Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 07-05: Ziek purretje!

Door de drukte van vorige week is het er niet echt van gekomen om dit te beschrijven. Dus bij deze. Anderhalve week geleden schreef ik in Esther's verjaardagsbrief dat ze het eerste jaar zo gezond was doorgekomen. Nou, dat heb ik geweten: een dag later werd dat arme purretje ziek.

En dan ook echt ziek. Niet alleen hangerig en stil, huilerig en landerig, maar goed warm ook. 's Ochtends dacht ik nog even dat het kwam omdat het wel erg warm was in haar kamertje en bedje – we hebben tenslotte een absurd hete april gehad, door verschillende meteorologen al een volwaardige juni-maand genoemd, en Esther's kamer ligt pal op het oosten.

Maar toen het tijd was om haar in bed te stoppen was ze nog steeds zo warm. Toch maar even de thermometer gepakt. Ja hoor, koorts, en fors ook: 39.5. Verder was eigenlijk niet echt iets aan haar te zien. Ze schreeuwde niet echt van de pijn, greep ook niet naar een oortje wat je zou verwachten als er een oorontsteking was. Geen snotneusje, geen ontstoken oogjes, geen typische houding die zou wijzen op buikpijn of zo, geen diarrhee. Ze at niet echt veel, dronk genoeg, en tja, daar hield eigenlijk het diagnosticeren wel mee op. Dus: purretje paracetamolletje gegeven, zoentje op bolletje en weer in bed gestopt.

De volgende dag was Mascha er, een goede vriendin van ons die arts in opleiding is. Nu zijn kinderen niet echt haar specialiteit, maar ze kon nog een paar kleine extra testjes doen die wij niet hadden gedaan. Voorhoofdsholten: nee, zaten ook niet duidelijk vol. Nekkramp? Nee, dat was het ook niet. Purretje had nog steeds wat koorts, was nog steeds hangerig en snel moe, dronk nog steeds goed en was verder, tja, gewoon wat ziekjes.

Pas maandag, toen ze eigenlijk zelfs geen verhoging meer was, openbaarde zich een nieuw verschijnsel: allemaal kleine rode vlekjes op haar romp, buik en rug. Geen blaasjes, dus geen waterpokken, en na wat over en weer gepraat met diverse mensen kregen we van twee kanten de onofficiële diagnose "Vijfde ziekte." Een van de serie kinderziekten, die ze maar gewoon een nummertje hebben gegeven.

"Ga dan met dat kind naar de dokter," zei mijn moeder op ietwat gefrustreerde toon. Tja, maar die dokter zou ook niet meer kunnen doen dan vragen: "Heeft ze nog koorts?" "Nee." "Drinkt ze nog goed?" "Ja." "Reageert ze alert?" "Ja." "Ja, 't zijn rode vlekjes. Nou, geef haar maar een paracetamolletje als het nodig mocht zijn en trek aan de bel als ze ineens niet meer goed drinkt/uit lijkt te drogen/niet alert reageert/hoge koorts krijgt. Veel succes, mevrouw." "Ja hoor dokter, dank u wel."

Ik snap het ook wel. Wij zitten er dicht op, kunnen goed zien hoe Esther reageert en hoe het met haar gaat. Als oma sta je er toch wat verder van af, en ben je daardoor een stuk machtelozer.

Dinsdag waren de rode vlekjes naar haar benen gezakt en had Esther nog steeds geen koorts of verhoging meer. En woensdag waren ook de rode vlekjes verdwenen. Daarna zat ze nog een paar dagen in een ritme van twee middagslaapjes op een dag en sinds afgelopen weekend is ook dat weer hersteld.

Purretje weer in orde! Hoera.