Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 02-05: Verjaardagen en zo

De vorige keer heb ik verteld hoe lastig het is voor een ukje van vier om geheimpjes te houden. Of in elk geval één geheimpje. Ik heb het stukje met een glimlach geschreven en naar de betreffende oma gestuurd. Die stuurde per ommegaande een mailtje terug: "lief becje...... Wat is je dochter toch 'n trut!!!! Weg verrassing! Mama."

Hoewel Rachel het er daarna nog een of twee keer over gehad heeft, deed ik verder alsof mijn neus bloedde. En ook toen ik de avond voor mijn verjaardag in de la van de commode iets pakjesvormigs aantrof, reageerde ik daar niet echt op. Ja, natuurlijk vroeg ik me even af wat dat pakje daar deed. Toen zag ik Rachel's naam erop staan en klikte er iets in mijn hoofd. "Niets mee te maken, Rebecca…" Ik ging dus weer rustig verder met de was opruimen en kindertjes in bad stoppen en liet het pakje voor wat het was.

Toen nam Harald me nog even apart. "Mocht je nou een pakje of iets dergelijks tegenkomen, dan heb je niets gezien."

"Nee, natuurlijk niet," antwoordde ik.

Wat later lagen de meisjes in bed en hadden wij een rustige avond samen.

De volgende ochtend, vijf over zeven, werd Rachel wakker en protesteerde ze dat zij geen rijstwafel had en Esther wel. Ik slofte slaperig m'n bed uit (Harald sliep nog door) en wees Harald waar haar wafeltje lag. "En nu weer gaan liggen hoor, het is nog vroeg."

Ja, dat kon je denken! Het was ochtend, het was licht en de meiden waren wakker. Dus een paar minuten later ging de deur van dat kamertje open en kwam er een Rachel binnengestuiterd, gevolgd door Esther. "Het is ochtend en dus mag ik nu het pakje geven!"

Er werd me een pakje overhandigd, mooi ingepakt met lintjes en zo. Harald sliep vrolijk verder, mompelde wat toen ik 'm porde. Kwart over zeven, da's leuk voor een dag door de week maar niet tijdens een vakantie.

Ik heb het pakje prominent in zicht op mijn nachtkastje neergelegd en aan Rachel beloofd dat ik het daar zou laten liggen. De meisjes mochten nog even terug naar hun kamer en daar wat spelen, en mama en papa nog even wat dutten. Wanneer we ze riepen, dan zou ik het pakje open maken.

Rachel vond dat goed, Esther was het er iets minder mee eens, maar uiteindelijk gingen de dames terug naar hun kamer. Een klein uurtje later werden ze geroepen en toen kon het pakje worden opengemaakt…

"Voor mama, van Esther en Rachel," stond erop, met onbeholpen letters. "Alleen de 'R' was niet zo goed gelukt," meldde Rachel erbij. Ze had het – met wat hulp van oma, natuurlijk – er zelf opgeschreven.

En wat een verrassing… inderdaad, een webcam! Nu moet alleen Thea nog een programmatje installeren en dan kunnen we elkaar weer via de computer zien…

Maar wat was het schattig! Hoe lang duurt dat nog, dat kinderen je zo vertrouwen dat ze zelfs geen geheimpjes voor je kunnen bewaren, je dat in zoveel vertrouwen vertellen… Echt, ik smelt ervan.