Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 8-2 Sneeuw!

Het sneeuwt in Almere – wat zeg ik, het sneeuw in heel Nederland. Er dwarrelt meer dan anderhalve sneeuwvlok naar beneden en prompt wordt er voor het hele land een weeralarm afgegeven. De vreselijke sneeuwval heeft er hier toe geleid dat er op auto's en op de glijbaan in de tuin een laagje van zo'n twee centimeter ligt – op de weg dooit het nog sneller weg. Maar Rachel heeft dikke pret.

Het begon met sneeuwen toen we naar de peuterspeelzaal gingen. Ik was vandaag 'meedraaimoeder' en dat betekende dat mijn moeder hierheen kwam om op Esther te passen. Het begon net serieus te sneeuwen toen ze arriveerde.

Ik installeerde Rachel achter op de fiets en begaf me naar de speelzaal. Natuurlijk had ik wind tegen – het blijft tenslotte de Almeerse polder en dus heb je bijna per definitie wind tegen – en de sneeuw waaide vrolijk en oogverblindend in mijn gezicht. Nu heb ik absoluut geen hekel aan sneeuw, maar er zijn grenzen. Ik was dus blij dat het maar een kort ritje was.

Een voor een kwamen ouders en kinderen binnendruipen. De sneeuw was natuurlijk gesprek van de dag en er werden al wilde voorstellen gedaan voor het maken van sneeuwpoppen en sneeuwballengevechten. Helaas was er geen tijd om buiten te spelen omdat iemand van de bibliotheek naar de speelzaal kwam om een boek (De kleine kangaroe) voor te lezen – heel grappig, met muziek en een plaatjeskast en een memoryspel en zo. Ik had de indruk dat juf Angelique het niet zo heel erg jammer vond dat er voor spelen in de sneeuw geen tijd meer was.

Gedurende de twee uur dat we daar waren bleef het vrolijk doorsneeuwen, zodat tegen de tijd dat we naar huis gingen zich al een aardig laagje had gevormd. Thea en Esther kwamen me ophalen, Esther dik ingepakt in de kinderwagen en beschermd door het plastic regenscherm. Ze vond dat witte spul maar raar.

Rachel daarentegen was door het dolle heen. Sneeuw! Echte heuse sneeuw waar je doorheen kon hollen en waar je sneeuwballen van kon maken en die kon gooien en waar je met je handen in kon grijpen en... Sneeuw! "Ik ga straks in de tuin met de sneeuw spelen, mama," kondigde ze aan.

"Goed hoor, schat."

"Kun je sneeuw eten?"

"Tja," antwoordde ik peinzend. "Als je dat wilt, wel, maar het is natuurlijk wel koud."

"Dan stop je het in de magnetron," zei Rachel pragmatisch, kind van deze tijd.

We keerden door de Nederlandse blizzard terug naar huis.

Daar werd Esther uitgepakt en in haar stoel gezet en bleef Rachel een tijdje door de tuin stuiteren. Het was koud, maar dat deerde haar absoluut niet. Thea en ik leerden haar sneeuwballen gooien. Esther kreeg ook een sneeuwbal om te bewonderen (raar, wit spul. Kun je in je mond stoppen. Koud. Niet veel aan). Kortom, pret alom.

Toen ging Thea weg. Superschattig moment: Rachel speelde nog in de tuin toen ze geroepen werd. "Rachel, oma gaat weg!"

Rachel draait zich om en komt naar de deur getrippeld. "Doe je wel voorzichtig?" vraagt ze met dat lieve stemmetje van haar.

Buiten sneeuwde het nog steeds, maar Thea en ik smolten ter plekke.

Rachel in de sneeuw