Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 18-12: Waar ligt de grens…

Het zijn een paar drukke weken geweest. December is altijd een drukke maand, met sinterklaas, de kerstdagen, en het een en ander aan verjaardagen om de boel levendig te houden. Dit jaar kreeg ik ook een vertaalopdracht (!) die me ook wat tijd kostte. Niet indrukwekkend veel, maar toch, genoeg om me een aantal middagen en avonden bezig te houden. Kortom, een drukke periode dus.

En niet alleen de dagen zijn druk, maar de meiden ook. Vooral Rachel is erg bezig de grenzen te verkennen, de laatste tijd. Heel veel 'Mama, mag ik..?' en 'Mama, ik wil…' op een dag. "Rachel, nee." Niet dat haar het ervan weerhoudt om meteen met een andere 'mag ik?' te komen.

Ze probeert ook duidelijk haar wil op te leggen. Vanmiddag, bijvoorbeeld, had ze een boterham gekregen met vruchtenhagelslag. Hapje een, hapje twee, hapje drie, en daarna had mevrouw geen trek meer. Nee, ze hadden kerst op school gevierd en daarbij had Rachel een suikerwafel opgegeten met slagroom, dus geen wonder dat ze geen trek meer had. Maar ze wilde net per se een boterham met vruchtenhagel, dus na drie hapjes 'geen trek meer…' en daarna wel een lollie op willen eten, tja, dat werkt hier niet zo. "Rachel, zitten en je boterham opeten."

"Nee." Rachel stond op.

"Rachel, ga zitten." Geen lieve mama meer, nu.

"Nee! Hou op, NU!"

Dan zijn we ook het stadium van de waarschuwingen voorbij. "Rachel, gang."

"NEE!" Woest krijsend stampvoet Rachel naar de gang. Het wordt stil daar. Het blijft stil daar.

"Rachel, kom maar terug." Rachel komt terug, Poes in hand. Ja, die wilde daar zeker gezellig spelen. Ik zie nu ook dat ze een (nog niet opgeblazen) ballon bij zich heeft. Terwijl Rachel langsloopt, pak ik de ballon, Poes moet ook worden ingeleverd. Dan wordt Rachel weer op de stoel gecommandeerd en moet ze uiteindelijk blijven zitten totdat de boterham helemaal op is. Het kost even tijd, maar tenslotte is die dan toch op. Hoera. Rachel wordt uitgebreid gecomplimenteerd. Weer een 'gevecht' gewonnen.

Zo'n krachtmeting van willetjes is niet altijd bevorderlijk voor de gezelligheid. Ik kan me nu maar al te goed voorstellen waarom ouders toch maar liever hun kinderen hun zin geven, om het maar weer 'gezellig' te maken. Het scheelt in elk geval een hoop geschreeuw en gekrijs.

Rachel was verkouden, afgelopen week. Eigenlijk begon Harald ermee, een paar weken terug: keelpijn, verstopte neus, uche-uche, het hele circus. Toen hij er redelijk vanaf was begonnen Rachel, Esther en ik.

En dus werd Rachel een paar keer wakker 's nachts. "Ik heb keelpijn." Nu, dat had ik ook, dus dat was niet zo verwonderlijk. Placebo'tje (een groene Tic-tac) erin, knuffel, welterusten. Maar 'welterusten' ging niet zo gemakkelijk. Rachel kon niet meer slapen en had ook geen zin meer om te slapen, dus ging even 'zachtjes spelen'. Nou ja, kan gebeuren, dus we hebben haar vorige week dinsdagochtend thuis gehouden omdat ze toch haar slaap moest inhalen en toch ook niet lekker was (en mama trouwens ook niet, dus die vond het wel even best, er niet om half acht uit). 's Middags was Rachel redelijk opgeknapt, dus toen ging ze wel naar school.

Maar kijk, dat was gezellig! Dat ging een paar nachten zo door. Rachel die 's nachts wakker werd, keelpijn, snoepje, spelen… en dan wel de hele kamer verbouwen. Zitzak in bed, zoutlamp aan, hamertje-tik-spel in bed, pantoffels in bed, keukentje verslepen… Mama en papa die geregeld naar binnen liepen, donderpreken, zoutlamp weer uit, pantoffels weer uit bed, zitzak uit bed. Drama. "Ik wil mijn pantoffels in bed! NU!" En toch enige mildheid van onze kant want het meiske voelde zich niet lekker.

Tot afgelopen vrijdagnacht. Die ochtend was ze ook al niet naar school gegaan, zelfde reden als dinsdag, en collectief besloten Harald en ik dat het nu toch echt genoeg was. Midden in de nacht werd de stekker uit de zoutlamp gehaald en de zitzak de huiskamer in geslingerd, "En nu slapen!" donderde Harald als indrukwekkende boze papa. Rachel gilde een paar minuten lang het hele huis bij elkaar (wrede, wrede, hartvochtige ouders, die ondertussen in bed lagen te hopen dat Esther toch vooral maar door zou slapen), en toen werd het stil.

Zaterdag- en zondagnacht heeft Rachel bij mijn ouders geslapen – ik was zondag in België voor Tibo's verjaardag – en daar (misschien omdat er geen keukentjes te verslepen waren in de slaapkamer?) ging het prima. Maar maandagavond begon het gedonderjaag weer. "Welterusten, Rachel." Bedtijd.

"Ik moet nog een plasje doen."

"Dat is prima, je weet de weg. Maar daarna ga je weer zelf naar je kamer en doe je zelf de deur dicht en ga je zelf naar bed." Want als je dat er niet bij zegt, komt ze de huiskamer in voor 'nog een welterusten kusje' en moet je haar als het tegenzit nog in bed stuffen ook. Geen zin in.

Rachel gaat inderdaad braaf naar boven, plasje, braaf weer haar kamer in. Maar even later klinkt er geschuif. En ook de zoutlamp is weer aan. Merkwaardig, want daar had ik net de stekker van uitgetrokken. Rachel weet dus donders goed hoe stekkers in stopcontacten moeten…

Weer strenge papa. Keukentje wordt, zoals beloofd, uit de kamer gehaald en de zoutlamp ook. Rachel schreeuwt opnieuw moord en brand, want die nare papa heeft toch zijn dreigement uitgevoerd ook. Maar verder spelen blijft uit. Het dreigement dat anders haar héle kamer leeg wordt gemaakt, maakte indruk.

's Nachts toch nog even proberen. Rachel plasje, Rachel sluipt de slaapkamer in. "Mag ik heel zachtjes spelen in mijn kamertje?" "Nee." Rachel loeiend naar beneden. Ik luisterde nog even, want inmiddels was het keukentje weer terug gezet en ik wilde geen nieuw geschuif horen. Dat bleef inderdaad uit.

Ik ben benieuwd hoe het vanavond gaat….