Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 6-6: Samen delen

Gisteren, etenstijd. Cor was hier en at mee. Tot grote vreugde van Rachel aten we notenburgers (= hamburgers met gehakte nootjes erdoor), patatjes en iets tzatziki-achtigs erbij. En wat kipnuggets voor de kinderen. "Mag oom Cor ook mee-eten?" vroeg Rachel. Ja, natuurlijk mocht dat. "Wordt hij dan ook verwend?" Tja, wat moet je daar nu op antwoorden...

We gingen aan tafel. De dames elk in hun eigen stoel, naast elkaar. Het was duidelijk dat Esther niet veel trek had (het feit dat ze niet lang voor het eten een grote fles melk had gedronken kon daarin meespelen), want er werd meer met het eten gespeeld dan iets anders. Een paar frietjes, die gingen er wel in. En een paar knabbeltjes kipnuggets. En een hapje of twee, drie, van mama's notenburger. Maar toen had mevrouw wel genoeg.

En als Esther genoeg heeft, gaat ze spelen. Klauteren in de stoel, staan, reiken naar de interessante dingen die op tafel liggen zoals mama's bestek, Rachel's bestek, rondslingerende bekers binnen Esther's grijpbereik, haar bord. Beetpakken en omkeren is een leuk spelletje. Bestek op de grond laten vallen ook – zeker wanneer mama het daarna weer opraapt.

Het gebruikelijke ritueel. Verleidelijk hapje voor Esther's neus houden, nadrukkelijk zeggen: "Esther, ga eens zitten," of wanneer dat niet helpt, een kort en kordaat: "Esther, zitten!" en het hapje pas geven wanneer mevrouw daadwerkelijk weer zit.

Maar ze had geen trek meer, en dat werd heel duidelijk toen ze een van de frietjes van haar bord pakte en zich helemaal opzij rekte, reikte naar Rachel's bord... en daar fijntjes het patatje op deponeerde. Sorry, het was niet opvoedkundig verantwoord, maar ik proestte het uit. Snel hand voor mijn mond – alsof ze het dan niet in de gaten hebben. Ondertussen verhuisde het volgende patatje van Esther's bord naar dat van Rachel. En het volgende. En het volgende...

"Kijk eens, Rachel, wat lief van Esther, je krijgt patatjes van haar." Tja, maar Rachel zat ondertussen ook aan haar limiet. "Mag ik nu toetje?" Er verhuisde nog een frietje naar haar bord...

"Eet eerst de stukjes kip maar op, en nog een patatje, daarna mag je toetje." Esther legde het laatste patatje op Rachel's bord. Ik zat ondertussen bijna te stikken van het lachen.

"Esther, heb jij nog trek in een stukje kipnugget?" Esther nam een mini-hapje, liet het stukje daarna weer vallen. Esther had duidelijk geen trek meer in een stukje kipnugget. Esther was duidelijk een heel moe meisje.

De dames kregen een toetje en daarna nam ik het purretje onder mijn arm mee naar boven om haar in bed te stoppen. Eigenlijk was ze zo moe en dreinerig dat ik niet eens van plan was haar eerst in bad te doen, maar eenmaal boven op de grond gezet kroop mevrouw regelrecht naar de badkamer en begon de speeltjes in bad te doen. Tja, hum, ach gossie, okee dan maar... purretje ook in bad. Badje, bedje, en daarna keerde de rust weer.