste op toen Rachel in het speeltuintje speelde en ik ging ondertussen naar Vogel Roc. Dat bleek al gauw een achtbaan te zijn. Een achtbaan in een gebouw. Nu houd ik wel van achtbanen, dus ik zorgde ervoor dat ik op een mooi plekje zat… helemaal voorin.

Het was dus een achtbaan… in het donker. Paar flitsen hier en daar, opgeleukt met wat laserstraaltjes af en toe, maar voor de rest: donker. Gevolg: volledige desorientatie, want je kunt niet anticiperen… woo. Enfin. Ik kwam er wat wankeltjes uit.

Na het speeltuintje had Rachel het ook wel gezien. Het was een lange dag natuurlijk, veel nieuwe indrukken, en hoewel er nog genoeg van de Efteling was wat we nog niet gezien hadden en de boel nog een uur of drie open was, hadden we het eigenlijk allemaal wel gehad. We gingen langzaam weer naar de uitgang, nog even door het souvenirwinkeltje heen en toen naar huis.