Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 30-05: Esther, na ruim een maand

"Jij bent de wereld, en de hele wereld is in jou…"

Twee oogjes, soms grijs, soms blauw, een lichte krans net om de pupil, donker eromheen, die vol vertrouwen, helder kijkend, mijn blik gevangen houden. Een klein neusje. Een mondje als een kleine bloem, nu gesloten. Maar af en toe wijd opengesperd, en een goed stel longen waar stevig geluid uit kan komen. Wanneer een baby huilt, klinkt het alsof het voor haar het einde van de wereld is: "Is er dan niemand die me hoort?! Waar is iedereen?! Hallo? Hoort NIEMAND dan hoe naar, alleen en hongerig ik ben?!" Een gepassioneerd trillertje in haar stem. Of wijd opengesperd in een lief gaapje, het tongetje krult op. "Priep," klinkt het dan schattig. Armpjes en beentjes spartelen wat doelloos heen en weer.

Gisteren naar het consultatiebureau geweest. Esther's gewicht nu: 4.475 kg, 55 centimeter lang. Qua gewicht en lengte mooi op het gemiddelde. Grappig, ben ik van Rachel niet gewend natuurlijk – die was altijd lichter.

Net in bad geweest, net een hapje gedronken. Langzaam doezelt Esther in mijn armen in slaap. Oogjes gesloten, mondje een klein beetje geopend. Oh, oogjes weer open. Er is ook zoveel te zien, mama! Maar de slaap gaat het winnen, met de oogjes nog half geopend zie je haar alweer slapen. Handjes ontspannen nu. Ik zou ieder detail wel van haar willen beschrijven, onthouden, voor altijd. Haar luchtje wanneer ze net uit bad is, ingewreven met wat massage-olie in een lekkere warme kamer, schone kleertjes aan. De delicate aderen over haar oogleden. De pluizige donkere haartjes op haar achterhoofd – ze heeft nu een 'Harald-kapsel', boven op haar hoofd bijna kaal, dun haar aan de zijkant en dikker, donkerder haar op haar achterhoofd. Een mooi rond lopend achterhoofd, tot nu toe nog geen platte kant.

Na Rachel houden we goed in de gaten dat ze geen voorkeurshouding gaat ontwikkelen. Het helpt dat we hebben ontdekt dat ze het liefst op haar zij slaapt in plaats van op haar rug: nu ligt ze 's nachts in de houder waarin Rachel vroeger lag zodat ze veilig op haar zij kan liggen – afwisselend op haar linker- en rechterzij, natuurlijk.

Haar wangetjes, zo zacht. Handjes als kleine zeesterretjes. Haar naveltje is nu mooi ingedroogd. Grappige moedervlek naast haar navel – gisteren door de arts van het consultatiebureau opgemeten. Natuurlijk houden wij het ook in de gaten. De arts was tevreden gisteren. Mooie soepele heupjes (en de herinnering: oh ja, bij Rachel waren die wat stijf en daar hebben we oefeningen voor moeten doen), sterke nekspieren al, en nu al bijna de neiging om te gaan kruipen als ze op haar buik ligt! Mooi sterk meiskje.

Het is alsof ik de babytijd van Rachel opnieuw beleef, zo sterk zijn de herinneringen aan haar nu Esther nog zo klein is. Midden in de nacht, wanneer ik Esther weer terug leg na een nachtvoeding: Harald slaapt nog steeds bij Esther in de kamer en Esthertje nog steeds naast mij. Na de voeding van rond drie uur valt ze snel weer in slaap, rond de tijd van vijf uur, half zes is ze wat onrustiger. Rachel bleef ook nog wat langer doorpruttelen, daar is de uitdrukking 'lampje uit' bij ons vandaan gekomen om te beschrijven dat iemand ligt te slapen… wanneer ze dan nog lag te pruttelen en bij zichzelf lag te twijfelen wat ze wilde, nog een hapje of gaan slapen, vroeg ik zachtjes: "Lampje uit, Rachel? Alsjeblieft?" met mijn hand bij de schakelaar van mijn nachtlicht: kon ik het uitdoen en gaan slapen of niet?

Ik wou maar dat ik alles kon vastleggen op papier. Die uitdrukkingen op dat kleine gezichtje, van heel eigenwijs tot kleine tevreden glimlachjes of gewoon een ontspannen snoetje, of zoals nu, mondhoekjes naar beneden, bovenlipje heel even opgetrokken zodat het bijna een wat sarcastisch lachje lijkt. Vastleggen voor altijd, om nooit te vergeten…

Rachel vindt het tot nu toe nog steeds geweldig. Laatst zat ze bij mij op schoot, met Esther op mijn andere been. "Nu zit ik hier met twee meiden op schoot," zei ik trots, en die uitspraak bleef ze herhalen. Ja, voor haar hoort Esther er gewoon bij. Ze doet het fantastisch, lieve Rachel. Ik ben zo trots op jullie allebei, en ik kan onmogelijk beschrijven hoeveel ik van jullie houd. Daar zijn niet genoeg woorden voor, en niet genoeg papier…

Voorzichtig sta ik op, kleine Esther ligt te slapen in mijn armen. Voorzichtig lopend, om haar niet te storen, loop ik naar de kinderwagen toe die hier beneden staat. Teder wordt ze in de bak gelegd, zacht toegedekt. Welterusten, kleine meid.. droom je kleine baby-droompjes, rust in je sluimer-slaap…