Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 5-12: Het heerlijk avondje…

Vijf december, sinterklaas, pakjesavond. Hoewel er gisterenavond strikt gesproken ook al een pakjesavond was, maar dan een hele rustige: een inpakjesavond, helemaal alleen gevierd. In gezelschap van wat te knabbelen, een glaasje drinken, rollen papier, plakband en veel pakjes. De schaar feestte gezellig mee.

De kinderen waren vroeg uit school vandaag, en dus kwam Veerle mee – haar ouders kwamen deze keer later thuis dan Veerle. Esther ligt nu in bed en de dames zijn boven aan het spelen en tekenen – en kibbelen.

"De roe doen ze niet meer," zegt Veerle.

"Niet! De roe doen ze nog wel," roept Rachel.

"Niet!"

"Wel!"

"Niet, mijn papa zegt 't! En grote mensen weten meer dan kinderen!"

"Niet!" riep Rachel weer. "Maaaaam! Veerle zegt dat grote mensen meer weten dan kinderen!"

"Nou," probeerde ik diplomatiek te doen, "grote mensen weten andere dingen dan kinderen." Diplomatiek antwoord, okee, maar het leidde meteen tot een nieuwe discussie.

"Ik weet meer dan jij, want ik ben groter dan jij en hoe groter je bent, hoe meer je weet," beweerde Veerle.

"MAAAAAAAM! Veerle zegt…"

"Daar ben ik het niet helemaal mee eens," antwoordde ik. "Rachel's vader is bijvoorbeeld groter dan ik en ik denk niet dat hij veel meer of minder weet dan ik."

De dames waren nog lustig verder aan het kibbelen toen Veerle's vader arriveerde.

Een uurtje rust. Esther lag nog te slapen, Rachel was even achter de televisie gezet – Barbapapa – om ook voor haar wat rust in te bouwen. Ondertussen kwam Harald thuis en begonnen we langzamerhand met de voorbereidingen voor de avond.

Mijn ouders arriveerden. Thea met nog een gedichtje voor een cadeautje dat hier al stond. Ik sloop snel naar boven en plakte het gedichtje op het juiste pak. Liep toen door, pakte het laatste pak in en haalde 't purretje uit bed. Arme Esther, was nog zo moe, is daarna op de stoel voor Barbapapa gaan hangen om wat wakker te worden.

Ondertussen ging ik weer naar beneden en kreeg van Thea de autosleutels. Sloop toen naar buiten, haalde de pakjes uit de achterbak, stopte ze boven in de speelkamer (de trapkast, die we voor onze pakjes gebruikten, zat al vol) en legde er een doek overheen zodat die zak niet op zou vallen mocht er een meisje in gaan rondstuiteren.

Pfoe, dat was gedaan. Etenstijd. Harald had heerlijk gekookt, een lekkere lasagne, en op Rachel na at iedereen er smakelijk van. Rachel, toch al nooit een grote eter, was veel te ongedurig. "Zouden de pakjes er al zijn? Horen jullie al wat? Vorig jaar hoorden we toch hard kloppen? Of zou het de sluippiet zijn?" Ik had namelijk het verhaal verteld van de Sluippiet, een Piet die heel verlegen is en dus eigenlijk niet bij mensen naar binnen durft te gaan. Totdat hij hoorde over inbrekers, die bij mensen naar binnen sluipen en spullen meenemen. Hee, dat kan ik ook, dacht die Piet, en sloop toen bij mensen naar binnen – om de pakjes heel stilletjes neer te leggen.

"Heb ik nu genoeg gegeten? Zijn we nu klaar? Zouden de pakjes er al zijn?"

"Ik ga wel even kijken," zei ik, het laatste hapje lasagna naar binnen schuivend. Ik naar boven, de trapkast leeghalen, onze pakjes in (en naast) de wasmand, Thea met de grote zak – nieuw gekocht, want die van vorig jaar is spoorloos.

"Nee, ik zag nog niets," loog ik (en maar zeggen dat ouders niet mogen liegen!), "maar ik dacht wel dat ik iets hoorde ritselen."

Nu hield Rachel het helemaal niet uit. Zeker toen eerst ik, daarna Thea ook nog 'kataklop'geluiden onder de tafel maakte. Rachel vond 't maar spannend en hield haar handen voor de oren. Thea liet toen aan Rachel zien dat zij dat geluid had gemaakt, om het toch iets minder spannend te maken.

"Nou, zullen we dan maar gaan kijken?" vroeg ik, en samen liepen Rachel en ik naar boven.

"JAAAH! De pakjes liggen er! Jongens, kom eens kijken! Oma, opa, papa, Esther, kijk eens! Er liggen pakjes!!" Rachel stuiterde opgewonden rond.

Haastig haalde ik het laatste pakje uit mijn tas en stopte dat boven bij de rest. Ook Esther klauterde naar boven, gevolgd door mijn ouders en tenslotte door Harald.

En toen begon de uitpak-avond. Het eerste pakje voor Esther was het vliegtuig en dat was me een succes! Ze heeft 't ding bijna niet meer neergelegd.

Een paar pakjes later kregen de kinderen twee supergrote flubber-stuiterballen met lampjes erin. De bal stuiterde op het vliegtuig en ineens begon het vliegtuig geluid te maken en knipperden er drie lampjes op het toestel. Huh? Harald pakte het en draaide het om, ontdekte toen een knopje onder de staart en drukte daarop.

"WhieieiieiIEIEIIEIEIEIIEIEIIEIEIEIieiieieieieieeieih," en de lampjes gingen weer knipperen.

Esther pakte het vliegtuig, draaide het om, knopje, druk. "Daar zijn de lampjes weer!" Ja, ze had meteen door hoe het werkte.

Het ene na het andere pakje werd uitgepakt. Soms met een gedichtje erbij. Een lollie voor Knuffie en voor Poes. Een stoeltje voor Esther, met Nijntje erop. Hop, Esther plofte erin, vliegtuig nog steeds in haar hand. "Vliegtuig gaat vliegen, mama!"

Rachel rende maar rond om cadeautjes te pakken, namen te 'lezen' en cadeautjes te geven. Het duurde niet lang of ze had verdraaid goed in de gaten wanneer er "Esther" stond en wanneer "Rachel," want toen ze op een gegeven moment een nieuw pakje uitkoos, keek ze naar de naam, legde het snel neer, en zocht verder.

"Hee, stop, nee, pak maar terug," riepen Harald en Thea. En ja hoor, het pakje wat Rachel had terug gelegd was voor Esther, en degene die ze wilde pakken, daarop stond 'Rachel'…

Maar eindelijk waren dan alle pakjes op, de gedichtjes voorgelezen (allemaal van Thea deze keer, ik had echt geen inspiratie), de verpakkingen in zakken gedaan. We zongen nog "Dag Sinterklaasje" en riepen "Dank je wel, Sinterklaas!" Esther zei daarna spontaan: "Dank je wel, Zwarte Pietje!"

Mijn ouders dronken nog een kopje koffie en gingen toen langzamerhand weer richting Zandwierde. De kinderen gingen 'tandenpoetsen bedje', nog steeds helemaal overvoerd en niet meer te genieten. Nog een kort verhaaltje, uit een boekje dat ze voor Sinterklaas gegeven hadden. En toen slapen…