Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 13-04: Wat een nacht...

Woensdagavond is altijd 'mijn avond'. Dan ben ik weg, naar vrienden toe, en heeft Harald een avondje voor zichzelf. Meestal liggen de meiden al in bed wanneer ik vertrek, waardoor het voor Harald ook lekker rustig is.
Dus toen ik afgelopen woensdag vertrok had ik geen reden om aan te nemen dat het die dag anders zou gaan. Dat die aanname niet helemaal klopte, bleek toen ik thuiskwam en ik de wasmachine hoorde – om kwart over twaalf 's nachts ('t was laat geworden).

Bij de deur naar Rachel's kamer aarzelde ik. Zou ik haar nog even uit bed halen voor een plasje of had Harald dat gedaan? Nog voordat ik een besluit kon nemen, hoorde ik tot mijn verwondering Rachel zachtjes roepen. "Mama?"

Huh? Meestal is ze om deze tijd toch wel in diepe rust.

"Mama!"

"Wat is er, Rachel?" vroeg ik, terwijl ik de deur zachtjes open maakte. Onmiddellijk zag ik dat er een nieuw dekbed op haar bed lag en dat het hemeltje boven haar bed was verdwenen. Slaperig zat Rachel overeind in bed.

"Ik heb overgegeven," vertelde ze. "Toen had papa me een pepermuntje gegeven voor de schrik."

Ah, dat verklaarde het. Ik gaf Rachel een dikke knuffel. "De Dikkie Dik staartpoes ligt ook in de was."

"Wat een geluk dat Poes niet vies is geworden dan," zei ik, want Poes, trouwe metgezel, lag nog vredig naast Rachel te dutten.

"Ja."

Nog een knuffel, kusje, "Moet je nog een plasje doen?"

"Nee hoor, de plasjes zijn op."

"Welterusten, Rachel!" en zachtjes deed ik de deur weer dicht en ging naar boven. Nog even bij purretje kijken – die lag wel lekker te slapen – uitkleden, tanden poetsen en zelf naar bed.

Welterusten!

Ja, dat kon je net denken. Kwart voor vier 's nachts ('t zal ook nooit 's eens middags gebeuren!) weer geroep. "Mama! Mama!"

Mama slaperig overeind. Harald slaapt door. Mama naar beneden. "Ik heb weer overgegeeft, mama."

Meuh. Gelukkig niet op het dekbed, ditmaal. Wel een vies onderlaken en een vies pyjama-jasje. Geen vieze Poes, gelukkig. Rachel weer op, van schone kleding en schoon bed voorzien, nieuw pepermuntje tegen de nare smaak. Het valt me op dat ze nauwelijks van het pepermuntje eet, maar met mijn duffe middernacht-hoofd sta ik er niet echt bij stil. Nieuwe knuffel, nog een kusje, welterusten lieve schat.

Mama weer naar bed.

Nog een uurtje later, kwart voor vijf, wanneer ik weer in diepe slaap ben, word ik weer geroepen. M'n arme meisje heeft weer overgegeven. Tja, nu zijn de onderlakens wel zo'n beetje op, helemaal omdat ik eerder op de dag Rachel's bed verschoond had en er dus al een extra in de was lag. Naar boven, dus, om er een uit onze kast te pakken.

Nu wordt Harald wel wakker en vraagt duf wat er is. Ik vertel het kort, vertel er ook bij dat hij er al een gemist heeft eerder die nacht. Weer ga ik terug naar beneden en stop mijn meisje in. Het pepermuntje wat nog naast haar bed ligt wordt ditmaal wel opgegeten.

Nieuwe knuffel, kusje, meisje instoppen, Poes kusje en weer naar boven. De rest van de nacht gaat ongestoord voorbij.

Maar is het daarmee over? Wel, niet helemaal... Toen ik de volgende ochtend Esther's kamer binnen kwam, had m'n kleine purretje overgegeven. Bed vies, smurrie in haren... Ukkie meteen dus maar in bad, bed verschonen en de eerste was de wasmachine in.

En om de boel compleet te maken voelde ik me die dag ook helemaal niet lekker en heb aardig wat tijd doorgebracht met rennen naar een zeker klein kamertje. Gelukkig heeft Rachel nog een nachtje bij m'n ouders kunnen slapen, want aan een overactief klein Esthertje heb ik ondertussen m'n handen wel vol...