Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zaterdag 22-12: We gaan naar het circus!

En hoe we daar kwamen, dat is nog een heel verhaal.

Even terug naar een grijs verleden…

Lang, lang geleden, toen deze mama nog geen mama was, maar een vers-van-de-pers psychologiestudentje, had ik een vriendin. We waren goede vrienden, dronken potten thee met elkaar (sterremix) en kwamen geregeld bij elkaar op bezoek. We werkten samen aan projecten, studeerden samen en hadden – met wat anderen die we ook veel zagen) veel pret. Zij was erbij toen ik mijn eerste kamer ging bekijken in Amsterdam.

Aan het eind van het tweede studiejaar ging zij verder studeren in Leiden, ik bleef in Amsterdam en, zoals dat gaat, we verloren elkaar uit het oog. Ik studeerde af, ging werken, stopte met werken, kreeg eerst Rachel en toen Esther en schreef me tussendoor in op een website voor freelancers.

En via die route kwamen we elkaar weer tegen: zij stond op diezelfde website ingeschreven en ze zag mijn naam daar staan. We hebben wat emails uitgewisseld, toen kwam Esther en vervolgens heb ik een tijd lang niet meer gereageerd. Wel nog eind vorig jaar een emailtje gestuurd met de beste wensen, en dat was het weer.

Tot ergens afgelopen week. Ineens kreeg ik een emailtje met "Het is wat kort dag, maar ik heb voor komende vrijdag kaartjes voor het kerstcircus in Carré waar ik niets mee doe, en ken weinig mensen met kinderen: wil jij erheen met je gezin?"

Ik mailde terug dat Esther er nog wat jong voor was en dat Harald nog moest werken die dag, maar had zij geen zin om mee te gaan met Rachel en mij dan? Ik vermeldde er wel eerlijk bij dat van bijpraten met Rachel in de buurt niet veel zou komen.

Het antwoord luidde dat ze dat wel leuk vond en dat we altijd later nog konden bijkletsen, en aldus werd afgesproken. Gisteren ging een snipverkouden Esther dus nog een dagje naar mijn (inmiddels ook ernstig verkouden) ouders en Rachel en ik namen de trein naar Amsterdam.

De trein op zich was al een belevenis voor de jongedame. Waarom rijdt de trein nog zo langzaam, en waarom gaan we er hier niet uit, en waarom rijden wij vooruit? In Weesp stapten twee meiden in die tegenover ons gingen zitten, en Rachel had nieuwe slachtoffers ontdekt. Wie zij waren en wat ze gingen doen en ik ga naar het circus en hoe oud zijn jullie en ik ben drie jaar en mijn mama is zesendertig (je wordt bedankt, Rachel) en waar moeten jullie eruit, oh, wij ook, hé mam, en daarna gaan wij met de tram, gaan jullie ook met de tram, enzovoorts. Een van de meiden gaf geduldig antwoord, ze hadden duidelijk wel pret in dat kleine meisje.

Vlak bij het Centraal Station zei Rachel: "Wat is het druk in de trein, he mam, met al dat gepraat en gebabbel." Ik keek naar juffie klep en kwebbel naast me en moest vreselijk lachen.

Uit de trein, in de tram, naar het Waterlooplein, eindje lopen, en toen wachten in de kou voor Carré. Het was er druk, veel mensen met kinderen, en het was ondertussen heel licht gaan sneeuwen. "Hoe ziet ze eruit, mam?" vroeg Rachel.

"Tja… ik weet wel hoe ze er vijftien jaar geleden uitzag, maar hoe ze er nu uitziet…" Ik was tenminste wel zo helder dat ik haar telefoonnummer in m'n mobieltje had gezet en die had opgeladen voordat we naar Amsterdam gingen.

Hoe dan ook, we kwamen elkaar tegen, herkenden elkaar ondanks de jaren die verstreken waren en gingen naar binnen, Carré in. Rachel verwonderde zich over alles: de steile trappen, de piste beneden, de grote kabels waarmee de trapeze vastzat, de grote kroonluchters. En toen werd het donker ("Donker!! Ik kan niets meer zien!!") en begon de voorstelling.

Tja, een circus. "Hooggeëerd publiek!", clowns, acrobaten, dressuur (geen circus in Carré zonder paarden, tenslotte), trapezewerk en muziek. Rachel vond de clowns erg leuk, zeker die ene die steeds bordjes kapot maakte.

Ik verdeelde mijn aandacht tussen Rachel (om te voorkomen dat ze over de reling naar beneden zou gaan hangen en pardoes bij de mensen drie meter lager op schoot zou belanden), de voorstelling en tussendoor het weerzien met iemand die ik al jaren niet meer gezien had. Een merkwaardige sensatie. Allerlei herinneringen aan mijn studententijd kwamen weer boven.

Na de voorstelling gingen we nog even met ons drieën in een nabijgelegen snackbar een patatje eten. Rachel, inmiddels behoorlijk overvoerd met alle indrukken, was druk en moe. Ze zat heen en weer te wippen terwijl wij wachtten op ons snackvoer en het was dus een beetje tijd voor strenge mama. Vraagt ze ineens: "Mama, waar is de gang?" Verbluft gezicht van vriendin (die overigens wel snel het doel van de vraag begreep) terwijl ik bijna onder de tafel rolde van het lachen.

We aten en daarna scheidden onze wegen. Vriendin en ik hebben afgesproken om contact te onderhouden en Rachel en ik gingen naar huis.

Het was bij achten dat we daar aankwamen, dus Rachel's tanden werden gepoetst en uk werd in bed gestuft. En daarna was het weer rustig in huis…