Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 10-08: Poes is weg!

Om meteen maar de afloop te verklappen: Poes is ondertussen ook weer terug. Tegen alle verwachting en redelijkheid in. Wat een drama.

Eigenlijk begon het al vorige week. Harald had een tijd geleden een receptenboekje van Sonja Bakker van zijn moeder gekregen en die is, samen met een stapel andere kookboekjes, op een gegeven moment naar de kringloopwinkel gebracht. En toen kreeg Harald een mailtje van zijn moeder of die dat boekje weer terug mocht hebben…

Wat heeft dat nu met een vermiste Poes te maken? Wel, het volgende. We besloten even langs de kringloopwinkel te rijden om te zien of dat boekje daar toevallig nog stond. Nee, helaas niet, maar Harald heeft wel een paar andere boekjes gekocht, en Rachel mocht een kinderboekje uitzoeken.

Weer naar beneden, boekjes afgerekend, kinderen in de auto en weg: naar het centrum om daar een nieuw kookboekje voor Harald's moeder te kopen. Esther wordt de auto uit gehaald, Rachel… Maar waar was Poes?

"Bij de kringloopwinkel," zei Rachel laconiek.

Paniek! Ik stond alweer op het punt om de kinderen in de auto te scheppen om acuut terug te rijden naar de winkel, maar Harald had een helder idee: op het bonnetje stond het telefoonnummer en dus belden we naar de kringloper op.

"Heeft u misschien Poes gezien?"

"Is mama nu met Poes aan het bellen?" vroeg Rachel op de achtergrond.

Poes waar? Poes ziet er hoe uit? en waar is die voor het laatst gezien? en op welk telefoonnummer bent u te bereiken? Wel, Poes waarschijnlijk bij de kinderboeken. Klein en zwart en wit en wat groezelig. En ik ben hierop te bereiken. Belt u als u wat weet? Ja, dat doen we – wacht even, we hebben 'm gevonden! Fijn, we komen 'm snel halen.

Met grote opluchting hebben we onze boodschappen in het centrum gedaan – inclusief, namens Rachel, een klein cadeautje voor Poes. Daarna naar de kringloopwinkel voor het kleine zwart-witte geval, en dat was weer dat.

Maar nu vandaag! Harald zou koekjes gaan bakken met Rachel. Hieperdepiep hoera, maar eerst moesten er boodschappen worden gedaan. "Gaat mama mee?" Nee, mama ging niet mee: dit was een vader-dochter ding en dus bleven mama en Esther thuis.

Maar Harald en Rachel waren weg en bleven weg. Esther ging een middagdutje doen, mama hing duf achter de computer: nog steeds geen Harald en Rachel. Toen ze thuis kwamen bleek waarom: Poes weg! Ergens tussen het verlaten van de supermarkt en het station in het centrum van Almere had ze Poes kennelijk laten vallen.

Een half uur lang hebben Harald en Rachel gezocht. Geinformeerd bij de supermarkt. Nee, ze hadden niets gevonden, maar zouden bellen als Poes alsnog zou opduiken. Geinformeerd bij de balie van het station. Zelfde verhaal. Nog 'ns het stationsplein doorzoeken. Nou, zo groot is dat plein ook niet, en hoewel er veel mensen waren, was er vooral geen Poes.

Een zeer teneergeslagen Harald kwam thuis, met Rachel in zijn kielzog. Papa had gezegd dat hij 's avonds nog naar het station zou gaan om daar te informeren en kennelijk had Rachel er alle vertrouwen in dat Poes dan weer terug zou zijn. Tot die tijd wilde ze wel genoegen nemen met Reservepoes en Griekse Poes, Molly en Moortje.

Ik voelde me rusteloos en machteloos en besloot dus zelf maar een onderzoek in te stellen naar de plaats des onheils. In de trein gestapt, want dat was de snelste manier om naar het centrum te komen – ik was zelf zo in de bonen dat ik compleet vergat een kaartje te kopen, iets wat ik me pas met een schok realiseerde toen er een conducteur langs me wandelde! Gelukkig vroeg hij er ook niet naar – geluk bij 'n ongeluk.

Goed, ik kwam aan in het centrum en volgde Harald's rondje. Balie van de NS: nee, nog steeds geen Poes gevonden. Toen alle winkels aan het stationsplein af: "Hallo, ik heb een beetje rare vraag… Mijn dochtertje heeft zojuist een knuffel verloren op het plein, een kleine zwart-witte pluche poes. Heeft u die misschien gezien, of heeft iemand die gebracht?" En natuurlijk goed hard zodat eventuele klanten in de winkel de vraag ook goed konden horen.

Overal dezelfde reactie: nee, geen Poes gezien. Ook mensen op het plein hadden niets gezien.

De mensen zullen wel gedacht hebben. Ik keek in prullenbakken, onder de houten banken die op het plein stonden, schoot van links naar rechts… het stationsgebouw weer in, weer naar buiten… Ondertussen geprobeerd Harald te bellen, maar naar later bleek lag een van de telefoons van de haak en dus klonk er steeds een in-gesprek-toon.

Zucht. Mismoedig liep ik het station weer in. Twee spoorwegmedewerkers stonden daar met een koffer. Die nog 'ns vragen. Nee, ook niets gezien. In de krantenbakken kijken, in de prullenbakken…

Ik stond al op het punt om dan maar terug te gaan, toen ik net iemand van de NS achter een deur zag verdwijnen… met Poes! Ik rende naar de deur toe, zag de dame op het punt staan door een tweede deur te verdwijnen. Ik klopte op de deur, "Dat is de knuffel van mijn dochter!!"

De dame bleef staan. Liep weer terug naar het raampje van deze deur. "Wat?"
"Dat is de knuffel van mijn dochter, dat is Poes!"

Ze deed de deur open en Poes achter haar rug. "Hoe ziet –ie eruit?"

"Nou, zwart en wit en.."

Ze haalde 'm tevoorschijn. "Eerder een beetje blauw," en overhandigde 'm.

Ik straalde helemaal. "Mijn dochter zal zo gelukkig zijn!! Hartelijk bedankt!" Ik kon dat mens wel zoenen! Ze had 'm net gevonden achter een prullenbak.

Toen ik thuis kwam, lag Rachel net te slapen, met Molly en Moortje om haar heen. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om Poes snel in de wasmachine te stoppen, zodat Rachel straks weer een mooi en schoon en warm en droog Poesje heeft. En Rachel's ongelimiteerde vertrouwen in haar ouders en in Poes blijft ongeschonden.

Maar voortaan blijft Poes wel thuis als Rachel mee gaat met boodschappen doen…