Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 15-3: Rachel's derde verjaardag

Jawel, Rachel is vandaag drie jaar geworden! Drie jaar geleden lag ik nu in bed met een klein frummeltje goed ingepakt naast me. Twee jaar geleden dreutelde Rachel rond, zich optrekkend aan de tafel om te gaan staan maar nog altijd kruipend wanneer ze snel iets van dichtbij wilde bekijken. Een jaar geleden liep ik rond met een dikke buik waarin een Esthertje zich verstopt hield – en nu is Rachel drie.

Al dagen terug waren we bezig met aftellen: "Nog vijf nachtjes slapen en Rachel is jarig!" Boekjes van Dikkie Dik en Nijntje en Lotje die jarig zijn voorgelezen. "Nog vier nachtjes slapen en dan ben je jarig. En hoe oud word je dan, Rachel?"

"Drie jaar!" zegt Rachel dan trots, en houdt – met enige moeite – drie vingers omhoog.

"En in het Italiaans?"

"Tre anni!"

"En wat gebeurt er dan wanneer je jarig bent?"

"Dan krijg ik cadeautjes en dan gaan we taart eten en kaarsjes uitblazen en cadeautjes uitpakken." Ja, de belangrijke details zater er al snel in.

Woensdagavond is de avond die ik normaal gesproken bij vrienden doorbreng – een wekelijkse roleplay-avond. Deze week ben ik echter wat eerder naar huis gegaan, want we hadden nog een kamer te versieren. Harald uit bed getrommeld (arme knuf was moe en vroeg naar bed gegaan), slingers te voorschijn gehaald en opgehangen, ballonnen opgeblazen, Rachel's cadeau prominent in het midden van de kamer neergezet en toen weer terug naar bed.

Vanochtend was eigenlijk het idee dat Harald en ik Rachel's kamer in zouden gaan en haar daar toezingen. Helaas was Rachel om acht uur wakker, en dat was aanzienlijk vroeger dan onze wekker – die stond op half negen. Meestal laten we Rachel dan bovenkomen of zeggen we dat ze nog even in haar kamer mag gaan spelen, maar nu kon dat natuurlijk niet.

Harald is zich haastig gaan douchen, terwijl ik Esther uit bed haalde en klaarmaakte. Rachel bleef roepen, steeds ongeduriger nu, dus ik riep terug dat ze mocht opstaan.

Hop, Rachel naar boven. De deur naar de huiskamer stond nog maar op een klein kiertje, dus dat had ze zo snel niet in de gaten. Bovengekomen bleef ze even met Harald staan praten en deed een plasje – jawel, met drie jaar is onze grote dochter nu officieel luier-vrij! Ondertussen ging ik snel met Esther naar de huiskamer en deed de gordijnen open.

Daar kwamen Harald en Rachel. Harald snel voor Rachel uit naar beneden, zodat we haar op konden wachten in de huiskamer: Harald en ik allebei met een roltoeter, alle drie een feesthoed op en zingen maar. Rachel straalde. "De kamer is helemaal versierd!"

Het mooist van al vond ze de ballonnen, die overal verspreid raakten. Met enige moeite werd ze overtuigd om het grote cadeau open te maken en ja, dat fornuis was ook wel mooi.

De ochtend verstreek met ontbijt, wassen, aankleden en van de kant van Rachel herhaalde verzoeken om taart. En vooral taart. En kaarsjes uitblazen. En vooral taart. Het kostte ons grote moeite om Rachel ervan te overtuigen dat de taart pas kwam wanneer het bezoek kwam koffie drinken.

Oma Thea en opa Romy belden op. Zongen haar toe, feliciteerden haar door de telefoon. "Krijg ik nu taart?" was het eerste wat ze door de telefoon vroeg. Helaas, nog steeds niet. Pas toen Jante en haar kinderen en oma en opa hier ten leste verschenen, kwam ook de taart op tafel: een echte slagroomtaart met vruchten, versierd met wat spikkels en suikerpaddestoeltjes, een Winnie de Pooh, twee boompjes en drie kaarsjes. Plechtig werden de kaarsen ontstoken, Rachel werd wederom toegezongen en toen mocht ze eindelijk blazen: het hoogtepunt van de dag.

's Middags ging Rachel naar de peuterspeelzaal. Ik ging mee, voor de zes-wekelijkse-mama-middag. Ook hier werd Rachel's verjaardag gevierd, en dus ben ik gisteren heel creatief aan het knutselen geweest voor traktaties. Vijftien blokfluiten, vijftien plastic zakjes met wat snoepgoed en vijftien kaartjes met een 'Twee violen en een trommel en een fluit' erop.

En waarschijnlijk veertien niet-blije ouders. Toen de kinderen werden opgehaald, werd ik verschillende malen bedankt voor de traktatie, maar ik had het gevoel dat er bij enkelen een wat ironische ondertoon zat. Maar het geluid van vijftien kinderen die allemaal tegelijk om het hardst op een blokfluit blazen zal ik ook niet snel vergeten...

Het was een drukke, gezellige, VERMOEIENDE middag. Daarna vergat ik natuurlijk mijn tas mee naar huis te nemen, waardoor ik nog in allerijl terug moest om deze weer op te halen. Maar uiteindelijk was het hele span weer thuis. Even een paar uurtjes ontspannen, TV kijken, hapje eten en naar bed. Rachel hoefde maar een keer op te staan om een plasje te doen, een goede maatstaf dat ze erg moe was.

Mama is trouwens ook redelijk brak. Nu even een avondje relaxen... en vooral op tijd naar bed.