Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 6-1: Opvoedkundige dillemma's

De laatste tijd heeft Rachel de neiging om de draaistoel vlak voor de televisie te zetten wanneer ze naar de tv kijkt. Dat de tv niet de enige reden ervoor was, merkte ik toen ik vanmiddag boven kwam om een nieuwe dvd erin te zetten. Barbapapa (Rachel's huidige favoriete dvd), want Esther had eerst mogen kiezen en toen Rachel.

Maar toen zag ik iets wat mij acuut van gedachten deed veranderen. Snoeppapiertjes op de grond. Papiertjes waar chocolaatjes in hadden gezeten. Chocolaatjes die zorgvuldig buiten uk-bereik boven op de televisiekast waren gezet. Buiten uk-bereik – als er geen stoel had gestaan.

"Wat ligt daar, Rachel?" vroeg ik, terwijl ik dat uitstekend wist, natuurlijk.

Eerlijk is eerlijk, Rachel gaf meteen ruiterlijk toe dat het chocoladepapiertjes waren en dat ze ze gepakt had en dat ze het niet gevraagd had en dat het ook niet mocht. Maar ja, wat moesten we hiermee? Geen toetje? Geen snoep meer? Nee, dat laatste zeker niet, natuurlijk – het was tenslotte al half vijf en dus niet al te lang meer voor etenstijd. Geen toetje op zich is ook niet handig, duurt nog te lang. (Maar geen lekker toetje, in elk geval). Dus ja, dillemma. Wat is een geschikte straf voor zo'n ondeugend kleintje?

Tenslotte kwamen we erop dat nu Esther nog een dvd mocht kiezen, en dat werd Nijntje.

Oei, dat was een harde straf! Tranen met tuiten, want Rachel wilde zo graag Barbapapa kijken. Maar nee, want Rachel had straf. Nijntje werd opgezet en mama en papa gingen weer naar beneden.

Maar ja, je kunt het altijd nog een keer proberen. "Waarom mag ik niet naar Barbapapa kijken, mam?"

"Omdat je straf hebt, Rachel."

"Wat voor straf, mam?"

"Nou, wat denk je?"

"Chocoladestraf!"

En even later kwam de volgende vraag: "Mag ik dan wel naar de Troetelbeertjes kijken? Ja? Mag dat wel?"

"Harald," zei ik zachtjes, "Geef jij maar antwoord." Ik moest te duidelijk lachen. Harald kan beter 'strenge papa' spelen en benadrukte nogmaals dat Esther mocht kiezen omdat Rachel straf had. Het werd weer stil, boven.

Vijf uur, en Harald liep naar boven om nogmaals met Rachel te praten. Eigenlijk hadden we besloten dat rond deze tijd toch Rachel haar zin zou krijgen, maar haar gezeur om een andere dvd maakte het er niet beter op. Strenge mama en papa! Nogmaals legde Harald uit dat ze straf had voor de chocolaatjes. "Maar ik mag toch wel naar Dribbel kijken?" Nee, helaas, Dribbel mocht ook al niet.

Vijf over vijf, en mama en papa besluiten met de hand over het hart te strijken. Het mama-en-papa-tribunaal loopt naar boven, voor een laatste streng woordje – en het eerste wat we zien is Rachel, die rondloopt met iets waarvan ze weet dat ze er niet aan mag komen!

Nou ja. Zucht. "Hoevaak hebben we niet gezegd dat je daar niet aan mag komen?"

Dat soort vragen moet je nooit stellen aan een peuter/kleuter. Rachel dacht ernstig na. "Ehh... Drie keer."

Rachel werd tussen ons in op de bank gepoot, moest nogmaals vertellen waarom ze nou straf had, moest nogmaals beloven dat ze het nooit meer zou doen. We schudden haar plechtig de hand, en toen – slimme donder! – "En nou mag ik Barbapapa kijken, he?"

"Jij bent veel te slim," verzuchtte ik. Barbapapa werd opgezet en iedereen was weer blij…