Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Zondag 21-1 Poekeloentjes

Rachel krijgt af en toe van oma Thea een zakje koekjes, en die koekjes heten 'smoeltjes'. Alleen heeft Thea een paar keer tegen Rachel het woord 'poekeloeresie' gezegd, en natuurlijk vond Rachel dat, met haar voorliefde voor lange, ingewikkelde woorden, een prachtig woord. Sindsdien heten de smoeltjes Poekeloentjes.

Vanmiddag was Thea hier even koffie drinken en ze had een zakje smoeltjes mee. Dat koffie drinken was nog een verhaal apart. Eerst had ik haar gesproken via de computer en gevraagd of ze even hierheen zou komen. Dat was goed. Wat later zat ik hier met Rachel op schoot en toen ging de telefoon. Thea. Ze had het behoorlijk druk en kwam dus toch maar niet. Prima, geen probleem.. als Rachel niet een half uurtje later zei: "Oma komt zo, he?"

Ach gossie...

Ik weer naar de telefoon. Thea en ik zijn toch twee tutten bij elkaar...

"Poekeloentjes!" juichte Rachel. Rachel kreeg twee koekjes en Esther een.

Eigenlijk heten ze smoeltjes," vertelde Thea terwijl Rachel het koekje op begon te smikkelen.

Eenmaal boven, met de koffie, knabbelde Rachel verder. "Poekeloeresies," zei ze tevreden, en toen – ruim een kwartier nadat oma het verteld had, "..eigenlijk heten ze smoeltjes."

Ik rolde bijna van de bank van het lachen. Zo hard, dat Rachel geschrokken keek en "Sorry mama" zei.

"Je hoeft geen sorry te zeggen, lieve schat," zei ik terwijl ik haar een dikke knuffel gaf. "Je maakte mama alleen maar aan het lachen."

 

Later die middag.

Rachel zit boven naar Nijntje te kijken – gisteren had ze een nieuwe DVD met Nijntjes van Gideon en Arjella gekregen en die is zeer populair. De komende tijd zal hier weer vaak "Nijntje... knuffelkonijntje... Nijntje... tot gauw!" klinken, vrees ik. Maar dit terzijde.

"Ik wil limonade, mama," klinkt het van boven. Zowel mama als papa waren achter de computer gevlucht voor het Nijntje-geweld. Esther zat op mijn schoot te spelen met een CD-hoesje en een ritselboekje.

Nu is Rachel de laatste tijd heel erg in de "Ik wil!" fase en dus zijn we begonnen met het proberen haar iets meer beleefdheid bij te brengen.

"En ik wil de honderdduizend," kaatste ik terug naar boven. Ik betwijfel of Rachel begrijpt wat we daarmee bedoelen, maar het is een uitdrukking die ze ondertussen heeft leren herkennen.

En ja hoor: "Mag ik wat limonade, mama?" (netjes met twee woorden spreken doet ze altijd wel).

"Ja hoor," antwoordt Harald ditmaal. "Kom maar naar beneden."

Eerst komt Poes naar beneden gestuiterd, daarna klautert Rachel de trap af en kijkt naar het spelletje van Harald. "Daar rijden allemaal auto's!"

"Dat klopt," zegt Harald en staat op om mijn grote dochter wat limonade te geven. Harald manouvreert Poes weer naar boven. Ondertussen vraag ik aan Rachel: "Wil jij naar het spelletje van papa kijken?" omdat ik weet dat ze dat af en toe wel leuk vindt.

"Nee hoor," komt het laconieke antwoord. "Ik heb toch al gekeken?"

"Dus je wil niet bij papa op schoot zitten?"

"Nee hoor." Rachel loopt heel voorzichtig naar boven, de limonade met twee handen vast houdend. Even later klinkt vanuit de huiskamer een gefrustreerde kreet. (Rachel kan zo heerlijk gefrustreerd doen af en toe. Vraag me af van wie ze dat heeft.) (die laatste opmerking was sarcastisch bedoeld. Ik zeg 't maar even.)

"Wat is er, Rachel?" vraag ik.

"Niets hoor," zegt ze. "Ik gooide alleen de beker maar even om. Verder niets hoor."

"Heb je gemorst, Rachel?"

"Nee hoor."

Toch maar even een doekje aangeven. Even later komt het doekje weer naar beneden. "Klaar."

Maar na een paar minuten klinkt er toch nog een "Niets hoor," van boven. Aangezien ik nog steeds met Esther op schoot zit, vraag ik toch even aan Harald om te kijken wat er precies 'niets hoor' is, daarboven. Harald begint te lachen. "Wordt je paranoide van, he, wanneer je dat zo hoort." Nou, inderdaad.
Maar ditmaal had Rachel gelijk, er was inderdaad niets.

"Oh!" roept Rachel even later – ik ben ondertussen al begonnen met dit stukje te schrijven. "Esther is haar koekje vergeten!" En inderdaad, Rachel had eerder toen ze was opgestaan nog een 'smoeltje' gekregen en we hadden er ook een voor Esther klaargelegd.

"Je hebt helemaal gelijk, Rachel," zeg ik. "Zou jij dat koekje even aan Esther willen geven?"

"Ik ben al onderweg," meldt Rachel, en inderdaad, even later komt ze de trap af. Plechtig legt ze één klein stukje koek in mijn hand, ternauwernood een-vijfde van het koekje.

"Waar is de rest van het koekje?" vraag ik, maar het antwoord is duidelijk.

"In mijn mond," zegt Rachel, en vist daar een nog kleiner kruimeltje uit. Ik ben zo goed niet of ik geef dat kleine stukje aan Esther – letterlijk uit Rachel's mond gespaard.

Och, en zo kun je wel blijven schrijven, als je eenmaal bezig bent. Over dat Rachel even later 'nog meer limonade wil', en weer even wat hints van ons nodig heeft voordat er een "Wil je me nog wat limonade geven?" en "Mag ik nog meer limonade?" komt. Rachel weer naar beneden. Nieuwe limonade. Weer gefrustreerde kreet van boven. "De vloer is een beetje nat, papa!" Doekje weer naar boven. Het heerlijke gekwebbel van boven ("Ik ga Poes op zijn billen slaan!" "Maar! Arme Poes!" "Poes is een beetje moe." "Waar is Poes?" "Ik weet niet waar Poes is." "Poes is achter de beker.") . Esther die ondertussen mijn hand onderzoekt. Die probeert zelf ook te 'typen' terwijl ik aan het schrijven ben.

Ik houd van mijn lieve dreutels.