Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 04-09: "Esther wakker!"

Het purretje is aan het huilen, boven. Ik weet nu al waar ze staat: achter de deur, met Knuffie in haar armen. Daar stond ze net ook, toen ik kwam kijken om haar te troosten. "Esther wakker... Esther drietig..." Esther heeft geen zin om te gaan slapen.

Ik ben er al twee keer geweest. Esther troosten, op schoot nemen, liedje zingen, het liedje van oma: "Schommelen, schommelen, heen en weer..."

Zelfs Rachel kroop haar bed uit om ook naast Esther te gaan zitten, deed een arm om haar zusje heen en deed haar best om haar te troosten. Maar Esther wilde niet getroost worden, ze wil gewoon niet gaan slapen.

Eindelijk werd ze wel rustig, ja, dat wel. Maar toen ik opstond bleef het een paar minuutjes stil en daarna begon het weer. Oh, arm purretje!

Diepe zucht. Toch nog maar een keer gaan kijken – voor de derde keer. Mama heeft het er maar moeilijk mee. Esther stond precies waar ik haar verwachtte, achter de deur. "Mama opemake!"

Ik deed de deur open en tilde Esther op, ging weer met haar zitten op het bed. "Mama..." huilde Esther. "Mama chocamelk."

"Nee, Esther, geen chocolademelk."

"Mag ik bij Esther in bed gaan liggen voor een nachtje?" bood Rachel aan.

"Om Esther te troosten? Ja, dat is wel een goed idee."

Opgewekt verhuisde Rachel naar beneden. Ik legde haar kussen naast dat van Esther in bed, gaf haar Poes aan. Rachel nestelde zich behaaglijk in Esther's bed. Esther zelf stond er al weer naast, klaar om naar buiten te gaan.

Nee, helaas, mama pakte Esther weer op en legde haar in bed. Kusje voor de een, kusje voor de ander... "Welterusten meisjes..." en ik deed de deur weer dicht. Esther's snikken begeleidden me naar beneden.

Maar afkloppen, op dit moment is het weer stil.

Ik heb zoveel liever dat ze aan het donderjagen zijn dan dat arme purretje zo verdrietig te zien...

Het deed me er trouwens wel aan denken dat ik Esther gisterennacht ook al achter de deur had gevonden. Ik lag zelf warempel al in bed – altijd kijk ik nog even bij de meiden, maar gisteren is het me tussen uitkleden en tanden poetsen door ontschoten – en hoorde toen ook even een wakkerword-huiltje van Esther. Nou, toch maar even kijken...

Bedje leeg!

Waar was ze nou weer? Ik had haar al een keertje onder Rachel's bed gevonden, toen had ze drie blaadjes die uit een Bobo gescheurd waren naast elkaar gelegd, was daar bij wijze van matras op gaan liggen, met haar hoofd op een doek en Knuffie naast haar. Maar nu lag er zelfs geen geïmproviseerd matras!

Ik heb haar toen zachtjes opgetild en weer in bed gelegd, aai over bolletje, zachte kusjes, en ze is meteen weer in slaap gevallen.

Maar zou ze gisteren ook zo hebben gehuild?

Het is nu nog steeds stil, boven. Rachel in Esther's bed lijkt te helpen. Maar ik vraag me af waar ik Esther straks weer vind, wanneer ik vanavond ga kijken...