Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 6-1: Afscheid van Anita

Met alle drukte is er nog een onderwerp niet aan de orde gekomen de afgelopen weken, maar dit is toch iets wat ik wel wil vermelden: we hebben afscheid genomen van Anita. Getrouwe meelezers van deze stukjes weten ondertussen wel dat Anita Esther vanaf kort na haar geboorte heeft geobserveerd, in het kader van haar opleiding. Ze kwam elke week, zo'n anderhalf jaar lang, bleef dan een uur en observeerde Esther. Hoe ze bewoog, hoe ze keek, hoe ze reageerde op haar omgeving: de speeltjes, de poezen, haar zus, en op Harald en mezelf. Later schreef ze er thuis een uitgebreid verslag over. Een paar verslagen heeft ze tussendoor laten lezen en het viel me altijd op hoe goed ze observeerde en hoe goed ze zich dingen naderhand kon herinneren: wat we zeiden, hoe Esther deed.

Een paar weken hebben we naar het afscheid toegeleefd. In december was het zover. Van tevoren had Anita om een aantal foto's van Esther gevraagd en die had ik haar gegeven. En half december was het dan zover: de laatste keer. Natuurlijk was het net die dag vreselijk rommelig, waardoor we niet de gelegenheid kregen om lang met elkaar te praten. Maar vlak voordat Anita wegging hebben we toch nog even kunnen praten en op die manier een soort half-evaluatie, half-herinnering-ophalen gesprek gehad. Over de eerste keer dat Anita bij ons was voor de gezamelijke kennismaking, de vragen die Harald en ik hadden. Over de twijfels die Anita had, zeker in het begin, het evenwicht dat ze moest vinden tussen observeren en betrokkenheid, tussen afstand en nabijheid. Naar mijn mening is ze daar uitstekend in geslaagd.

In de ruim anderhalf jaar dat Anita hier wekelijks kwam heb ik haar leren kennen als een betrokken, warme, hartelijke vrouw. Ze heeft me de mogelijkheid gegeven om naar Esther te kijken met andere ogen.

Een week na het officiƫle afscheid is ze nog hier geweest voor een kopje koffie en gaf ze me een groot geschenk: een boekje dat ze gemaakt had met daarin een bewerking van haar observatieverslagen. Een heel gedetailleerde kijk op de eerste anderhalf jaar van Esther. Het is een mooi, ontroerend en persoonlijk verslag geworden, waar ik haar zeer dankbaar voor ben.

Nee, ik heb geen seconde spijt (gehad) van deze periode, en ik zal Anita zeker missen!