Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 5-3: Kleine wijsneus

Rachel doet weer prachtige uitspraken de laatste tijd. Kleine wijsneus. Daarnet gingen we naar beneden en moest ik Rachel even helpen, want die had haar handen vol met een beker limonade, een bakje met stukjes appel en Poes. Ik nam de limonade en het bakje over. "En dan draag ik Poes," kondigde Rachel aan. "Want Poes kan nog niet zo goed lopen. Poes is een beetje klein. Als Poes een groter poesje is... Poes moet nog leren lopen."

Eerder op de dag. Rachel en ik zijn een beetje aan het spelen bij het grote bed: Rachel rolt heen en weer en ik rol haar terug. Gewoon even giebelen en knuffelen. Zegt Rachel opeens: "Wat een gedoe, hé?"

Werkelijk, de helft van de tijd vraag ik me af waar ze dat soort dingen nou weer vandaan heeft. Zoals bijvoorbeeld deze: "Heeft iedereen te eten?" toen we woensdag bij m'n ouders waren. We keken elkaar al aan, over de tafel heen. "Nou," sprak onze peuter, "smakelijk eten dan."

Toen werd Rachel boos, omdat ze nog niet naar de televisie mocht kijken (de regel is hier 'niet voor vier uur'). "Maar ik WIL toch televisie kijken!" riep ze verontwaardigd uit.

"En ik wil een klein Grieks eilandje," antwoordde ik – mijn standaardantwoord tegenwoordig, want als ik mag kiezen tussen de honderdduizend en een klein Grieks eilandje weet ik wel wat ik kies.

Rachel werd dus boos, gooide het plastic stoeltje wat hier beneden staat door de kamer en daarna Poes erachteraan. Dat werd niet getolereerd, natuurlijk, dus Rachel werd gesommeerd om Poes weer op mijn bureau te zetten ("want Poes is een beetje boos") en daarna om het stoeltje weer terug te zetten.

"Dan moet ik op het stoutplekje," zei Rachel de wijsneus.

"Nee," antwoordde ik. "Je gaat gewoon het stoeltje terug zetten."

"Maar als ik het nog een keer doe..." begon Rachel, kennelijk in de verwachting dat ik zou aanvullen met "Als je het nog een keer doet, ga je op het stoutplekje." En dan te bedenken dat we niet eens een 'stoutplekje' hebben hier!

"Je doet het gewoon niet nog eens," zei ik op een duidelijke 'en nu is het klaar' toon. Het geweldige van Rachel op deze leeftijd is dat het nu nog werkt.

Nog een kwartiertje tot vier uur. Tot die tijd zal ik nog wel elke paar minuten horen "Mag ik televisie kijken?" en "Is het stokje al boven?" Dat is dan wel weer het nadeel van deze leeftijd...