Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

 

Donderdag 8-2: Tijgeren en zitten

Ze heeft het helemaal door, ondertussen, kleine Esther. Kruipen lukt nog niet, hoewel ze wel al sinds enkele weken de kruiphouding aanneemt: uk op ellebogen en knietjes. Maar hoe het van daaruit verder moet, dat is nog niet helemaal duidelijk. Dus laat ze zich maar weer languit op de grond glijden en gaat verder met tijgeren.

Zo ongemerkt komt ze overal waar ze wezen wil. Een interessant pluisje op de grond. Tijger, tijger. Oppakken. Onderzoeken. Niet interessant. Het pluisje wordt weer neergelegd en Esther tijgert naar het volgende onderwerp van interesse: een stukje van de rieten tijdschriftenmand dat los op de grond ligt. Oppakken. Onderzoekend in mond stoppen. Hee, dit is wel leuk!

Mama, die het vanaf de bank bekijkt, is er minder gelukkig mee. Dus staat op, loopt naar Esther, pakt het speeltje af. Gemene mama! Weeh. Snel ander speeltje uitgezocht en aan Esther gegeven. Weeh... hmm... wacht 'ns... wat is dit? Het verdriet is snel vergeten.

Tijger, tijger. Hee, daar is de ballon van grote zus. Ondertussen is ze al de halve kamer door gescharreld en bij de piano aangeland. Plok plok plok doet Esther's voetje tegen de piano. De ballon rolt achter de bank en ook Esther is daar al half achter verdwenen wanneer ik besluit toch maar in te grijpen.

Dus wordt Esther weer terug getrokken en op een veiliger plekje neergelegd, de ballon wordt de kamer ingetikt en de bank tijdelijk tegen de boekenkast aangeschoven, ingeklemd tussen de piano en de box.

Esther on the move.

Ik heb echt een droombeeld in m'n hoofd van een klein zwaailichtje met sirene die ik op haar rug zou willen zetten, "Wie wie wie" dat we tenminste altijd kunnen zien waar ze nu weer uithangt – of op z'n minst kunnen horen. Want Esther heeft een voorkeur voor kleine plaatsen, zoals onder de tafel of onder de bank. Waar ze uiteraard na een poosje onder luid protest weer onderuit wordt gehaald.

Ja, laat haar maar scharrelen.

Ook zelfstandig zitten heeft ze ondertussen door. Gewoon zitten wanneer ze werd neergezet kon ze al – het steunkussentje in de eetstoel heeft ze maar een paar weekjes nodig gehad. Maar afgelopen weekend toen ze bij m'n schoonouders logeerde ging ze dus zelf zitten. Viel daarna natuurlijk om, bonk, weeh. Het weeh weerhield haar er niet van om het nog eens te proberen.

Daarna heeft ze het hier ook gedaan. Knappe meid. Tja, de wereld gaat voor haar open.