Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 30-10: Mama is verliefd!

Ja, ik geef het volmondig toe: ik ben verliefd op dat kleine baby'tje. Niet dat Rachel niet schattig is – zoals bijvoorbeeld vanochtend, ik kleed haar aan. Krijg spontaan een knuffel. "Mama knuffen!" Armpjes om me heen. "Knuffeknuffe!" en daarna: "Dank je wel voor je hulp!" Waarna ik Rachel, op haar beurt, hartelijk bedankt heb voor haar knuffel.

Maar die lieve kleine handjes! Dat tandeloze mondje met die zachte (en soms ook zo ongelooflijk sterke) randjes tandvlees! Zachte lipjes en een klein mondje die me vasthoud als ze aan het drinken is, oogjes die me aankjken en die de hele wereld lijken te vullen. Voetjes die doelloos in de rondte schoppen.. Plokplokplok op de houten vloer. Kleine handjes die Sterne of Frain proberen te aaien en in plaats daarvan een vuistje vol kattehaar grijpen. Of een voetje om op te sabbelen. Zomaar, als je in de maxicosi zit of wanneer mama een luier wil verschonen. Of je eigen handen wanneer je bezig bent om haar te knuffelen of luier te verschonen. Die daarna in haar mondje worden gedaan zodat ze voor de verandering op jouw vinger kan sabbelen of bijten.

Zachte donshaartjes op haar hoofdje. Een kruintje wat je zo heerlijk kunt kussen wanneer ze op je schoot zit. Duimpje in haar mond en 'ieuweieuweieuwe' geluidjes maken. (Rachel, weet ik nog wel, deed dat op een gegeven moment ook wanneer ze aan het drinken was. Esther doet dat niet.)

Ja, ik ben verliefd. Binnenkort krijgt Esther haar eerste tandjes.. geen zacht, tandeloos mondje meer. Binnenkort stoppen met borstvoeding.. maar ik vind het nog zo schattig, dat kleine meisje wat daar zo zielstevreden tegen me ligt te sabbelen. En op zulke momenten van vertedering denk ik stiekem bij mezelf wel eens hoe het zou zijn om er nog een keer doorheen te gaan, nog een keer zo'n kleintje in je buik, nog een keer kijken hoe zo'n pasgeboren frummeltje zich ontwikkelt tot mensje...

Ik weet het, ik doe het niet. Esther is de laatste – echte, onverwachte ongelukjes daargelaten. Twee kinderen is goed, het is mooi zo. Ons gezin is af. Nu al sta ik af en toe op springen met die twee, heb ik visioenen van behangrollen om ze achter te plakken, sis ik af en toe "Supernanny," tegen mezelf, of "Naughty chair," en nu al hangt Harald af en toe na een paar uurtjes oppassen een groot papier met "Gekkenhuis" op de deur. (nog net niet op de buitendeur zodat iedere passant het kan lezen!)

En dan hebben we het nog niet eens over het financiele aspect. Twee kinderen alle kansen geven om naar school te gaan en te gaan studeren is al duur genoeg, de hobbies en alles.. laat staan drie. Met drie kinderen naar een pretpark een dagje, een vermogen. En ik weet ook, zo fijn was het allemaal niet. Zachte beweging in je buik voelen, prima. Misselijkheid 's ochtends en 's middags en 's avonds niet. Om de haverklap moeten plassen, maagtabletten slikken alsof het snoepjes zijn, dikke buik rondzeulen, de spannign of alles wel in orde is met de kleine, daarna weer de doorwaakte nachten – ik ben net zo blij dat Esther al doorslaapt. Tja, in je fantasie heb je de neiging die dingen toch even weer naar de achtergrond te schuiven of te vergeten.

Dus nee, en nee, en nee. Het blijft bij af en toe dromen – even, en daarna weer terug naar de realiteit – en vooral genieten van elke dag dat Esthertje nog zo'n lief klein mini-frummeltje is!

Ze ligt nu vlak bij me op het speelkleed, op haar buik. Voor haar ligt het kleine paarse troetelbeertje en daar ligt ze op te sabbelen, bijt op het staartje en trekt het op die manier omhoog, pakt het beet, kauwt weer op dat staartje.. Het beertje is ondertussen grondig doorweekt. "Haweu! Hareu! Weu, heu, hmm, haaja.." Ze legt haar hoofd neer op het beertje en kijkt me stralend aan, kauwend op haar duimpje.

En gisteren kon ik zweren dat ze een "Mama!" produceerde. Natuurlijk nog geen idee tussen de klank en het woord, maar toch, genoeg om me te laten smelten en haar flink te knuffen!